RSS

memayu hayuning bawono

Luhuring kawruh babagan karahayon dumunung ana ing pangawikan pribadi, samubarang kalir saliring bab sabarang reh mengku kaluhuran Gusti sinawung sekar kesumastuti.

Pangawikan Pribadi Pambukaning Kaywanan

1. Surya kembar ing madyaning ratri, tumanduking katresnan sanyata, lelabuhan panuntune, rawuhe panunggal laku, pengadilan asmara wening, pinarcaya ing kodrat, tumuli manekung, sinerat pustaka rasa, sing prayitna lamun harsa manjing budi, memayu hayuningrat.

2. Tumurune pepakon kang jati, peparinge Kang Maha Kuwasa, minangka panunggal dzate, panyerat karya hayu, rahayune manunggal kardi, pakaryaning Pangeran, aneng budi luhur, panunggaling cipta rasa, miwah karsa panyerat pustaka iki, , mangestu hesti tunggal

3. Lelabuhan kang minangka wangsit, jumenenge Sang Saka makarya, hanglabuhi sira kabeh, marsudi budi hayu, kaluhuran sempurna jati, heninging wardayanya, hambeging aluhur, kinarya labuh Negara, marma sigra sinerat pustaka iki, dadya kawuningana

4. Kang hamaca layan kang marsudi, ing wanci iki uga binuka, kawruh pangawikan dzate, binuka telenging kalbu, pambukaning warana ghaib, kunci nanpa nugraha, sempurnaning laku, memayu hayuning jagad, Nuswantara papan panunggaling ngilmi, sempurnane ngagesang

5. Ana dene prasetyane Gusti, marang kabeh tumitah ing donya, sing pada gentur tapane, tetep ngawula laku, nulad marang citraning Gusti, kang ana ing saben titah, dadi srananipun, rahayu kang jinangka, kasembadan sasedyane hamungkasi, hayu nir sambekala.

6. Rikalane sumujud nyawiji, jumujug marang ngarsa Pangeran, Gusti Kang Maha Agunge, lega lila sedarum, datan melik mring samukawis, sakabehing lelakon, sumarah Hyang Agung, tumurune kanugrahan, hanulada pra priyagung duk ing uni, nulada laku tama.

7. Utamane wong aurip iki, tuwa anom ageng alit samya, ngetingalna labetane, hayu sesaminipun, ngesti rasa sempurneng jati, ngenut krenteging manah, suba sitanipun, ing pundi dununge gesang, kang sempurna tumeka ing zaman akhir,tentrem ing salaminya.

8. Salamine tansah mujosmedi, ing wardaya emut mring Pangeran, tan ginggang langgeng anane, duh tumitah sedarum, gegandengan zaman puniki, yen harsa urip mulya, labuhana iku, jumeneng pangawak teja, hanampani kanugrahane Sang Adil., wahyu makuta rama.

9. Mardikengrat mustikeng panunggil, katetepan nugraheng Pangeran, prayitna ing panampane, kiblat papat den ukur, lima pancer pusering budi, jembaring jagad raya, bumi langit jumbuh, sanadyan durung priksa, sayekti apa pralampiteng Sang Adil , hambega paramarta.

10. Tanda lamun kekasihing Gusti, nora mundur nadyan mung sejangkah, ngemban dawuh panunggale, memayu hayu laku, hangayomi ciptane Gusti, Ingkang Maha Kuwasa, gawe tentrem hayu, saisine jagad raya, nganggo dasar piwulang saka Sang Adil, pustaka ngesti tunggal.

11. Tunggal jati sempurneng dumadi, tunggal cipta paripurneng lampah, dumadiya saciptane, sakarsane maujud, tentrem hayu sempurna jati, anane wus tumedak, kabeh laku hayu, yen ginulang dadi srana, kabeh mau dadya tepa lan palupi , tumrap kang pada priksa.

12. Priksanana aneng jroning ati, talitinen sajrone wardaya, sagung pakaryan wulangreh, papan dununge kawruh, sempurnaning urip lan pati, sempurnaning panembah, lan pakaryanipun, dadya nyarira manunggal, tumanduke makarya sarwa utami, hayu nir sambe kala

13. Kalanggengan kang pada den udi, lelabuhan mring sesame gesang, kasempurnan dumadine, sabarang kang dinulu, kapyarsa lan ginanda yekti, rinasa jroning nala, panggraita jumbuh, panca driya sung panunggal, kaluhuran katresnan Gusti manunggil, lelangen jroning rasa.

14. Rasa jati sempurneng aurip, kinaroban marang sihing Allah, kataman branta wulangreh, hayu rahayu laku, pangawikan ingkang binangkit, ginugah mring Pangeran, Gusti Maha Agung, tetela lamun sanyata, katetepan kasempurnaning dumadi, memayu hayuningrat.

15. Ratu Adil sapa kang wus uning, keparenge Gusti Kang Kuwasa, binuka kalbu weninge, wruh saliring lelabuh, hanedakna katresnan jati, katresnan yekti bisa, gawe tentrem hayu, duh kesuma jati srana, tampanana katresnan ingkang sejati, sajiwa lan saraga.

16. Jiwa raga gumolong sesaji, hanetepi kuwajibanira, ngawula mring Pangerane, mengkoni budi luhur, patembaya suwita Gusti, tumekeng pecat Suksma, netepi mring dawuh, hanresnani Pangeran, hanetepi jejering panunggal kardi, tresna sapepadanya.

17. Nyata lamun lelabuhan suci, ingkang bisa gawe tentrem jagad, rahayu pra titah kabeh, kang kadunungan ngelmu, sempurnaning urip lan pati, sempurnaning panembah, mring Gusti Maha Gung, kang mengkoni Jagad Raya, saisine kapurba wisesa Aji, Purwa Madya Wasana.

18. Wasanane wong aurip iki, dadi srana gumelaring kodrat, miturut laku jantrane, nadyan sifating Wahyu, kasempurneng urip lan pati, iku amung sarana, murih tansah hayu, kasinungan katentreman, iku wajib den persudi kanti becik, kinarya dadi srana,

19. Saranane sembada ngugemi, marang dawuhe Kang Maha Kwasa, tentrem ing lahir batine, kasinungan lelaku, guyub rukun netepi wajib, hambangun Nusa Bangsa, lan Negarinipun, murih hayu kang jinangka, lelabuhan gawe tentrem jagad iki, hayu rahayu ing rat

20. Rata waradin sajagad iki, kunci rahayu ingkang tinampa, lelabuhan panyerate, bawana gung rahayu, urip tentrem salami lami, duh para kadang ingwang, ywa kongsi kalentu, iki pepakon kang ana, den agema tumekaning zaman akhir, rahayu kang pinanggya.

 
Tinggalkan komentar

Ditulis oleh pada Desember 20, 2011 in halaman

 

kidung bonang

Karya Sunan Bonang

D U R M A

1.
Ana kidung kidunge Paneran
ara namun na sakit (Bonang)
tekane sin sabran
rupane aran aban
kapunah in rasul muji
panakit ilan
kari waluya jati.

2.
Kapayunan in luhur haras
anirnaken paksi (bale ban)
kan teka min sabran
walan lelembin kurikan
tikus celen uti-uti
lolodoh walan
saken ama suminkir.

3.
Pager wetan Jabrail nulak
sakehe inkan mandi (baruwan)
lelenek tutukan
rujek wewerjit minman
kapunah in puji tasbik
bruwan aiyan
pada adoh tan wani.

4.
Pager kidul Mikail anulak
in lara saketi (biriban)
senkel windu benan
memesus uban-uban
lara roga pada balik
enek apulan
in genahira lami.

5.
Pager kulon Nijrail anulak
guna trahnana weri (sanyan)
teluh kunan-kunan
desti lan japa mantra
suwangi mula kabalik
marin guriyan
ira in biru tasik.

6.
Pager lor Israpil nulak kala
in kala Kalasekti (nadan)
pejuh wurun kama
lalis lan kamaman gerah
oyod minman tali rawi
ambintan kala
teluh alas suminkir.

7.
Lelemek esor walunsunanin
naga pameluk bumi (sanyan)
anulak muriyan
mudidi(n) pada wenkan
apikukuh lenabu kunin
kan andudulan
bale naras tumawin.

 
Tinggalkan komentar

Ditulis oleh pada Desember 20, 2011 in halaman

 

serat rasa jati

LUKITANING RASA JATI

Rasa sejati pinangkanipun saking Gusti Allah. Tanpa rasa sejati, manungsa boten leres wonten ngarsaning Pangeran.

PUPUH I

ASMARANDANA

01

Rasa sejatinya jalmi, kanggonan rasaning Allah,sejati temen tegese,manungsa ingkang kanggonan, mring temennya Pangeran,darbe rasa jatinipun, marma Allah temen pyambak.

02

Wateknya rasa sejati, kalangen mring katemenan, sengsem mring kanyataane, den pilalah lara lapa, tan arsa karya cidra, sengit mring catur andlurung, trisna mring catur kang nyata.

03

Embaning sukma sejati, yaiku rasa kang seca,sukma suci pangiride, kang nuntun mring kataan, tan arsa tetepungan, mring pakarya ingkang luput, malalah mijil pamelahnya.

04

Pitulunging sukma suci, marang sejatinya rasa, ngrowangi karya sirnane, rasa kang ala punika, ingkang sengsem mring dosa, supaya uripnya iku, anut sejatining rasa.

05

Wong anut rasa sejati, kalangkung suka pirena, mring pakarya becik kabeh, nyegah mring pakarya ala, siyang latri tan pegat, madhep mring tindak kang tuhu, ing ngabyantara Pangeran.

06

Sukma suci tansah kanthi, ngrowangi sejati rasa marma dahat ing trisnane, dennya atunggal karenan, siyang latri tan pisah, selaminya asih lulut, anut lan palastra.

07

Kang kalih saeka kapti, tegese nunggal ing karsa, saeka praya ciptane, karsanya sejati rasa, inguja saben dina, dahat dennya anjumurung, mring karsa sejati rasa.

08

Sarehning rasa sejati, ngembang sejatining sukma, sukma suci anut bae, kautus dening Gustinya, nulung sejati rasa, atas karsane Hyang Agung, tindaknya sukma kang mulya.

09

Wateking rasa sejati, sengit marang kadurjanan, mring becik dahat asihe, becik trus rasaning driya, tuhu suci ing karsa, siyang latri amanekung, mring Allah kang Maha Mulya.

10

Tan pegat muja semedi, lir pendah ilining tirta, siyang latri mili bae, lirnya mikir lan ambudya, engeting jati rasa, siyang latri ya lumintu, angesthi angestu pada.

11

Ngucap tobat ping sakethi, ngucap kapok ping sayuta, yen suwung rasa jatine, pangucapnya kadya ampas, liring ampas pan sepa, tan katrima mring Hyang Agung, wit Allah priksa meing cipta.

12

Salat gaib rasa jati, konjuk mring Gusti Allah, Hyang Widi mengku gaibe, tan arsa ginunggung jalma, ngesti nggunggung Pangeran, iku sujud kang satuhu, renaning sejati rasa.

Suraosing gesang ingkang nunggil kaliyan suraosing Gusti Allah, punika kahurmatan lan pangabekti, saged langgeng wonten ing pejah saha gesang, punapa malih begja utawi cilaka.

PUPUH II

DHANDHANGGULA

01

Wateknya ingkang rasa sejati, asring sungkawa marang dosanya, dosa sajroning batine, dosa alus punika, lelabeting dosa ing uni, ingkang wus den apura, kalawan Hyang Agung, pan isih sumandhing tunggal, nging asring kagodha rasa sejati, marma asring sungkawa.

02

Rasa seca tan arsa mring sisip, lan tan arsa ngucap lalincutan, miwah catur mencla-mencle, ngesthi ngucap satuhu, lathi lidah ingkang ngladeni, karsanya ingkang seca, ywa manabda lunyu, lathi cidra singkirana, lamis lonyot ulas-ulas, tedheng aling-aling, binirataywa eman!.

03

Lamun anut mring rasa sejati, masthi datan kena ing rencana, ing salaminya uripe, nadyan tumekeng lampus, maksih angantepi mring yekti, dyan mati : rasa gesang, ingetung puniki ; pametungnya rasa seca, sarta malih ambeging rasa sayekti, dyan miskin mantep seca.

04

Temen ing ngarsaning Maha Suci, temen ugi ing ngarsa pra janma, iku temen sanyatane, pun temen ngajak luhur, yen dhasar temen trus ing ati, apan seca wacana, rasa kang satuhu, njunjung sejatining sukma, aneng donya tinulung mring sukma suci, kang badan nulya pasrah.

05

Ati wekel ngirid marang mukti, tuhu temen anjunjung mring drajat, lumuntur mring sih gedhe, wondene langgeng tuhu, mijilaken asih ing ati, pan iku aran urmat sejatinya iku, urmat mijil saking driya, pan puniku ingaran urmat sejati, ing ngarsaning Hyang Suksma.

06

Barang karsa tinimbang rumiyin, apa karya arjaning sesama, apa dadya ing rusake, karya sukaning kalbu, punapi temahaning wuri, lereh lirih tinimbang, mring rasa kang tuhu, ywa ngarah nikmat pribadya, yen wus cocok karsanya Hyang Maha Suci, tumulya linakonan.

07

Surasa lan mirasa sejati, loro iku reringkesnya eca, dudu ecaning badane, dudu ecaning turu, dudu ecanya lamun sugih, dudu ecaning raga, eca rasa alus, surasa nunggal ing Allah, pan puniku surasa ingkang sejati, rasa jroning wardaya.

08

Rasa ayem lan tentrem jro ati, senadyan jroning kasusahan, rasa rena ing atine, rasa marem ing kalbu, cipta rasa tunggal Hyang Widi, iku rasa kang nyata, rasanya Hyang Agung, dudu rasa dhadhaharan, nanging iku rasa nikmat jroning ati, ing ngarsanya Hyang Suksma.

Manungsa ingkang nampeni dhawuhing Gusti Allah punika ingkang kangenan rasa sejati. Gadhah kamukten salebetipun nandhang nistha, saha kabegjan salebetipun sangsara. Tindaking gesangipun mboten miturut raosing hawa napsu.

PUPUN III

SINOM

01

Surasa kang sejatinya, mung dhawuhe Hyang Maha Suci, surasa ingkang mirasa, tegesnya nikmat pribadi, datan wonten kang nyami, sanadyan eca sadarum, nglangkungi samudaya, lamun tinimbang sayekti, dening janma ingkang wus bangkit pangrasa.

02

Janma kang durung angrasa, ecaning dhawuh Hyang Widi, durung weruh mring surasa, ingkang mirasa sayekti, mung surasaning daging, wus lumrah janma sadarum, mung eca aneng lidah, gula tukon lawan ngutil, rasanya mring lidah leginya pan samya.

03

Nging jro kalbu kraos beda, lamun den timbang sayekti, keh janma tan arsa nimbang, mung sengsem nikmating lathi, kang wus rasa sejati, pana niku datan kolu, rasa amin datan arsa, puniku rasa sejati, marma rasa sejati rasa sanyata.

04

Janma darbe rasa nyata, yen manggih baranging janmi, sanadyan agung artinya, apadene yen sathithik, tamtu tan kolu ngati, daruna rasaning kalbu, wus sejatining rasa, pan puniku rasa amin, rasa amin tumepung mring rasa Allah.

05

Tan ngucap dudu lan iya, yen “iya” pan “iya” yekti, tan arsa tedheng wacana, yen ngucap terus ing ngati, dudu sejati puniku, rasa jati tan arsa, yen dudu rasa sanyata.

06

Kena ginawa melarat, pan kena ginawa sugih, ya kena ginawa lara, kena ginawa ngemasi, mati marga sayekti, mati urip jatinipun, mati mungguh ing raga, sukma sejatinya urip, jroning pati sayektinya aneng gesang.

07

Aneng eca jroning lara, aneng mukti jroning pati, aneng sugih jroning mlarat, aneng suka jroning sedhih neng aji jroning isin, jroning asor aneng luhur, jro kalah ana menang, aneng wujud jroning gaib, baa gaib iku tegesenya samar.

08

Samar mring netranya janma, wujud netranya Hyang Widi, basa wujud iku : ana, samar ing netranya janmi, Allah ingkang nyimpeni, temennya janma sadarum, tamtu tan bisa musna, welasnya sawiji-wiji, sandyan ingkang becik lawan kang ala.

Tiyang ingkang kanggenan rasa sejati punika mikir lan ngatos-atos menggah ing tindakaing gesangipun.

PUPUH IV

K I N A N T H I

01

Sejatining rasa iku, temen ing ngarsa Hyang Widi, marma den bangkit angrasa, mring dhawuhnya Maha Suci, pan iku surasa mulya, surasa ingkang linuwih.

02

Panindak ing donya iku, tumindaknya para janmi, mung eca raosing lidah kelawan ecaning lathi, lan eca priksanya tingal, tanpa rasa jroning ati.

03

Daruna atinya suwung, tan isi rasa sejati, kalindhih mring rasa ala, lan rasa peneuting daging, tuwin rasa drengki srakah, tebih mring rasanya Gusti.

04

beda lan rasa satuhu, tepung mring rasanya Gusti, andhap asor jroning driya, lereh lirih jroning pikir, sanadyan nabda sawanda, tinimbang lan jroning ati.

05

panabda kang mijil iku, condhong mring rasaning ati, aneng ngarsanya Hyang Suksma, tan nabda kang guru wani, tan anut enthenging lidhah, anut pikir kang sayekti.

06

Lamun wus mijil ing tembung, yen tan kanthi rasa yekti, pan dinuga wus kadosan, Mring Allah kang Maha Suci, iku watek rasa nyata, marma datan nulya angling.

07

Lah, punapi gunanipun, janma nabda mung kalahir, datan kanthi rasa nyata, pan duraka animbuhi, antuk dosa mring Hyang Suksma, ing donya mring akerat neki.

08

Rasa jati watekipun, karya becik sakeh janmi, kalawan mring kadang warga, suka becik anglangkungi, nadyan kinarya sungkawa, utawi winales serik.

09

Rinujita jroning kalbu, winuwus sajroning ati, wus tindaknya ngalam donya, arang kang eling mring asih, bobote Gusti piyambak, winales ala mring murid.

10

Tan ngamungaken puniku, nadyan Allah Maha suci, dahat asih tuwin murah, prandene arang kang eling, mring tresnanya Gusti Allah suprandene den sabari.

11

Mangkana rasanya kalbu, wong darbe rasa sejati, mring kuat sabaring driya, murih bangkit anglampahi, sirnaning durta angkara, tumanem angga pribadi.

12

Nglampahikarsa Hyang Agung, tumindak karsaning Gusti, sarasa mring Gusti Allah anunggal rasa mring Gusti, amrih tulus ing pamuja, kalawan rasa sayekti.

13

Puja tan mangkono iku, suwung ngarsaning Hyang Widi, endi aran kalakuwan, yen tan sabar marang juti, tan wurung anut mring dhustha, kena ginodha ing iblis.

Gesang tanpa rasa sejati punika gesang tanpa guna, kados dene ukoraneki “urip iku minangka uyahing jagad, mangka manawa uyah iku ilang asine, kang kagawe mulihake asine apa? Wus ora ana paedahe apa-apa …. kajaba mung dibuwang lan kedakan dening wong”.

PUPUH V

P O C U N G

01

Munggweng sekar : piguna gandanya arum, dene munggweng uyah, migunani mring rasa asin, janma guna mring rasa ingkang sanyata.

02

Ngandel Allah : gunanya mring rasa terus nebut maring Allah, gunaning rasa sayekti, tyang sembahyang gunanya rasaning driya.

03

Sawarnanya : dhadharan pan sadarum, gunanya yen eca, gunanya gula yen legi, janma nabda : kang miguna kanyatan-nya.

04

Lamun janma : lawan suwung jroning kalbu, tan isi sanyata, kadya batinnya kang iblis, lamun nabda, mijil ingkang tembung ala.

05

Mugi eling : mring iblis kala rumuhun, mbujuk Ibu Kawa, akarya marganing pati, myang iblis dadya juru mateni janma.

06

Pan den emut : lamun mijil ing pamuwus, ywa nilar kang rasa, raos sajatining urip, marga urip iku sajatining sukma.

07

Ingkang rasa : emban-nya suksma puniku, yen lampus kang rasa, sukma jati anut mati, lirnya datan darbe urip ing klanggengan.

08

Rasa jati : yaiku urip satuhu, rasa temen driya, uga temen jroning ati, saranduning sarira ambantu samya.

09

Temen ingkang : ngajak trisna myang satuhu, mring becik sanyata, myang sabar ingkang sayekti, suci, adil, tuhu, temen lan prasaja.

10

Ngajak blaka : kalawan seca puniku, ing ngarsanya Allah, myang ngajengnya para janmi, kang supaya terang padhang lan pratela.

11

Rasa jati : tan uwas maras ing kalbu, sumangyeng mring Allah, nadyan lara tekeng pati, lamun lampus rumaseng mantuk mring suwarga.

12

Saben rina : sedyanya sajroning kalbu, bilih tekeng mangsa, pinundhut Hyang Maha Suci, tinggal raga, prasasat santun busana.

13

Pangrasanya : aneng donya mondhok namung akanthi sungkawa, marga godha warni-warni, saben ari myarsa swaranya dosa.

14

Rasa tuhu : bangkit, eling wijilipun, pan wijil ing swarga, nalika nunggal Hyang Widi, ing kono wijilnya sajatining rasa.

Tiyang ingkang temen ing batos punika gadhah gesang langgeng, gesangipun rosa sarta mantep, boten kados dene baita ingkang kaoncat-ancitaken dening ombak.

PUPUH VI

P A N G K U R

01

Tyang kang wus temen batinya, gunging tindak lan manabda pan yekti, pangandelnya mring Hyang Agung, tan mandheg mangu ing tyas, pracayeng mring Gusti Hayang Agung, ing tyas tan araga-raga, mantep yekti jroning ati.

02

Trisnanya tan nganggang-anggang, nadyan mring Hyang Widi, tuwin mring sanak sadulur, akanthi kasucian, pan mangkono wateknya rasa satuhu, sadarum kalawan nyata, wijil saking temen ati.

03

Kathah tiyang sugih kencana, tuwin kathah janma asugih ngelmi, nanging tyang temen ing kalbu, punika awis arang, marma janma ingkang temen tuhu terus, iku sejatining janma, wus darbe urip sejati.

04

Lir urip satemennya, awit donya tumekeng akerat neki, urip langgeng wastanepun, iku uriping sukma, kang den wengku mring rasa sejatinipun, kang mawa bawa leksana, amijil labet syekti.

05

Tuhu temen darbe purba, amurwani dugeng wekasan neki, temen nanuntun mring tulus, myang darbe engetannya, bangkit tutug samubarang sedyaning laku, tinulung roh ing Allah, daruna temen ing ati.

06

Myang dora tan darbe purba, bangkit murwani, tan bangkit mungkasi, samubarang sedyanya wurung, sanadyan angawula, myang sanadyan atapabrata mring gunung, yen tan tumemen ing driya, sagung karsa tan dumadi.

07

Nadyan janma kang sembahyang, myang janma ngabekti mring Maha Suci, yen tan dhasar satuhu, pan iku tanpa guna, nadyan payah lathi, lidhah, badanipun, tan katrima mring Hyang Sukma, malah duraka mimbuhi.

08

Gusti Allah temen nyata, tan arsa milih mring sawiji janmi, tan milih mring para ratu, tan milih pra bupatya, nanging milih kang tumemen rasa tuhu, daruna Allah pribadya, dahat tuhu temen neki.

09

Gusti Allah munggweng swarga, nanging pra janma munggweng donya neki, yen darbe rasa satuhu, nunggal rasa mring Allah, Gusti Allah tetulung mring janma iku, lumantar rohnya pribadya, pan puniku sukma suci.

10

Upama yayah myang putra, lan malih ingkang bendara myang abdi, yen rasanya tunggal tuhu, yayah nulungi putra, myang bendara nulungi mring abdinipun, pang mangkono munggeng Allah, nulungi janma kang yekti.

11

Nyata tiyang sejati rasa, tan arsa jumurung mring kang tan yekti, mangkono wataknya kalbu, sandyan aneng ngabyantara Sang Prabu, tan molah-malih aturnya, panggah mantep atur neki.

12

Tan arsa dora manabda, nadyan tinandukan manabda manis, tyang tindak-tanduk kang alus, sanadyan ingopahan, tan arsa mring mangrapu basa puniku, nadyan malih ing ngajrihan, datan ngekes jroning ati.

13

Pangarjita ing wardaya, nadyan tekeng titimangsanya pati, yen marganing seca tuhu, iku sedyaning rasa, esthinya ssejatining uri puniku, sarana tekad sanyata, donya trusing akerat neki.

14

Sanadyan miskin myang kaya, urip kanthi tentrem marem ing ati, tan darbe murkaning kalbu, tansah gung panarima, tansah rumangsa sugih lir pendah ratu, myang badan kadya wit pisang, pisah sukma bosok nuli.

15

Prameswari lan Narendra, ing wuri tamtu basah lawan bacin, nadyan putri ayu langkung, wuri mangkono uga, saking dosa purwannya, tyang keneng lampus, wus tan kena sinelakan, dumrojog yen wus pinasthi.

Wit kang becik iku ora bisa ngetokake woh kang ala, lan wit kang gering iku ora bisa ngetokake woh kang becik.

PUPUH VII

MASKUMAMBANG

01

Lamun janma kanggonan rasa sejati, datan alumah, anyaring karsaning budi, sanadyan mangan lan nyandhang.

02

Lan tinimbang lan praptanya ingkang bukti, nrima saananya, idhep-idhep nglakoni, mring karsanya Gusti Allah.

03

Yen wungu, ngadeg, lenggah, tansah ambudi, murih tinarima, mring Allah kang Maha Suci, mangkono ciptaning rasa.

04

Nambut karya kalawan tuhuning ati, ing saben arinya, antuk kedhik, nedha thithik, antuk agung, nedha kathah.

05

Lamun dakan mangkono ingkang pambudi, tan dadya tyang nyata, tan nrimeng pandumnya Widi, myang anggrangsang aluamah.

06

Lawan antuk pangonggronging para janmi, sembrana andadra, supaya myang karsa gusti, pan mimbuhi mring duraka.

07

Angel, ewuh, janma ngawulwng mring Gusti, myang ngawuleng Allah, ayun paraken mring Gusti, lumantara saking nyata.

08

Lamun ngaji unining Kitab kang Suci, parlu pan rinasa, surasanya kang sayekti, nulya sinimpen ing driya.

09

Lamun ngaji aliya Kitab kang Suci, myang tulis mawarna, becik rinasa sayekti, kang muni jroning tulisnya.

10

Sagung karsa, ngadeg, lenggah pan ambudi, supayeng tambahnya, kang dadya sektining batin, pamijilnya kanyataan.

11

Upami sekar gadhing, kenanga, melathi, mijil ingkang ganda, arunya pan angambari, myang tinariksa mirana.

12

Tuhuning tyas mijil ingkang ganda becik, ngambar mring manungsa, ingkang warta meratani, binekta sewaraning janma.

13

Umpaminya : wit blimbing pan awoh blimbing, janma tuhu seca, mring rasa ingkang sejati, tamtu awoh kanyataan.

14

Pan iku panengran ingkang sejati, tyang temen ing driya, tan kena binekten sisip, ing donya tekeng ngakerat.

15

Ati becik mijilken pakaryan becik, lamun ati ala, umijil pakarya sisip, tan becik donya myang kerat.

16

Gandanya lampus myang ganda ingkang urip, tamtu kawistara, ganda becik marang urip, ganda ala mring palastra.

Sa-ngalam donya punika betah tiyang temen.

PUPUH VIII

M E G A T R U H

01

Sapa temen, tinemenan mring Hyang Agung, pamintanya kinabuli, ing donya myang keratipun, wus malbeng bebasan neki, jangka, prapta, cipta dados.

02

Pangarsaning paminta, yen kanthi laku, wus wajib bangkit anampi, yen mring laku kang satuhu, tan kekilapan Hyang Widi, mring tyang tuhu temen batos.

03

Lan malih janma kang tuhu, temen terus, yen nuju cinoba janmi, pan tinemu seca tuhu, nadyan awarni pawestri, myang busana ingkang mramong.

04

Watak temen pan kautaman kang punjul, datan mijil kang nyameni, sagunging piala luput, datan milik untung najis, mangkono wateking batos.

05

Watak kang tuhu seca kepengin wuwuh, mring tindak becik lan adil, ana ngarsane Hyang Agung, trisna, sabar, andhap budi, ngesthi karsanya Hyang Manon.

06

Watak temen ngungkuli kancana murub, nglengkungi inten kang adi, marga kanggep mring Hyang Agung, kang jumeneng ing suwardi, panggepnya datan pedhot.

07

Katemenan dhasarnya saking Hyang Agung, wijining rasa sejati, amung temenya Hyang Agung, kang tuhu, temen pribadi, iku temening Hyang Manon.

08

Marmanya janma kang tuhu temen terus, benjang kajen mring Hyang Widi, wondene ing donyanipun, ingajenan mring pra janmi, samya pracayeng ing batos.

09

Para manungsa, bangsa asor myang luhur, ngupaya tyang seca yekti, dadya tandha janma tuhu, ingajenan para janmi, lan malih para Sang katong.

10

Pana kawan kalawan gamel puniku, ngupaya tyang temen yekti, kinarya gamel puniku, juru pangon bebek ugi, ngupaya tyang temen yektos.

11

nadyan tyang ambeg ala jutimyang gemblung, yen ingapusan mring janmi, datan narimeng ing kalbu, tamtu mijil ingkang muring, terkadhang nulya anjotos.

12

iku pratandha yen arsa seca tuhu, nanging badanya pribadi, sungkan mring tindak kang tuhu, tyasnya ingkang dadya saksi, tindak mogok mring Hyang Manon.

Tiyang ingkang temen dhumateng Pangeran, dipun welas temen.

PUPUH IX

MIJIL

01

Sapa anut rasa kang sayekti, rukun maring Hyang Manon, sapa anut gorohe, iku ngrojongi setan myang iblis, witing goroh iblis, nging yekti Hyang Agung.

02

Tyang miskin anut mring rasa yekti, begjanya kinaot, nglangkungi janma sugih wijile, marga lir tyang ginodha mring iblis, tan was nganti mati, upamanya iku.

03

Akeh janma ngawula mring iblis, pan datan rumaos, lamun janma arsa mring gorohe, anut mring sedyaning tyas kang sisip, salaminya urip, ngawuleng iblis iku.

04

Suprandene samya ngaku wasis, tan wruh yen kajlomprong, marga suwung ing rasa batine, datan darbe rasa kang sejati, pan samya ngapusi marang sukmanipun.

05

Beda tiyang anut rasa sejati, wus tepung Hyang Manon, Nabi Brahim myang Sarah garwane, kadya Nabi Yunus duk ing nguni, Nabi Dawud ugi.

 
Tinggalkan komentar

Ditulis oleh pada Desember 20, 2011 in halaman

 

wejangan maha prana jati

Sejatine aksara Jawa iku saka penemune Pujangga Jawa ing jaman kuna. Aksara jawa iku ora mung perlu kanggo nulis utawa nyateti kedadian-kedadian kang wigati bae, nanging uga yimpen kawruh rupa-rupa. Mengkono ugo bab anane gamelan sarta wajang purwa, iku kang ngarang
suwargi Kanjeng Sunan Kalijaga ing desa Kadilangu Demak, iku uga ngandut kawruh batin lan lahir. Terange kaya kang kasebut ing ngisor iki :

Gamelan kang diweruhi dening wong akeh (masyarakat) iku isine mung bab kesenian, gending lan lagu utawa irama. Nanging kajaba iku salugune uga isi kawruh bab kawuksman, ilmu jiwaning manungsa.

Wayang Purwa, kang lumrah mung isi lelakoning manungsa ing jaman kuna, nanging saklugune uga isi kawruh bab duduk selehe utawa dununge jiwaning manungsa.

Kacarita ing Negara Ngalengka, kang dadi aran Prabu Dosomuka, duwe sadulur nunggal rama itu telu, sing loro lanang, sijine wadon aran :

1. Kumbakarna.
2. Wibisana.
3. Ayu Sarpakanaka.

Iki salugune dadi simbul utara plambange wadining kawruh kebatinan, kang ngenani wataking manungsa, terange mangkene :

1. Dosomuka iku dadi sanepane napsu amarah.

2. Kumbakarna iku dadi sanepane napsu aluamah.

3. Wibisana iku dadi sanepane napsu mutmainah.

4. Sarpakanaka iku dadi sanepane napsu supiyah.

Mangkono plambang kang sumingit ana ing wayang Purwa, ngemut pituduh bab kawruh lahir lan batin. Mangkono uga wadine kang sumimpen ana ing dalam aksara Jawa (Carakan) malah luwih wigati maneh.

Aksara Jawa iku jumlahe mung ana 20 iji, yaiku :

1. Ha 11. Pa
2. Na 12. Da
3. Ca 13. Dja
4. Ra 14. Ja
5. Ka 15. Nya
6. Da 16. Ma
7. Ta 17. Ga
8. Sa 18. Ba
9. Wa 19. Ta
10. La 20. Nga

Carakan iki ora mung kanggo nulis laying bae, nanging duwe wadi kang kang tumuju marang kawruh kebatinan, terange mangkane :

Aksara kang sepisan aran Ha, dene pungkasane aran Nga, dadi kang 18 iji liyane iku minengku dening aksara Ha lan Nga, tegese Ha lan Nga iku “Hangen-hangen” utawa “Hangin”. Uripe manungsa era bisa pisah kalawan Hangen-hangen lan Hangin, yen sak karone iku ora ana,
manungsa mau aran tilar donya. Dadi nyata yen carakan mono nyimpen wewedining uripe manungsa.

Kajaba aksara 20 warna mau, ana tambahane aksara silihan limang rupa, yakui A.I.U.O.E. limang aksara iki aran aksara “suwara”, terange mangkane, ora dumunung ana ing jaba lan ing njerone badaning manungsa wondening aksara 20 iji mau, dibagi dadi rong golongan :

GOLONGAN KANG SAPISAN

20 iji dipecah dadi telung bagian, yaiku :

1. Ha lan Nga
2. Na, Tha, Ra, Ka, Dha, Ta, Sa, Wa, La
3. Pa, Da, Dja, Ja, Nya, Ma, Ga, Ba, Tha

Tegese :

Ha lan Nga, iku angen-angen utawa angin, Na, Tja, Ra, Ka, Dha, Ta, Sa, Wa, La, iku babahan hawa sasange lahir.

Pa, Da, Dja, Ja, Nja, Ma, Ga, Ba, Tha, iku babahan hawa sasanga batin.

GOLONGAN KANG KAPINDO

20 iji mau dipecah dadi patang bagian:

1. Ha, Na, Ca, Ra, Ka
2. Dha, Ta, Sa, Wa, La
3. Pa, Da, Dja, Ja, Nya
4. Ma, Ga, Ba, Tha, Nga

Tegese :

Ha, Na, Ca, Ra, Ka = ana utusan.

Dha, Ta, Sa, Wa, La = pada salawa = tukaran.

Pa, Da, Dja, Ya, Nya = pada sektine.

Ma, Ga, Ba, Tha, Nga = pada mati kabeh.

Keterangan kang luwih ceta maneh mangkene :

* Ha na ca ra ka, karepe wis ana utusaning Allah, yen ing saat iku wis mlebu ing petung kurang 20 dino bakal tilar donya.

* Dha ta sa wa la , ing wektu iki kahanane lahir lan batin wis ora cocok, mratandani yen patine wis kurang 15 dino maneh.

* Pa da ja ya nya, ing wektu iku kahanane lahir lan batin dadi gumolong tetap teguh, ora ana rasa owah gingsir, ilang was sumelang, iki tegese nompa sasmita yen patine wis kurang 7 dina maneh.

* Ma ga ba tha nga, ing wektu iku rasaning lahir lan batin wis ora duwe karep apa apa, iku mratandani wis tumeka ing janjine urip ninggal donya.

Wondene aksara suwara A I U O E, iku melindungi jasate manungsa ana ing alam donya lan akerat. Supaya tambah gamlang maneh, diterangke sarana nganggo gambar kaya kang kasebut ing gambar iki :

Keterangan :
No. 1 tumeka No. 8 iku tegese badaning manungsa,
No. 1 tumeka III iku tegese alaming manungsa, alam wadag, jaga melek.
Wondene bunderan kang ora ana nomere iku, tegese panguwasane Gusti Allah.

SASMITANING PATI

Mungguh kang dadi tonda tandaning sasmitaning pati iku mangkene :

Ing sakawit yen sira tangi turu, duwe pangrasa rasaning pikir lan atimu, ora tetep seneng, duwe pangrasa kang during tau ngalami serta rasaning lakuning napas ora kaya adat saben, tegese wis kurang lancar. Yaiku tanda yen wis ana utusan saka Pangeran bakal mati kurang 20 dina. Iku nyatane sastratjeta tjarakan mau.

Ing kono sira wayahe masrahake jiwa lan raga marang Gusti Allah, mantrane mangkene : Ingsun masrahake kang dadi panguwasaning Pangeran wolung prakara, yaiku Roh, Napas, Budi, Iman, Pangrasa, Pamiarsa, Paningal lan Panggonda. Muga pada muliha marang asalika saka kodrat
Ingsun.

Yen wis masrahake mangkono wajib sira ngurangi kareping wolung prakara iku, kaya kang kasebu ing ngisor iki :

1.Roh, napase roh kudu disirnakake, umpama maune sadurunge tompa sasmita karem banget ngumpuli marang wanita, sakiki banjur ora ngumpuli wanita maneh.

2.Napas, napsuning napas kudu disirnakake, tegese umpama kepetuk mungsuh ora kena sengit, ora kena napsu marang sapa bae, atine kudu digawe sabar, pulatan kudu sumeh, yen rumongsa duwe dosa marang sapa bar, inggal jaluk panggapura, rasane sing nganti kandas ing lahir batin.

3.Budi, ilangana krentenging budi kang ora iklas-lila sanajan duwe bonda mayuta juta regane, anak bojo kang kinasih kabeh iku lilakna = iklasna, paribasane samendang pinara sewu wis ora bakal dieman neh.

4.Iman, sampurnakna imanmu, tegese kabeh tindak lakumu kang sarwa pasrah lan sabar mung gumolong meleng sawiji tumuju marang sediyamu kang sejati, bali marang asal mula mulanira.

5.Pangrasa, golongan tekatmu, aja duwe pangrasa kang ora becik, sanajan sira krungu wong omong kang ora tata, umpamane sira dipisuhi, iku tampanen kanti pangrasa kang becik, aja nganti obah atimu, duwe pangira marang liya kang ora becik, iku uga ora kena. Cekake kabeh kedaden ing alam donya iki becik kabeh, dadi pangrasamu mung nrima ( nompo kabeh kahanan kang ala lan becik digawe pada ).

6.Pamiarsa, napsuning pangrungu kudu disirnakake, tegese aja ngrasakake suwara kang sarwa nikmat lan nyenengake utawa gawe bungahing atimu. Dadi karepe aja nganti trima marang sakwernaning suwara kang ana ing alam donya.

7.Paningal, sirnakna napsuning paningal, tegese aja nganti duwe (weruh) marang rerupan apa bae kang asal saka alam donya.

8.Panggonda , pangambu sirnakna, tegese aja nganti kena panggandaning pangambu, gonad sedep arum wangi aha nganti manjing ing sanubarimu,kang kudu diesti mung gandane diri pribadi.

Kang kapindo : yen wis ngrasa bisa nguwasani lahir lan batin, tegese wis bisa kasembadan apa kang dadi sediyane, hananging ing kono isih apa rasa bungah lan susah. Manawa bungah rasane luwih bungah banget, yen susah uga mangkono rasane nganti kandas ing batin. Paribasane nganti ora kena diukur susahe.uga banjur krungu suwara kang selawase durung tau krungu, lan ora katon sapa kang nyuwara mau lan uga mambu gonda kang durung nate gonda, kaya mambu gandane bayi kang nembe lahir saka biyunge. Yen weruh rerupan ya rupa kang sarwa elok ya iku tanda yen utusan mau lagi poncakara (perang) iku tegese wis kurang 15 dina maneh bakal tilar donya. Ya iki buktine : Dha, ta, sa, wa, la.

Yen wis ana tanda mangkono, ya iku wis tutuk wayahe masrahake gawa kang asal saka Bapa lang Biyung, mantrane mangkene :

Ingsun masrahake kang dadi panguwasane Bapa lan Biyung wolung bab, yaiku : kang asal saka Bapa, getih, daging, kulit, uteg, dene kang saka Biyung : balung, sungsum, urat, jeroan, pada muliha marang asal ira saka kodrat Ingsun.

Yen wis masrahake mangkone iki, sira tumuli semadi kaya wulangan bab semadi kang sapisan ing ngarep. Manawa tata carane semadi mau wis dilakoni kabeh, sira mujia mangkene : “Ashadu tibaning rasa Allah, patemone Rasullulla, sampurnane iya Rasullullah”.

Puji iki di ucapke yen wayah arep turu lang tangi turu. Nanging yen arep turu kudu moca uncine mangkene : “Niat Ingsun turu, badan gumuling atiku eling, roh madep imanku tetep”. Dene yen tangi turu wacane mangkene : “Sirrullah kang mati, dattullah kang urip.”

KANG KATELU

Manawa pikiran wis krasa ora ajeg, tegese nggrambyang utawa cat eling cat lali, lan ambuning napas uga wis beda karo adat sabene, iku tetepi sasmita mratandani kurang 7 dina maneh tumeka ing pati, yaiku nyatane Pa, da, dja, ya, nya.

Ing kono wektune neguhake utawa golongake pikiran, was sumelang kudu disirnakake, aja kuwatir apa apa, mung kang esti rasa lila legawa. Lila marang kabeh donya branane, wis wancine didumake marang ahliwarise, yen duwe kawruh (ilmu) apa bae uga wajib lang inggal di tampakake (diwejangake) marang sapa bae kang pantes lan bisa nompa.

Legwa masrahake jiwa ragane marang Gusti Allah, rasaning ati nganti lega (iklas) wus ora ana barang sawiji kang den akoni. Ing kono kari rasa sucining batin kang ana. Yen duwe welas (welingan marang anak putu apa sadulur lan liyane, inggal tuturana (kahirna) perlune supaya yen wis tumeka wancine muling ing alam baka, wis ora ragu ragu apa mandek tumulih dadi bisa gawe padang dalane dewe.

KANG KAPING PAPAT

Manawa sira wis krasa arep turu bae, (tansah ngantuk) iku pratanda yen kekuwataning paningal wis kumpul ana ing uteg, iku tegese wis mlebu wayah tinggal donya yaiku Ma ga ba tha nga.

Ing kono sira kudu ngatur lan jaga, aja nganti ana rasa owah gingsir, sanajan mung samendang pinara sewu. Kang ana mung awas lan eling marang isi sarine kawruh kang wis sira rungkebi, kumpul gumolong dadi siji ana ing agen agenmu tumuju marang kang sira sediya.

Yaiku retine Ha lan Nga kang hamengku lan murbawasesa kabeh kang dumadi.

oooooo0000000ooooooo

AUM AWIGNAM NASTU NAMAS SIDDAN

Tegese
RAHAYUWA SAGUNG KANG DUMADI

Ing kono yen sira mambu gonda amis, kaya ambune getih nalika lahire jabang bayi, iki mertandani yen isih eling marang bab kadonyan kayata : eling marang donya branane, eling marang kekasihe lsp, iki gawe peteng dalan kang tumuju marang kasampurnan sejati.

Yen mambu batin iki tegese isih eling marang anak putune utawa para sadulure lan mitrane, iki anggawe binggunge dalan mring kasidan jati yaiku godane ari ari (bing-bing).

Yen mambu wangur, yaiku godaning kawah yen kena pangaruhe goda wangur iki tegese isih emut marang pengertine (ilmu) iki gawe ragu raguning pangerti kang tumuju marang sampurnaning pati.

Yen gonda wangi, iku ambune bungkuse bayi, yen kena pengaruhe gonda wangi iki martandani isih eling marang Allah, iki gawe salah panganggep ing tujuane kasampurnan.

Yen mambu sedep kaya ambune bayi kang wis resik, iku tanda yen isih eling lan ngakoni dadi makluk (kawula) iki kang gawe sampurnane dumadi, mulih marang mula mulanira. Iki nyatane aksara suwara A.I.U.O.E tegese : A = Aku, I = Iki, U = Urip, O = Oleh (nompa), E = Eklas, rahmat.

Dadi aksara suwara iku kang hamengkoni ing badaning manungsa ana ing alam donya nganti tumeka ing watesing alam akerat.

Ana ing wektu iki kang den arani sa’at “sakratil mauti”, wancine ngaleh enggon, waktu pisahe jiwa lan raga. Yen patrap anggonmu nata badan patitis, kaya kang jinarwa ing wulangan Semadi, kayata : sumelehing badan, lakune napas, pamelanging cipta lan sapiturute bener inggal lakuning rasa lan pangrasa ora gumyur, ing kono wayahe wahyunira wis katon ngegla tanpa warana banjur ngucapa mantram mangkene :

Ashadu kahanan Ingsun, iloha rupan Ingsun, Allah pangeran Ingsun, iya Ingsun kang nuhokake marga kang padang urip tan kena lali, lara tan kena ing pati, dhatles tan ana krasa.

Ooooooooooo000000000000oooooooooo

Ing ngisor iki katerangan bab sandangane aksara Jawa, mangkene :

Wiwit saka pangkon, (paten) iki tegese panggonan Roh, karepe sampurnaning urip, manungsa sakwise tilar donya , nyatane wis ilang sipate, nanging isih ninggal asma.

Roh iku dumunung ana ing uteg, mongka uteg iku ana ing njero sirah, iku dadi sandangan wulu (hulu), tegese sirah ya iku pokok dumadine badan wiwit saka sirah.

Sandangan “Suku” (sukon), tegese dadi cagake badan wadag.

Taling iku tegese “kuping” pamiarsa, pangrungu ana ing kuping.

Taling tarung, Irung dumunge pangambu.

Pepet, tegese ketutup, dununge ana ing napas, mangon ing jantung, yaiku kang nglakokake getih, dadi jantung iku kaya dene lawang dalaning getih mlebu metune mratani ing badan sakojur.

Jantung iki piranti pokok ing badaning manungsa, ya dadi dalane Prana kang kawasa hanjalari marang urip.

Cedak dumunung ona ing sanubari;

Lajar dumunung ana ing Iman = relung hati.

Wigjan dumunung ana ing Pangrasa weteng = waduk

Telung sandangan iki kang aran “Panjigek suwara” sebab dadi wakile engetan lan kapinteran lahir sarta batin. Wondene sandangane cokra, ana ing mripat, ing teleng aran manik. Keret iku irenge mripat, teleng = kang kapanggonan manik.

Pingkal, putihe mripat. Kabeh iki sinebat aran “Wijanyana” sebab dadi wakile aksara kang bisa muni bebarengan.

Kajaba kuwi ana maneh tembung kang aran :

Na, Sa, Dha, Tha iki aran “Murdanio” banjur ana maneh , Nya, Sa, Tja, Dja iki aran Talwio , tegese kabeh aran Triloka yaiku alaming manungsa, kaya kang diterangake ing wulangan sapisan.

Dene tembung “Tataprunggu” yaiku aksara kang didadekake ongka (nomer) kaya kang kasebut ing ngisor iki :

Ga :ongka siji dadi perlambange kawitan sampurnane manungsa.

Ngalelet😮 ngka loro, dadi perlambange lakuning manungsa mesti pinaringan timbangan dening Pangeran, kayata anane wong lanang lan wadon, Awan lan bengi, lara lan waras, beja lan cilaka, urip lan mati, Kawula lan Gusti.

Ngapingkal😮 ngka telu , tegese netepake keyakinaning manungsa pinasti kudu nompa lang nglakoni lelakon pangawane dewe salawase ana ing alam donya, supaya aka nganti ngeluh ngresah, sebab pepastining urip wajibe kudu ngambah ing alam telung rupa yaiku :
1. Alam jaga (melek),
2. Turu,
3. Tilar donya (mati) jalaran iki wis ora bisa diuncati maneh.

Mamiring😮 ngka papat iku tegese nyatane Allah dadi sesembahane kabeh mahluk, ora wujud ora arah ora panggonan lan ora katon, uga ora kena kinaya ngapa. Lan uga dadi plambange asal kedadiane badan wadaging manungsa saka anasir patang rupa, yaiku :

Bumi, 2. Geni, 3. Angin, 4. Banyu. Mangkono uga anane klebating manungsa iku ana papat.

1.Wetan, yaiku lambange nalika Bapa lan Biyung pada sapatemon,

2.Kidul, yaiku plambange nalika Bapa lan Biyung kumpul,

3.Kulon, iku plambange nalika Bapa lan Biyung nganakake Dhat nanging mung darma dadi lantaran bae,

4.Lor, iku plambange nalika lahire jabang bayi.

Makurung😮 ngka lima, iki maksude panguwasane Gusti Allah, nalika wiji isih ana ing guwa garbaning Bapa lan Biyung, Bapa iku mung saderma dadi lantaran dumadining jabang bayi. Makurung tegese dadi kalima pancer, lan jumenenge ana ing satengahe keblad.

E : dadi angka nem, maksude Eklas terange Eklas iku ana nem warna yaiku :
1.Rila,
2.lali,
3.lulus,
4.eling,
5.langgeng,
6.sumarah (pasrah).

KETERANGAN :

1.RILA, tegese kelangan apa bae wis ora getun,

2.LALI tegese lali marang dhat sipate, maksude lali ing badan lan jiwane ditinggal ana ing alam donya.

3.LULUS , nglulusake selawase urip kanti nikmat lan manfaat,

4.ELING, eling marang angale lan eling marang mula mulanira,

5.LANGGENG, ora bakal owah ngingsir maneh, terus langgeng asmane,

6.SUMARAH yaiku masrahake jiwa ragane katur marang Pangeran.

La :dadi ongka pitu, iki tegese tetepe lakuning wayah (jam) kang ora tau blinjani, kayata lakune srengege, mesti wayahe tetep, mula para Pandita iku pada nganggo watak pitu.

Pa palya :dadi ongka wolu, iki karepe nuduhake lakuning semadi kang tumuju marang Suksma Kawekas, ana wolung bab, aran “Hasta Brata” keterangane kaya kang kacetak ana ing wulangan ngarep.

Ja :ongka sanga, tegese anane babahan hawa sasanga.

Das = nul :tegese dadi tanda marang ajining angka, jen das mau dumunung ana ing sangarepe ongka, tegese ajine(regane) ongka mau dadi suda, aran winengku, dikuwasani. Nanging yen das ana ing burining ongka iku tegese regane angka mau banjur dadi mundak duwur, aran hamengku nguwasani (tulada Rp. 00.1 lan Rp. 1,00).

Kajaba iku ana maneh karepe, yen wujud mung das tok iku tegese ora duwe pangadji (ora duwe rega)utawa suwung dadi karepe badan wadage manungsa iku yen wis di unjadi ing suksma, wis ora ana gunane jalaran wis suwung lan wis ninggal sipate, kang kari mung asmane.

Ana maneh candake sasmita sandi kang wujud tembung ( ukara) siji nanging mengku karep rong rupa, yaiku :

Ka ta pa ga ba iki aran Alpa Prana.

Ka ta pa ga ba iki aran Maha Prana.

Tegese “Alpa Prana” iku kawula) dadi anane kawula.

Tegese ”Maha Prana” iku Gusti ) lan Gusti.

Keterangane mangkene :

Kawula (titah = mahluk) iku kadunungan apes lan lali, sebab titah iku bisane dadi luhur kudu nglakoni (duwe laku), mula dikaya ngapa pintere manungsa ora bakal bisa madani kalawan panguwasane Pangeran. Sebab manungsa tansah binuntel ing kamarkaning alam donya. Mula biasane kelakon sediyane iku mung gumantung marang lila legawane anggone masrahake jiwa ragane marang Pangeran.

Wondene Gusti Allah mula sinebut ora makan ora jaman, lan tan kena kinaya ngapa, sebab Panjenangane kang nglimputi sumarambah ing sakabehe kang para dumadi, kang bisa diweruhi dening manungsa kodrate panguwasane.

Tingkah patrape Semadi wis diterangke ana ing ngarep, dadi yen manungsa wis bisa netepi ing pituduh mau banjur ngeremake mripat kang alon-alon lan dedasar ati sabar. Ing kono sira bakal manjing ana ing alam kang peteng dedet lelimangan wis ora kena diumpamakake maneh. Ing kahanan iku ana kang nyebut aran “Tapel Adam”. Yen wis mangkono inggal ngucapa mangkene “

Pangrasa Suksma Luput, iya pangrasane Nyawa kang mulya, iya pangrasane Suksma. Suksma ilang tan kena ing pati.

Yen wis mangkono sira bakal weruh/meruhi papan padang nerawang handelahi tanpa wewayangan, jembar tanpa tepi ora ana keblate, ora ana ngisor lan duwur, kang katon mung suwung sepi lan rasa kang tentrem ayem. Kedadian iki saya panguwasaning Roh = uteg. Mulane roh uteg bisa duwe panguwasane kang mangkono mau, jalaran dek nalikane isih ana ing alam donya babadan wadag, dayane tanpa nganggo wates ukuran. Sebab badan sakojur iki dikuwasani dening uteg (kawruh) lan pinteram/ kapinteran mula aran Yang Maha Luhur.

Yen kena panguwasaning kaluhurane Suksma, banjur ora duwe karep apa apa, iya iku kang sinebut aran Mangeran Suwug, tegese ora ana barang kang sinediyam Manawa kerem kandeg ana ing kono, bakal dadi Ratuning jin lan peri.

Yen cahya padang mau banjur ilang, sira bakal pirsa cahya kang blerengi kaya sunare srengege, iki kedadian saka napas. Mula kaya mangkono awit dek isih ana ing alam donya nganggo badan wadag. Napas iku maweh cahya ing badan sakojur. Ing kono aran Yang Maha Mulya.

Yen kena pangaruhe kamulyane Suksma, yaiku kang sinebut Mangeran wujud, sebab ing kono duwe karep arep nganakake warna rupa, tegese duwe sediya nitis, manjelma maneh, yen kliru sediyane banjur dadi retuning danyang dan prayangan.

Yen cahya kuning, iku kedadian saka Budi, sebab nalika isih ana ing alam donya, Budi iku gawe sucining badan sakojur, ing kono aran Yang Maha Suci. Yen kena pengaruhe kasuciane Suksma, agawe sucining Jiwa, kang aran Mangeran konta (gambaran kang ora ana wujude). Mula banjur gawe ragu raguning (gojak gajek) lan yen kandeg ana ing kono, bakal dadi retuning setan.

Yen cahya kuning banjur musna, banjur weruh cahya ireng, yaiku kedadian saka Iman, sebab nalika isih ana ing alam donya Iman iku nguwasani badan sakojur, ing kono aran Yang Maha Kawasa, yen kena pangaruhe kuwasaning Suksma, banjur duwe karep nindakake penguwasaning Jiwa, yaiku kang aran Mangeran ana (wujud), tegese deweke ngakoni diri pribadi yen klelep ing kono bakal dadi retuning Bekasakan nunggal bangsa lan setan, nanging luwih kasar.

Yen cahya ireng mau banjur ilang, ganti dadi cahya putih iku kadadian saya pangrasa, sebab nalika isih ana ing alam donya, pangrasa mau ngebeki ing badan sakojur mula aran Yang Maha Agung, yen kena pengaruhe Aguning Suksma, bakal nitis dadi bangsane manuk.

Yen cahya putih mau musna, bakal/banjur weruh cahya abang iki kedadian saka pangrungu (pamiarsa) awit pamiarsa mau dek nalika isih ana ing alam donya masesa ing badan sakojur, mula aran Yang Maha Wasesa, yen kena pengaruhe wasesane suksma, bakal nitis dadi kewan galak.

Yen cahya abang wis ilang, bakal pirsa cahya kang wening (bening) iki kedadian saka paningal, awit maune dek isih ana ing alam donya paningal iku gawe purbaning badan sakojur, mula aran Yang Maha Purba, yen kena daya pengaruhe purbaning suksma, bakal nitis dadi kewan kang urip ana ing banyu.

Yen cahya wening musna, banjur pirsa cahya kang monca warna, yaiku ireng, abang, putih, kuning lsp, iki kedadian saka pangambu, nalika isih ana ing alam donya hanyamati ing badan sakojur, mula aran Yang Maha Manon, tegese meruhi samubarang kalir kang bakal tumeka sinebut Soca Batara, wondene asale cahya monca warna mau kedadian saka anasir patang prakara, yaiku Bumi, Geni, Angin, lan Banyu.

Keterangane Mangkene :

1.Cahya Abang : Asal seko geni, dumunung ana ing jantung, dadi napsu amarah, mula kena pengaruhe cahya abang bakal nitis dadi manungsa kang sugih nepsu (murka).

2.Cahya Ireng : Asal saka bumi, manggon ana ing waduk (weteng) dadi pangrasa, watake ngongsa utawa kesusu mula yen lena pengaruhe cahya ireng, nitis dadi manungsa kang sugih pangerten lahir.

3.Cahya Putih : Kedadian saka angin, manggon ana ing sanubari dadi sabar, yen kena pengaruhe iki bakal nitis dadi manungsa kang sugih kawruh kebatinan.

4.Cahya Kuning : Asal saka banyu, dumunung ana ing uteg, dadi kawruh lahir lan batin, dayane bisa weruh (nimbang) kedadian ala lan becik, bener lan luput, iki bakal nitis dadi manungsa wicaksana, ahli budi, yen tembung Indonesia aran Budiman lan Gunawan.

Kabeh mau salugune mung gumantung marang karsane Gusti Allah, mula sing perlu tumrap para manungsa sumujude marang Pangeran kang Maha gesang.

ooooooooo000ooooooooo

GAMBLANGE :

Bumi, Geni, Angin lan Banyu jalaran iku kang dadi pokok anasiring urip, yen kurang pangertine kang dadi asal usule, handadekake kurang sampurnaning kawruhe ing bab kebatinan. Wondene katerangane mangkene :

Yen sira wis ngerti marang asal usule uga kudu ngerti marang tegese (karepe) awit yen ora mangkono bisa gawe kliruning panganggep (panggangone) sebab yen ora mangkono bisa gawe kurang percayane (ngandele).

Yen wis ngerti dununge kudu ngerti kanggone, sebab yen ora ngerti kanggone bisa ndadekake binggunge ing pangertene. Yen wis ngerti kanggone kudu ngerti marang kedadiane, sebab yen ora ngerti kedadiane bakal gawe gojak gajekge kawruhe.

Yen wis ngerti marang kadadiane kudu ngerti buktine sebab yen ora weruh buktine ora ana gunane tumrap ing pangertene.

Sebab sakabehing ilmu iku yen mung apal sesebutane bae ora kanti dilakoni babar pisan tanpa gawe prasasat kaja manuk bejo, bisa omong nanging ora ngerti tegese. Luwih luwih bab ilmu kebatinan, iki yen ora dilakoni dinyatakake malah nambahi dosa, sebab banjur dadi ahli umuk
durung tau weruh nyatane, omonge kaya kang wis pada weruh buktine, dadi aran batin lahir goroh. Sebab sapa iku sing ngerti temenan (apal) tumuli dilakoni, supaya sira ora dosa lahir lan batin ana ing donya tumeka ing akerat.

GAMBLANGE MANEH MANGKENE :

Bab badan iku sakbenere raga kang wis ora kanggo (mati) wondene rasaning pati iku ana patang bab yaiku :

1.Rasaning jantung, lakuning napas,
2.Rasaning weteng (waduk) lakuning pangrasa,
3.Rasaning sanubari lakuning budi,
4.Rasaning uteg lakuning Roh.

Mula patang bab iki diarani badan, jalaran asale saka bumi.

BAB ANGGOTA RAGA

Iku uga kedadian saka patang bab, yaiku :

1.Roh, kang nglakokake engetan,

2.Pangambu, kang nompa kabeh sawernane panggoda,

3.Napas, kang nglakokake getih lan rahsa,

4.Pangrasa, kang nglakokake sari sarining daging, kulit lsp, kang dadi dasaring urip.

BAB NYAWA

Kang aran nyawa iku kedadian saka telung bab, kang isih kena diowahi lan
kena gingsir yaiku :

1.Iman , manggon ana ing pulung ati,

2.Pamiarsa (pangrungu) dumunung ana ing kuping,

3.Paningal, dumunung ana ing mripat.

Mula telung bab iki diarani nyawa, sebab asale saka banyu, mongka banyu iku bisa owah gingsir, ora bisa tetep ajeg panggonane. Dadi kuwajibane uga ora tetep.

SUKSMA

Kang aran Suksma iku kedadian saka limang bab, kang ora bisa owah gingsir yaiku :

1.Roh , dumunung ana ing uteg,

2.Napas, dumunung ana ing jantung,

3.Budi, dumunung ana ing sanubari,

4.Pangrasa, dumunung ana ing waduk (weteng),

5.Pangambu, dumunung ana ing irung.

Limang bab iki diarani Suksma, jalaran asale saka angin. Nyatane angin iku kahanane kang tetep ora tau owah gingsir. Jagad iki sakisine kabeh wiwit sakdurunge dumadi wis kebekan dening angin. Mula suksma iku uga ora bisa owah lan ora bisa gingsir sebab asal saka angin.

Anane manungsa nganggo badan, anggota, nyawa, suksma jalaran deweke kanggonan pirantining urip wolung bab, yaiku : Roh, Napas, Budi, Iman, Pangrasa, Pangambu, Paningal lan Pangrungu.

Dene liyane iku klebu ing golongan kang kasar, yaiku kulit, daging, balung lsp, yaiku kang asal saka Bapa Biyung, mula diarani badan kasar (wadag) sebab katon wujude.

Yen kang asal saka Pangeran yaiku wolung bab mau, sanajan ora katon ing mripat wadag nanging ana buktine, dumunung ana ing badan (raga) nyawa lan suksma.

Dene salugune badan, nyawa lan suksma mau ora bisa lumaku, yen ora sarana obahing keteg, dene obahing keteg iku jalaran kena daya lakuning bumi, geni, banyu lan angin. Patang bab iki anggone bisa tumindak, sebab saka kenadayane Swasana, kaya kang diterangake mau, bab jagad kebekan dening angin, ya swasana kang ngebeki cakrawala iki, mula diparibasakake alus tan kena jinumput, gede ngebaki jagad.

Dadi ceta lan terang, dumadining manungsa iku kang pokok saka dayane swasana, dene swasana iki kang dadi lantaran dumadining manungsa iku dibagi dadi rong bab yaiku: swasana kang tumuju ing jaba badan, lan swasana tegese hawa kang kumpul, Swa tegese panggonan. Dadi terange tembung kumpuling hawa.

Dadi swasana kang tumuju ana ing jero badan, Swa tegese umur, Sana tegese panggonan, wutuhing tembung panggonan umur, dene umur iku dumunung ana ing Napas. Dadi uriping manungsa iku sebab nganggo Swasana kang dununge ana rong panggonan, yaiku ana ing jaba lan ana ing jero badan. Dadi ora bisa nganggo saperangan bae, kudu jaba lan jero. Yen mung nganggo sebagian bae mesti ora bisa urip banjur aran mati.

 
Tinggalkan komentar

Ditulis oleh pada Desember 20, 2011 in halaman

 

ramalan jayabaya

LAYANGDJOJOBOJO
Dening : Kandjeng Pangeran Isbanue Basuki

Wedjangan kanggo mangerteni marang kuwasaning Gusti.
Nyiptakake ukuming agomo Kedjawen
kang ono wolong perkoro,
kanggoning bongoso Djowo.
———————————-

1.

Kedjawen: among Gusti engkang moho kuwoso, nyiptakake kahuripan sarto ukume kahuripan kanggone bongoso Djowo. Kang uwes katulis deneng: Djoborolo, Mokoholo, Hosoropolo, Hodjorolo. Wekasaning Gusti: Tresnoho marang kahuripan siro, bandjor tresnoho marang sak podho – podhoning urep.

2.

Gusti engkang welas asih, lan moho kuwoso. Engkang kuwoso nyiptakake Djoborolo, Mokoholo, Hosoropolo, Hodjorolo kang diutos Gusti, ndjogo kahuripaning bongoso Djowo. Wekasaning Gusti: Ngelingono marang asal usol siro, odjo tumindak olo marang kahuripan siro. Semono ugo marang djalmo manungso.

3.

Gusti engkang welas asih, lan moho kuwoso. Engkang kuwoso ngutos Hosoropolo. Kanggo aringi pangelingan marang bongoso Djowo, supoyo biso mangerteni marang udjuting roso. Wekasaning Gusti: tumindakho kang djudjor marang roso siro. Awet roso kuwi tjahyoning Gusti kang moho sutji. Kang manggon ono ing rogo siro, odjo diregetake.

4.

Gusti engkang welas asih, lan moho kuwoso. Kang kuwoso nyiptakake sedulor papat. Supoyo bongoso Djowo biso mangerteni marang kuwasane, kang diparengake Gusti naliko iseh ing bumi sutji. Wekasaning Gusti: tumindakho kang betjek marang sedulor papat, kang asmone Djoborolo, Mokoholo, Hosoropolo, Hodjorolo.

5.

Gusti engkang welas asih, lan moho kuwoso. Supoyo bongoso Djowo biso nyirnakake sengkalane kahuripan, kang katon ugo kang ora katon, kang tekane soko setan. Ugo marang kasengsarane sukmo yen uwes bali marang kuwasaning Gusti. Wekasaning Gusti: tumindakho kang nastiti, marang. Sengkalane kahuripan. Supoyo yen siro bali ono ing ngarsaning Gusti, sukmo siro biso sempurno.

6.

Gusti engkang welas asih, lan moho kuwoso. Engkang kuwoso pareng dungo lan bohoso ngawi gaib, marang Djoborolo, Mokoholo, Hosoropolo, Hodjorolo, supoyo bongoso Djowo, biso mangerteni marang kuwasane sedulor papat, lan biso tjedak marang Gusti. Wekasaning Gusti: tumindakho kang sabar yen kahuripan siro ing bebayan. Gunakake kadegdayan siro, bebayan opo wahe bakal sirno soko kahuripan siro.

7.

Gusti engkang welas asih, lan moho kuwoso. Engkang kuwoso pareng pangaksumo marang bongoso Djowo. Supoyo yen bongoso Djowo nduweni kesalahan, biso ngakoni, kesalahane marang kahuripane, lan nenuwon marang Gusti. Wekasaning Gusti: Tumindakho kang betjek, odjo nuruti angkoro murko, kang tekane soko setan. Awet kasengsaran kang teko kanggo kahuripaning siro. Kang bakal nyonggo, anak lan putu siro.

8.

Gusti engkang welas asih, lan moho kuwoso. Engkang kuwoso nyempurnakake sak isine rogo kang ono ing kahuripaning bongoso Djowo, bali sempurno marang kahananing Gusti, kang moho kuwoso. Wekasaning Gusti: Tumindakho kang sempurno marang udjuting kahuripan. Budi, roso, pikiran, lan angen – angen. Awet Djoborolo, Mokoholo, Hosoropolo, Hodjorolo, kang bakal. mbarengi lan nyaksekake marang pisahe sukmo, lan rogo siro.

Wedjangan kanggo mangerteni marang kuwasaning Gusti.
Nyiptakake kahuripan kang ono ing djagat iki.
——————————————————-

1.

Sak durunge langet lan bumi ono kang manggoni. Gusti kang luweh disek nyiptakake isinelanget kang disebut: Mbulan, lintang, lan srengenge, kang dadi panunggune langet.

2.

Bandjor Gusti nyiptakake kahuripan kang disebut: Tetanduran, kang dadi panunggune, bumimulyo.

3.

Wedjangan kanggo mangerteni marang kuwasaning Gusti.
Nyiptakake kahuripan marang sedulor papat
—————————————————–

Sak uwise Gusti nyiptakake kahuripan kang dadi panunggune bumi mulyo, kang disebut tetanduran. Bandjor Gusti nyiptakake kahuripan kang tekane soko angin, kang disebut molekat, kang dadi utusaning Gusti. Ndjogo kahuripan kang ono ing djagat iki. Semono ugo asmoning molekat kang tjatjahe ono papat.

1. Nduweni asmo: Djoborolo.
2. Nduweni asmo: Mokoholo.
3. Nduweni asmo: Hosoropolo.
4. Nduweni asmo: Hodjorolo.

4.

Wedjangan kanggo mangerteni marang kuwasaning Gusti.
Nyiptakake bumi sentoso.
——————————

Sak uwise Gusti nyiptakake kahuripan, kanggone molekat kang tjatjahe ono papat. Bandjor Gusti nyiptakake bumi sentoso, ugo kang biso disebut suwargo. Kanggone kahuripaning molekat. Ugo kanggo kahuripaning Midodari kang dadi utusaning molekat, kang manggon ono ing bumi sentosane Gusti. Ugo kanggo kahuripane djalmo mengkone, yen sabdhoning Gusti kuwi uwes temurun kanggoning djalmo manungso. Kang bakal disampekake; Djoborolo, Mokoholo, Hosoropolo, Hodjorolo.

5.

Wedjangan kanggo mangerteni marang kuwasaning Gusti.
Nyiptakake setan kang disebut somoro
bumi ugo anak lan putune.
——————————

Sak uwise Gusti nyiptakake bumi sentoso kang dadi panggonane Djoborolo, Mokoholo, Hosoropolo, Hodjorolo ugo poro Midodari. Bandjur Gusti nyiptakake kahuripan kang asale soko geni yo kuwi rojone setan kang disebut; Somoro Bumi. Lan iki ugo biso disebut kahuripane djalmo setan kang wiwitan. Kang teko ndjogo kahuripan ono ing bumi mulyo kene, soko perintahing Gusti.

6.

Wedjangan kanggo mangerteni marang kuwasaning
Somoro Bumi. Nyiptakake bumi sentoso,
ugo kang biso disebut neroko.
———————————–

Sak uwise Gusti nyiptakake setan kang asmone Somoro Bumi. Kang nduweni kuwoso sak uwise Djoborolo, Mokoholo, Hosoropolo, Hodjorolo. Bandjur Somoro Bumi ngetokake kuwasane nyiptakake bumi sentoso kanggo kahuripane djalmo, kang melu marang dalane Somoro Bumi ono ing bumi mulyo kene. Bandjor Gusti, nyiptakake djolomo kewan.

7.

Wedjangan kanggo mangerteni ma rang kuwasaning Gusti.
Nyiptakake djolomo monongoso djowo,
kang wiwitan teko ngidak bumi mulyo kene.
———————————————–

Sak uwise Gusti, nyiptakake langet lan bumi sarto isine. Bandjor teko sabdhoning Gusti kang keri dewe. Nyiptakake kahuripan kanggone djolomo monongoso djowo.

1. Budine kahuripan kang nunggu, Djoborolo.
2. Rosone kahuripan kang nunggu, Mokoholo.
3. Pikirane kahuripan kang nunggu, Hosoropolo.
4. Sukmane kahuripan kang nunggu, Hodjorolo.

Bandjor metu sabdhoning Gusti, kanggoning Djoborolo, Mokoholo, Hosoropolo, Hodjorolo, kanggo nulis sabdhoning Gusti, ono ing layang Djojobojo.

8.

Wedjangan kanggo mangerteni marang kuwasaning Gusti.
Nyiptakake kahuripan lan sak isine kang ono ing djagat iki.
———————————————————————–

1. Langet lan bumi.
2. Mbulan lintang srengenge.
3. Tetanduran.
4. Suwargo.
5. Molekat. Djoborolo,
6. Mokoholo,
7. Hosoropolo,
8. Hodjorolo.
9. Setan Somoro Bumi.
10. Somoro Bumi nyiptakake neroko.
11. Djolomo Kewan.
12. Djolomo monongoso djowo.

Wedjangan kanggo mangerteni marang
kuwasane Gusti, pareng pangomongan
marang djalmo manungso.
——————————-

Layang Djojobojo
Sabdhoning Gusti kang disampekake marang
Djoborolo, Mokoholo, Hosoropolo, Hodjorolo,
kanggone bongoso Djowo.
——————————-

( Djoborolo: 1 )

Gusti engkang welas asih lan moho witjaksono, engkang nyiptakake langet lan bumi sarto isinipon. Lan iki kang dadi sabdhoning Gusti, kang wiwitan kang ngutos aku maringi warto marang bongoso Djowo.

( Djoborolo: 2 )

Supoyo siro bongoso Djowo, biso maringi pangerten marang bongoso Djowo, ugo djalmo manungso kang ono ing djagat iki. Supoyo djalmo manungso kuwi biso nenuwon marang Gusti, kang moho kuwoso. Anangeng djalmo manungso kuwi ora tahu pertjoyo deneng Gusti kuwi, kang pareng urep lan matine kabeh djalmo, lan iki sabdhoning Gusti. .

( Djoborolo: 3 )

Djoborolo pareng dawoh: Gusti uwes maringi sabdho marang bongoso Djowo, ugo djalmo manungso liyane. Supoyo djalmo manungso kuwi biso mangerteni marang kuwasane Gusti.

( Djoborolo: 4 )

Lan Gusti bakal masang tali marang gulune bongoso Djowo ugo djalmo manungso liyane, kang nglalekake marang opo kang dadi peparingane Gusti. Lan Gusti pareng dawoh: siro kabeh bakal songgowang lan lali, marang asal – usol siro, ugo marang asmone Gusti kang moho sutji.

( Djoborolo: 5 )

Palang kang manggon ono ing ngarep lan mburine kahuripan siro bongoso Djowo, ora bakal biso sirno. Yen siro kuwi ora mangerteni marang opo kang dadi pendjalukhe Gusti.

( Djoborolo: 6 )

Amergo kuwi, uripheng bongoso Djowo, ugo djalmo manungso kang ono ing djagat iki, kang ora pertjoyo marang Gusti. Bakal nemokake kasengsaran kang gede, yen Gusti kuwi uwes misahake sukmo lan ragane djalmo manungso. Lan pangomongan kang uwes diparengake Gusti marang djalmo manungso, bakal disuwon Gusti, bali ono ing ngarsane Gusti kang moho sentoso.

( Djoborolo: 7 )

Gusti pareng dawoh: Siro bongoso Djowo kang ngrungokake opo kang dadi pendjalukhe Gusti. Opo wahe kang mbok suwon Gusti bakal maringi, lan djalmo manungso bakal manot marang ngendikane siro, senadjan Gusti kuwi ora biso didelok nganggo mripate manungso, awet Gusti kuwi ora katon udjute. Nangeng yen siro pertjoyo, siro biso ndeleng pangutjapane.

( Djoborolo: 8 )

Gusti kang pareng pangaksumo dumateng djalmo manungso, kang wonten ing djagat meniko. Sedjatine Gusti arep maringi kahuripan maneh, kanggone djalmo manungso kang uwes sedoh. Lan semono ugo, olo betjikhe manungso uwes Gusti tules ono ing layang kang moho nyoto.

( Djoborolo: 9 )

Gusti pareng dawoh: Aku ngutos Djoborolo ora liyo, supoyo biso maringi warto marang bongoso Djowo, kang iseh durong biso nyebot asmoku Gusti, supoyo bongoso Djowo kuwi biso nduweni pangelingan marang aku.

( Djoborolo: 10 )

Anangeng bongoso Djowo kuwi tansah mbantah, marang opo kang dadi peparingane Gusti. Nganti akhire bebayan kuwi teko, manggon ono ing kahuripane bongoso Djowo kanggo sak mbendinane. Awet bongoso Djowo uwes ora tahu maneh, nduweni pangelingan kanggo nggolekhi asal – usule, nganti sak ikine.

( Djoborolo: 11 )

Gusti pareng dawoh: Aku uwes maringi pitutor marang Djoborolo, ugo maringi pitutor marang ukume bongoso Djowo kang uwes tak tules ono ing layang Djojobojo. Supoyo bongoso Djowo kuwi biso melu marang dalanku kang tenanan, lan nyebot asmoku: Moho kuwoso Gusti engkang pareng sedantenipon dumateng kawulo. Anangeng siro bongoso Djowo, malah nyalahake aku. Sedjatine siro dewe kang nggolekhi kasengsaran kuwi, sebab ora ngrungokake marang pangomonganku.

( Djoborolo: 12 )

Moho kuwoso Gusti, engkang nyempurnakake udjute Ingsoen kang pantjer, ugi kuwoso pareng sedulor papat kang ndjogo Ingsoen rino klawan wengi. Opo kuwi pantes mungguhing siro bongoso Djowo, nyembah aku Gusti nganggo bohosone wong liyo, sak untoro siro dewe mangerteni, deneng aku iki Gusti kang nggawe kahuripan, ugo kang nggawe patine siro.

( Djoborolo: 13 )

Duh Gusti engkang moho witjaksono. Tjahyonipon rino pandjenengan sampon sirno, bali marang udjute wengi sangkeng kuwoso pandjenengan. Slametake Ingsoen ing dalu meniko, sirnakake bebayan kang tansah anggudo kawulo, slamet sangkeng kuwasanipon pandjenengan. Opo kuwi pantes kanggone siro bongoso Djowo, ora nyembah Gusti kang pareng sabdho kanggone siro. Lan sabdhoning Gusti kang uwes temuron kanggo djalmo manungso kang ono ing djagat iki, ora bakal biso diowahi. Lan semono ugo ukumane Gusti kanggone bongoso Djowo.

( Djoborolo: 14 )

Gusti pareng dawoh: Yen siro ing bebayan bongoso Djowo, nenuwono siro kabeh marang aku, lan nyebuto asmoku: Gusti engkang welas asih, lan moho witjaksono, kang ngabulake opo kang dadi pendjalukhe kawulo.

( Djoborolo: 15 )

Gusti kang moho sutji lan moho kuwoso, kang nggawe urep lan matine djalmo manungso. Amergo kuwi rungokake pangomongane Djoborolo kang dadi utusanku, kang pareng warto kanggone siro bongoso Djowo. Supoyo ing tembe mburine, siro kabeh ora keno murkaku, yen aku iki uwes misahake sukmo lan rogo siro.

( Djoborolo: 16 )

Moho kuwoso Gusti kang nyiptakake langet lan bumi, sarto isinipon. Supoyo siro biso mangerteni marang kahuripan liyane kang ono ing djagat iki, kang ora biso didelok nganggo pikirane djalmo manungso, lan iki bakal dadi kasunyatan. Yen siro kuwi mangerteni marang kuwasane Gusti kang moho sutji.

( Djoborolo: 17 )

Awet opo kang diutjapake Gusti, bakal dadi kasunyatan. Lan semono ugo, ora ono sidjiho djalmo manungso utowo djalmo setan kang biso ngalang – ngalangi kekarepane Gusti. Awet kuwi, sak durunge murkane Gusti kuwi teko, rungokake opo kang dadi wekasanku iki, marang siro kabeh bongoso Djowo.

( Djoborolo: 18 )

Anangeng amergo witjaksanaku kang gede, kang diparengake Gusti, marang aku. Aku iseh tansah maringi warto kang betjik marang siro bongoso Djowo, supoyo siro biso nduweni kahuripan kang sempurno, yen siro kuwi biso mangerteni marang Gusti.

( Djoborolo: 19 )

Lan pangomonganku iki, yen disampekake marang bongoso Djowo liyane kang durong mangerteni marang Gusti. Opo siro ora wedi, marang siksane Gusti kang bakal teko, yen siro kuwi naliko uripe tansah mbantah marang kuwasane Gusti.

( Djoborolo: 20 )

Gusti pareng dawoh: Ora ono sidjiho utjapan kang bener soko djalmo manungso opo wahe, kang ono ing djagat iki, ketjobo pangomongane Djoborolo kang tak utos pareng warto marang siro bongoso Djowo. Aku Gusti kang moho mreksani, kang sedjatine sabdhoku iki uwes tak tules ono ing layang Djojobojo. Nangeng bongoso Djowo kuwi nglalekake marang wedjanganku iki.

( Djoborolo: 21 )

Gusti engkang welas asih lan moho witjaksono. Djalmo opo wahe kang ono ing djagat iki, kang katon utowo kang ora katon bakal tundok marang aku. Moho kuwoso Gusti, kang pareng kasempurnan dumateng udjuting kawulo kang moho sutji.

( Djoborolo: 22 )

Siro bongoso Djowo, sedjatine uwes mangerteni marang kuwasaku, deneng Gusti ngutos aku supoyo biso maringi warto marang siro kabeh bongoso Djowo. Anangeng wekasane Gusti kang apek iki malah siro tinggalake, lan siro ugo lali marang aku.

( Djoborolo: 23 )

Tjubo dipiker kang tenanan, marang pangomonganku iki. Siro ditjiptakake Gusti, soko: Lemah, geni, banyu, lan angin, bandjor teko udjute siro kang moho sutji ing bumi mulyo iki. Awet siro djalmo manungso djowo kang wiwitan, kang teko ono ing djagat iki, kang nggowo kuwasane Gusti, kang 35 dino.

(Djoborolo: 24 )

Anangeng siro bongoso Djowo, ora tahu mangerteni marang peparingane Gusti. Kang uwes ditotho kanggone siro kabeh bongoso Djowo, naliko siro kuwi iseh mandjeng ono ing bumi sutji.

( Djoborolo: 25 )

Gusti pareng dawoh: Yen Gusti ndeleng kahuripane siro bongoso Djowo, kahuripane siro kabeh nggawe nelangsane Gusti. Sedjatine siro kuwi mangerteni, deneng Gusti kuwi kang maringi, sak kabehe marang kahuripan siro.

( Mokoholo: 1 )

Anangeng kabeh mahu, yen aku ndeleng. Uwes dadi pendjalukhe bongoso Djowo dewe, deneng kahuripane bongoso Djowo kuwi dadi kasurang – surang, awet ora mirengake maneh marang ngendikane Gusti, ugo marang ngendikanku kang diutos Gusti. Gusti kang moho witjaksono, pandjenengan djagi kahuripan kawulo meniko, sangkeng bebayan kang tansah nggudo kawulo rino klawan wengi, sangkeng kuwoso pandjenengan.

( Mokoholo: 2 )

Gusti kang nyaksekake marang opo kang dadi kasengsarane kawulo bongoso Djowo, lan Gusti pareng sabdho: Roso kang manggon, ono ing atine siro bongoso Djowo, ora bakal biso ngapusi marang asal – usol siro, senadjan siro kuwi nglalekake asmone Gusti kang pareng kahuripan marang siro.

( Mokoholo: 3 )

Gusti pareng dawoh: Sedjatine ora ono pangomongan kang kasep kanggone bongoso Djowo, kang durong mangerteni marang Gusti. Lan Gusti pareng sabdho: nyebuto asmoku Gusti kang pareng pangaksumo dumateng kawulo. Lan bongoso Djowo kang uwes biso nyebot asmoku Gusti, kudu biso ninggalake barang kang tjeloko kang manggon ono ing uripe. Awet bongoso sopo wahe kang ora ngrungokake opo kang dadi pangomonganku, bakal keno sabdhoku kang gede, kang ora ono enthekhe.

( Mokoholo: 4 )

Lan Gusti pareng dawoh: siro bongoso Djowo yen uwes wantjine bali ono ing ngarsane Gusti, siro kabeh ora bakal biso ndjalok pangaksumo marang Gusti, ketjobo nerimo marang ukumaning Gusti, kang bakal nyengsarakake sukmane siro, mengkone.

( Mokoholo: 5 )

Gusti pareng sabdho: Siro bongoso Djowo, lahir udho tanpo opo opo, ketjobo nggowo kuwasane Gusti kang papat, kang utjol bebarengan soko dalan kang tjilek. Semono ugo kang dikarepake Gusti kang moho sutji, yen siro bali. Anangeng siro kuwi tansah, nggawe olo marang ukumaning Gusti kang uwes diparengake marang siro.

( Mokoholo: 6 )

Gusti pareng sabdho: Siro bongoso Djowo, odjo pisan – pisan nglalekake marang utusanku, kang uwes nules sabdhoku ono ing layang Djojobojo, kanggone siro bongoso Djowo. Awet olo lan betjikhe siro kabeh, uwes katules ono ing layang kang moho nyoto yen siro kuwi ora mirengake pangomonganku. Lan siro kabeh bakal nemokake kasengsaran kang gede, ing bumi sentoso mengkone, ugo marang keturunane siro.

( Mokoholo: 7 )

Gusti pareng dawoh marang aku: siro bongoso Djowo, yen pertjoyo marang Gusti, opo wahe kang siro suwon, Gusti bakal maringi. Awet Gusti kuwi kang moho kuwoso, kang ngabulake opo wahe kang dadi pendjalukhe siro.

( Mokoholo: 8 )

Gusti pareng dawoh: Tresnane Gusti marang siro bongoso Djowo ora ono bedane, senadjan Gusti kuwi maringi pangomongan liyo marang djalmo manungso. Supoyo djalmo manungso kuwi biso nenuwon marang Gusti, nganggo bohosone dewe – dewe.

( Mokoholo: 9 )

Gusti pareng dawoh: Siro bongoso Djowo kang tak tresnani, aku maringi pangerten marang siro, supoyo siro kuwi biso mangerteni marang kuwasane Gusti, kang tuhu kuwi.

( Mokoholo: 10 )

Awet kuwasane Gusti kang diparengake marang siro, luweh gede katimbang Gusti pareng kuwasane marang djalmo manungso. Supoyo bongoso Djowo kuwi biso nenuwon marang Gusti, nganggo bohoso ngawi, lan biso tjedak marang Gusti.

( Mokoholo: 11 )

Gusti kang moho kuwoso kang nyiptakake sak widjine kedadian kanggone djalmo manungso. Tjubo dipiker kang tenanan marang ngendikane Gusti iki, siro nduweni bohoso kang okeh, sak untoro djalmo manungso kang ono ing djagat iki, ora nduweni.

( Mokoholo: 12 )

Gusti kang moho kuwoso, kang nduweni panguwoso kang gede, ono ing djagat iki. Ugo siro bongoso Djowo kang tak paringi kadegdayan, marang bohoso ngoko, bohoso kromo inggel, bohoso kromo madyo, bohoso ngawi ngisor, bohoso ngawi nduwor, ugo isine layang Djojobojo. Supoyo siro kabeh biso nenuwon marang Gusti nganggo, opo kang dikarepake Gusti.

( Mokoholo: 13 )

Gusti pareng dawoh: Gusti kang moho kuwoso pareng ukuman marang djalmo manungso, ugo djalmo setan kang ora mirengake marang dawuhe Gusti. Lan aku dewe, tansah maringi pangelingan marang siro bongoso Djowo. Anangeng siro kabeh malah nglalekake, marang agomo siro, kang uwes tak tules ono ing layang Djojobojo, lan siro malah tumindak kang olo marang bongoso siro dewe, ugo siro bakal mateni bongoso siro dewe, awet siro uwes ora tahu mangerteni maneh marang asal – usol siro.

( Mokoholo: 14 )

Pangelingan siro bongoso Djowo, kang uwes manggon ono ing sirahe siro, bakal disirnakake Gusti soko kahuripane siro. Awet Gusti kang ngutos aku pareng warto lan agomone bongoso Djowo, kanggone siro kabeh, malah siro tinggalake.

( Mokoholo: 15 )

Gusti kang moho mekso ukom, kang dadi kekarepane, lan djalmo manungso kang tumindak tjitro marang Gusti, kang ora mirengake marang wartoku iki. Bakal keno seksane Gusti kang gede.

( Mokoholo: 16 )

Gusti pareng dawoh: Siro bongoso Djowo, mreksanono marang kuwasane Gusti, naliko siro manggon ing bumi sutji, umor pitong sasi. Amergo kuwasane Gusti siro dadi sempurno. Anangeng siro kabeh, ara tahu mangerteni marang kuwasane Gusti kang diparengake marang siro, supoyo siro biso ngutjapake sembah nuwon marang Gusti.

(Mokoholo: 17 )

Djalmo opo wahe kang ono ing djagat iki, ono ing tangane Gusti, kang moho kuwoso. Lan Gusti biso nyirnakake opo wahe kang dadi kekarepane. Anangeng amergo witjaksanane Gusti kang moho kuwoso, kang ngutos aku. Gusti iseh maringi kalonggaran marang siro bongoso Djowo, kanggo nyuwon pangaksumo. Supoyo ing tanggal 1 hosoro, bongoso Djowo biso nebusi duso marang Gusti kang moho kuwoso. Gusti kang moho sutji, kang pareng pangaksumo dumateng kawulo, ugi Gusti kang moho sentoso, nebusi marang kesalahane bongoso Djowo, kang iseh durong mangerteni marang kuwasane Gusti. Kuwi sabdhoning Gusti kang disampekake, marang aku kanggone siro.

( Mokoholo: 18 )

Gusti pareng dawoh: Sedjatine siro bongoso Djowo, nduweni kuwoso kang gede, soko Gusti. Katimbang Gusti pareng marang manungso liyane kang ono ing djagat. Anangeng sabdhoning Gusti, kang uwes tak tules ono ing layang Djojobojo, siro bongoso bakal lali marang agomo kang tekane soko Gusti, lan siro bakal ngelekake opo kang dadi peparingane Gusti.

( Mokoholo: 19 )

Sedjatine Gusti arep maringi maneh, marang opo kang dadi pendjalukhe siro kabeh. Anangeng opo kang uwes diparengake Gusti, siro ora tahu mangerteni, ugo siro malah bali musuhi Gusti, kang moho kuwoso kang pareng sak kabehe marang siro.

( Mokoholo: 20 )

Lan siro bongoso Djowo, kang mahune dadi katresnane Gusti malah, nglalekake marang asmone Gusti. Lan pangelingan kang mahune teko kanggone siro bongoso Djowo, ugo isine layang Djojobojo, dadi sirno soko kuwasane Gusti, kanggo kahuripane siro bongoso Djowo, yen siro kuwi ora nggolekhi asal – usol siro.

( Mokoholo: 21 )

Sebab agomone bongoso Djowo kang asli, kang tekane soko Gusti, engkang welas asih lan moho witjaksono. Ora bakal biso digolekhi, ugo adate bongoso Djowo kang asli. Sebab siro bongoso, djowo, uwes ora tahu maneh ngrungokake marang sabdhoning Gusti, kang uwes katules ono ing layang Djojobojo, kang wiwitan teko ono ing tanah djowo.

( Mokoholo: 22 )

Gusti pareng dawoh: Sak durunge Gusti nyiptakake siro, bongoso Djowo. Gusti uwes maringi opo wahe, kanggo kahuripan siro ing bumi mulyo. Supoyo sabdhoning Gusti kang uwes tak tules ono layang Djojobojo, biso siro gunakake sak mbendinane kanggo, nenuwon marang Gusti kang moho sutji.

(Mokoholo: 23 )

Semono ugo Gusti bakal maringi umor kang dowo, kanggone siro bongoso Djowo, yen siro kuwi gelem manot marang opo kang dadi pendjalukhe Gusti. Anangeng siro kudu biso ngakoni deneng Gusti kuwi kang kuwoso ono ing djagat iki, lan kuwoso pareng opo wahe kanggone siro, ing bumi mulyo, ugo ing bumi sentoso.

( Mokoholo: 24 )

Lemah kang mahune gareng Gusti biso ngidjoake, tanpo mripate djalmo manungso kuwi mangerti sopo kang nggawe. Kabeh mahu amergo witjaksanane Gusti, kang uwes ditemuronake marang siro bongoso Djowo. Supoyo siro biso mangerteni marang kuwasane Gusti kang moho witjaksono, kang uwes katules ono ing layang Djojobojo, kanggone bongoso Djowo.

( Mokoholo: 25 )

Gusti nyiptakake pasangan lanang lan wadon, kanggone bongoso Djowo. Supoyo bongoso Djowo kuwi biso nduweni keturunan, kang biso nerusake kapertjayane Gusti, kang diparengake marang siro, lan ngelingi soko end i tekane kanikmatan kuwi.

( Hosoropolo: 1 )

Gusti pareng dawoh marang aku: Siro bongoso Djowo, sedjatine uwes diparingi Gusti, kadegdayan. Kanggo kaperluane siro kabeh sak mbendinane. Awet tanah djowo kang mahune gundol, Gusti, dadekake idjo, supoyo siro bongoso Djowo, biso krasan marang panggenan kang anyar iki.

( Hosoropolo: 2 )

Anangeng sabdhoning Gusti kang uwes tak tules ono ing layang Djojobojo, kanggone siro bongoso Djowo. Gusti pareng dawoh: siro bongoso Djowo, bakal ninggalake agomo peparingane Gusti kang moho sutji. Lan Gusti pareng sabdho: siro bongoso Djowo bakal lungo adoh, kanggo nggolekhi asmone Gusti, siro dewe bakal ora nduweni katentreman, yen siro kuwi lali marang asmone Gusti, kang uwes temuron kanggone siro, ing tanah djowo.

( Hosoropolo: 3 )

Sebab sabdhoning Gusti, kang uwes tak tules ing layang Djojobojo, kanggone siro, malah siro tinggalake. Menyang montjo endi wahe siro lungo, lan iki sabdhoning Gusti: bongoso Djowo ora bakal nduweni katentreman, nganti wantjine bali ono ing ngarsane Gusti.

( Hosoropolo: 4 )

Amergo pangertene Gusti kuwi luweh duwor, katimbang pangertene, siro bongoso Djowo, kang diparingi Gusti. Budi, roso, pikiran, lan angen- angen, supoyo siro biso mangerteni marang dununge kahuripan kang tekane soko Gusti. Anangeng djalmo manungso kang dadi tjiptakane Gusti kuwi, ngendikane marang siro. Iki sedjatine agomone siro. Sedjatine djalmo manungso kuwi, ngapusi siro, sebab siro djalmo manungso kang wiwitan teko ono ing djagat iki, kang nggowo agomone Gusti.

( Hosoropolo: 5 )

Gusti pareng sabdho: bongoso Djowo kabeh kang ono ing djagat iki, bakal ora mirengake maneh marang ngendikane Gusti. Awet sabdhoning Gusti kuwi uwes luweh disek teko.

( Hosoropolo: 6 )

Banyu kang mahune resek, bakal dadi reget, yen bongoso Djowo kuwi lali, marang wekasane Gusti. Ugo asmone Gusti kang manggon ono ing roso siro, bakal sirno, soko kahuripane bongoso Djowo. Semono ugo kasempurnane Gusti, kang papat, kang dititesake ing bumi sutji, bakal sirno soko kahuripane siro.

(Hosoropolo: 7 )

Gusti kang moho kuwoso, ugi Gusti kang pareng keslametan dumateng kawulo rino klawanwengi. Among pandjenengan Gusti, kawulo, pasrahaken gesang lan sedoh kawulo, sirno bebayan sangkeng kuwoso pandjenengan kagem sak lawase. Lan iki kang dadi sabdhoning Gusti, kanggone siro bongoso Djowo, kang iseh mangerteni marang kuwasane Gusti.

( Hosoropolo: 8 )

Gusti kang moho kuwoso, kang maringi ukom kanggone djalmo manungso, sak durunge djalmo manungso kuwi teko ing bumi sutji ne, ibu. Ugo pangomongan kang teko kanggone djalmo manungso kang ono ing djagat iki, uwes dadi sabdhoning Gusti.

( Hosoropolo: 9 )

Anangeng djalmo manungso kang dadi tjiptakhaning Gusti kuwi tansah, nggolekhi barang kang tjeloko kanggone uripe. Sak untoro peparingane Gusti kang utomo, malah ditinggalake. Lan semono ugo, djalmo manungso wedi, marang utjapane djalmo manungso, katimbang utjapane Gusti. Semono ugo bongoso Djowo, bakal ora biso nenuwon marang Gusti, nganggo bohoso ngawi, opo kuwi pantes mungguhing siro.

( Hosoropolo: 10 )

Gusti pareng sabdho: Kabeh mahu bongoso Djowo, kang bakal nerimo, marang ukumane Gusti. Awet djalmo manungso kang ono ing djagat iki, ora tahu nerimo marang peparingane Gusti. Amergo kuwi teko sabdhoning Gusti: Sewu djalmo manungso, sidji kang nuruti dawuhe Gusti. Sebab djalmo manungso kuwi lali, deneng setan kang dadi tjiptakane Gusti kuwi, manggon ono ing ragane, djalmo manungso.

( Hosoropolo: 11 )

Gusti kang moho kuwoso, nyiptakake rino klawan wengi, ugo Gusti, kang moho kuwoso pareng pangaksumo. Supoyo siro bongoso Djowo, ing wayah mbengi biso tjedak marang Gusti, lan nenuwon opo kang dadi kaperluane siro. Lan Gusti pareng sabdho: kahuripane bongoso Djowo kang mahune padang, bakal tak dadekake peteng kanggo sak lawase, yen bongoso Djowo kuwi nenuwon marang aku, nganggo bohosone djalmo manungso liyo.

( Hosoropolo: 12 )

Gusti pareng dawoh: Kapinteran kang uwes diparengake Gusti, kang uwes katules ono ing layang Djojobojo, kanggone siro bongoso Djowo, malah siro tinggalake. Lan siro dewe malah bali musuhi asmone Gusti. Anangeng aku, Djoborolo, Mokoholo, Hosoropolo, Hodjorolo, kang diutos Gusti, ndjogo, budi, roso, lan kahuripane siro rino klawan wengi. Bakal nulesake opo kang dadi tumindakhe siro ing bumi mulyo iki.

( Hosoropolo: 13 )

Gusti pareng dawoh: Aku iki Gusti kang moho kuwoso, kanggone bongoso Djowo. Supoyo bongoso Djowo kang melu dalane Gusti, yen ing bebayan, biso nyebot asmone Gusti. Lan bebayan opo wahe, bakal disirnakake Gusti, soko kahuripan siro. Amergo Gusti kuwi, kang moho mreksani, kahuripane djalmo manungso, ugo kahuripane djalmo setan.

( Hodjorolo: 1 )

Gusti engkang welas asih lan moho witjaksono, ugo Gusti uwes maringi pangerten marang bongoso Djowo, lan djalmo manungso, kang ono ing djagat iki. Tumindakho kang betjek marang sak podho – podhoning urep, ugo tumindakho kang djudjor marang Gusti, nganggo roso kang ono ing rogo siro. Semono ugo Gusti, bakal maringi balesan, marang opo kang siro lakokake ing bumi mulyo kene, ugo ing bumi sentoso mengkone.

( Hodjorolo: 2 )

Gusti kang moho mekso, marang ukom kang dadi kekarepane, ugo Gusti kang pareng sekse marang sopo wahe kang tumindak tjitro. Amergo sabdhoning Gusti kuwi, ora ono kang biso ngalang ngalangi, semono ugo kekarepane Gusti.

( Hodjorolo: 3 )

Gusti kang moho kuwoso, kang ndjogo langet sarto bumi. Semono ugo, Gusti kang moho kuwoso ndjogo kahuripan, kang katon ugo, kang ora katon, lan sak isine kang ono ing djagat iki.Tanpo kuwasane Gusti kang moho sutji, bakal sirno djagat iki, semono, ugo bakal ora ono kahuripan, koyo sak ikine.

( Hodjorolo: 4 )

Gusti kang pareng balesan marang bongoso Djowo kang ora melu, marang dalane Gusti. Lan Gusti pareng sabdho: Siro bongoso Djowo, yen pertjoyo marang Gusti, turutono opo kang dadi pendjalukhe Gusti. Anangeng yen siro kuwi ora pertjoyo, kasengsarane urep siro, bakal teko.

( Hodjorolo: 5 )

Gusti uwes maringi sabdho marang aku, kang tak tules ono ing layang Djojobojo. Bongoso djowo kabeh, kang nglalekake Gusti, uripe bakal kurang sandang lan pangan. Ugo lemah kang mahune idjo, bakal tak garengake koyo mahune, nganti akhire siro kabeh ora nduweni katentreman.

( Hodjorolo: 6 )

Gusti pareng dawoh: Kedjawen dituronake ing tanah djowo, soko kuwasane Gusti kang moho witjaksono. Supoyo bongoso Djowo kuwi, biso nduweni kahuripan kang sempurno, ing bumi mulyo kene lan mirengake opo wahe kang dadi pendjalukhe Gusti. Anangeng siro biso ngrasakake kahuripan, yen siro kuwi ing bebayan.

( Hodjorolo: 7 )

Gusti kang ndjundjong dradjat kahuripanipon kawulo. Lan iki kang dadi sabdhoning Gusti marang bongoso Djowo kabeh, kang iseh mangerteni rnarang opo kang dadi kekarepane Gusti. Semono ugo, Gusti bakal ndjundjong dradjat kasengsarane uripe bongoso Djowo, yen bongoso Djowo kuwi mangerti, ukume Gusti.

( Hodjorolo: 8 )

Siro bongoso Djowo, sedjatine nduweni pangomongan: Gusti kang moho kuwoso, kang pareng pepadange kahuripan. Supoyo dalan pikiran siro kang peteng, biso dadi padang. Anangeng siro bongoso Djowo, malah nglalekake pangomongane Gusti, kang tak tules ono ing layang Djojobojo.

( Hodjorolo: 9 )

Siro bongoso Djowo, arep nyuwon opo maneh marang Gusti, sebab kadegdayan kabeh uwes ono ing ragane siro. Lemah kang mahune gareng biso siro telesake, ugo lemah kang teles biso siro garengake, yen siro kuwi pertjoyo marang kuwasane Gusti. Sebab kahuripane bongoso Djowo kang ora pertjoyo marang Gusti, bakal, nemokake kasengsaran kang gede, ing tembe mburine.

( Hodjorolo: 10 )

Gusti pareng sabdho: bongoso Djowo, yo kuwi bongoso kang wiwitan, kang dadi tjiptakane Gusti, kang teko ing bumi mulyo iki kang nggowo kuwasane Gusti, sak durunge ono djalmo manungso. Anangeng sabdhoning Gusti kang uwes tak tules ing layang Djojobojo: Siro bongoso Djowo, yen bumi mulyo iki uwes kebak, karo djalmo manungso kang dadi tjiptakane Gusti. Siro bongoso Djowo, bakal lali marang agomo peparingane Gusti, Ugo marang isine layang Djojobojo.

( Hodjorolo: 11 )

Gusti kang moho mreksani marang kedadian kang nyoto, marang tumindakhe bongoso Djowo kang ora nerimo marang peparingane Gusti kang moho sutji. Bandjor Gusti pareng sabdho: Yen tanah djowo katekan djalmo manungso liyo kang dadi tjiptakane Gusti. Agomo Kedjawen lan sak isine layang Djojobojo, kang ditules: Djoborolo, Mokoholo, Hosoropolo, Hodjorolo, kanggone leluhure bongoso Djowo, bakal tak sirnakake deneng kuwasane Gusti, kang moho sutji.

( Hodjorolo:12 )

Lan bongoso Djowo, ora bakal biso maneh mangerteni, marang dununge agomone bongoso Djowo, kang tekane soko Gusti. Bandjor goro – goro kuwi teko, lan ndadegake kahuripane bongoso Djowo, lali marang asal – asule, lan ninggalake marang wekasane Gusti, kang moho sutji, kang uwes katules ono ing layang Djojobojo kanggone bongoso Djowo.

( Hodjorolo: 13 )

Gusti pareng dawoh: Bongoso djowo kang mahune diparingi kadegdayan marang Gusti, malah ditinggalake. Nganti akhire sabdhoning Gusti kuwi teko, ngrusak kahuripane bongoso Djowo. Lan bongoso Djowo sopo wahe, kang ora mirengake opo kang dadi, kekarepane Gusti, ugo ninggalake marang wekasane Gusti, bakal keno ukumane Gusti kang gede. Semono ugo siro kabeh ora bakal biso nyuwon pangaksumo, kedjobo nerimo marang ukumane Gusti, kang pareng sekso marang bongoso Djowo, kang uwes katules, ono ing layang Djojobojo.

( 1 )

Wedjangan marang sabdhoning Gusti,
nyiptakake djalmo manungso. Ugo marang asal – usule
sedulor papat, kang momong djalmo manungso.
———————————————————

Sak durunge bumi sutji kuwi ono kang manggoni, Gusti uwes luweh disek, nggawe ukom kanggone djalmo manungso. Bandjor Gusti, ngetokake kuwasane nggawe sukmo, lan udjute rogo, kang dititesake Gusti, ing bumi sutji, naliko wong wadon kuwi mbobot iseh anyar – anyaran. Bandjor naliko djabang bayi kuwi umure arep ngantjek sesasi: Gusti ngetokake kuwasane nggawe udjute rupo, marang djabang bayi kuwi, kang artine bongoso. 2. Bandjor naliko umure djabang bayi kuwi, arep ngantjek umor rong sasi: Gusti ngetokake kuwasane nggawe udjute: Werno.] 3. Bandjor naliko umure djabang bayi kuwi, arep ngantjek umor telong sasi: Gusti ngetokake kuwasane nggawe udjute: Kulet.] 4. Bandjor naliko umure djabang bayi kuwi, arep ngantjek umor patang sasi: Gusti ngetokake kuwasane nggawe udjute: Uthek.] 5. Bandjor naliko umure djabang bayi kuwi, arep ngantjek umor limang sasi: Gusti ngetokake kuwasane nggawe udjute: Otot. ] 6. Bandjor naliko umure djabang bayi kuwi, arep ngantjek umor enem sasi: Gusti ngetokake kuwasane nggawe udjute: Balong.] 7. Bandjor naliko umure djabang bayi kuwi, arep ngantjek umor pitong sasi: Gusti ngetokake kuwasane nggawe udjute: Rambot, geteh, lan dageng. Lan iki kang disebot sempurnane Gusti, nyiptakake djalmo manungso, deneng udjute djabang bayi kuwi uwes sempurno. Amergo kuwi, kanggone djalmo manungso kang uwes luweh disek teko ing bumi mulyo iki, kang Gusti suwon: Mator nuwono, marang Gusti kang moho kuwoso, deneng udjute djabang bayi, kang ditjiptakake Gusti ing bumi sutji kuwi, uwes sempurno. Lan sirnakake bebayan kanggone djabang bayi kuwi, supoyo yen djabang bayi kuwi utjol soko bumi sutji, ora nandang kasengsaran, amergo sengkalane setan.

Bandjor dusono bopo lan biyunge djabang bayi kuwi, karo dungo keslametan: 8. Bandjor naliko umure djabang bayi kuwi, arep ngantjek umor wolong sasi: Gusti ngetokake kuwasane, nggawe asal – usule sedulor papat ugo artine sedulor papat:

1. Geteh puteh. artine: [ welas asih ]
2. Bungkos. artine: [ kang nggawe kekuatan ]
3. Ari – ari. artine: [ kang ndjogo sukmo ]
4. Geteh abang. artine: [kang nglawan bebayan]

Bandjor sak teruse, Gusti ngetokake kuwasane nggawe, djenenge sedulor papat kang sedjati. Kang manggon ono ing ragane djabang bayi, kang udjute koyo mengkene:

1. Djoborolo. manggon ono ing [ kulite djabang bayi ]
2. Mokoholo. manggon ono ing [ balunge djabang bayi ]
3. Hosoropolo. manggon ono ing [ nyawane djabang bayi ]
4. Hodjorolo. manggon ono ing [ daginge djabang bayi ]

Bandjor naliko umure djabang bayi kuwi, arep ngantjek umor sangang sasi: Gusti ngetokake kuwasane, nggawe roso kanggone djabang bayi kuwi, kang udjute koyo mengkene:

1. Budi. ing ndjerone budi ono, [ pikiran.]
2. Roso. ing ndjerone roso ono, [ sukmo.]
3. Pikiran. ing ndjerone pikiran ono, [ roso.]
4. Kahuripan. ing ndjerone kahuripan ono, [ Ingsoen.]

Jo Ingsoen sedjatine manungso, kang ditjiptakake Gusti, kang moho sutji, kang nggowo kasempurnane Gusti: Moho kuwoso Gusti, engkang pareng kasempurnane djabang bayi, ing bumi mulyo meniko, sangkeng kuwoso pandjenengan. Bandjor utjol sabdhoning Gusti kanggone Ingsoen, ninggalake bumi sutji. Utjol soko dalan kang tjilek, bebarengan sempurno marang udjute sedulor papat kang moho sutji: Duh Gusti kang moho sutji, kok kados makaten bumi mulyo puniko. Kabeh mahu uwes sempurno marang opo kang tinitah Gusti, kanggone djalmo manungso. Lan siro, djalmo manungso ora perlu wedi, marang kahuripan ing bumi mulyo iki. Awet kahuripan siro ing bumi mulyo kene ora idjen ketjobo nggowo kuwasane Gusti. Ugo siro ditunggu sedulor papat kang asmone, Djoborolo, Mokoholo, Hosoropolo, Hodjorolo, rino klawan wengi kang dadi utusane Gusti. Amergo kuwi ngelingono marang sabdhoning Hosoropolo, kang diutos Gusti pareng warto kanggone siro bongoso Djowo. Supoyo siro biso mangerteni, lan ngelingi marang dino kang dadi pengapesane siro, sak mbendinane, ing dino kemis mbengi lan minggu mbengi. Awet ing dino kuwi, sengkalane siro teko, soko smoro bumi, kang ndadegake, kahuripane siro ing bebayan, yen siro nglalekake marang udjute abang lan puteh. Amergo kuwi, ngelingono marang udjute siro, supoyo siro biso nduweni kasempurnan marang kahuripane siro kang ditunggu sedulor papat ing bumi mulyo iki.

( 1 )
Wedjangan marang sabdhoning Gusti kang gaib
kanggone Ingsoen, ing bumi sutji.
Kang ditules Djoborolo, Mokoholo, Hosoropolo, Hodjorolo.
————————————————————————

Sak durunge benihe Ingsoen kuwi ono, Gusti kang luweh disek nggawe ukom kanggone Ingsoen, bandjor sukmo kang iseh durong ono isine ing bumi sutji. Ketjobo kang luweh disek teko, asmone, Ingsoen ing bumi sutji, ora ono Gusti ketjobo Ingsoen. Lan benihe Ingsoen kang moho sutji, kang ditjiptakake Gusti, ndadegake sipate Ingsoen sutji, ono ing asmone Ingsoen.

( 2 )
Wedjangan marang sabdhoning Gusti,
ndadegake benihe Ingsoen ing bumi sutji.
————————————————-

Ingsoen benih kang moho sutji, kang biso nggawe sak widjine kedadian, ugo Ingsoen biso ngentekake opo kang dadi kekarepane Ingsoen. Awet Ingsoen nduweni kasempurnan kang manggon ono ing ragane Ingsoen, kang diparengake Gusti. Lan iki tondo, kang kasunyatan marang asal – usule Ingsoen. Luweh, luweh Ingsoen iki rasane manungso kang ditjiptakake Gusti, kang tekane soko: (1. Lemah.) ( 2. Geni.) ( 3. Banyu.) ( 4. Angin.) Bandjor teko rasane Ingsoen kang lima jo kuwi: ( l. Tjahyo.) ( 2. Roso.) (3. Sukmo.) (4. Angkoro murko.) ( 5. Budi.) semono, ugo budi kuwi tali rupane Ingsoen, kang moho sutji, tan keno, reget kanggo sak lawase.

( 3 )
Wedjangan marang sabdhoning Gusti,
supoyo Ingsoen biso, nglebor marang kesalahane.
———————————————————–

Ingsoen nduweni kesalahan, marang ragane Ingsoen, kang moho sutji, kang ditjiptakake Gusti. Awet Ingsoen tansah nglalekake, marang asal – usol Ingsoen, kang tekane soko Gusti. Bandjor reget kuwi teko, ngrusak kahuripane Ingsoen, kanggo sak mbendinane. Lan akhire Ingsoen nduweni roso ngapusi, angkoro murko, lali, kang tekane amergo kesalahane Ingsoen dewe. Sebab Ingsoen uwes ora tahu maneh mangerteni, marang kasempurnane Ingsoen kang diparingi Gusti, ugo marang sedulor papat kang momong Ingsoen, rino klawan wengi Dungo: ( Gusti kang moho pangaksumo, kang kuwoso pareng kasempurnan marang Ingsoen. Ingsoen nglebor marang kesalahane Ingsoen, ugo marang dusane Ingsoen kang nggawe, sengsarane kahuripane Ingsoen. Sirno bebayan soko, kuwasane Gusti kang moho pangaksumo, sirno bebayan kanggo sak lawase. Ingsoen sempurnakake udjute Ingsoen, kang mahune sirno. Slamet sempurno marang udjute Ingsoen kang moho sutji soko kuwasane Gusti.)

( 4 )
Wedjangan marang sabdhoning Gusti,
supoyo Ingsoen biso nglebor kesalahane
marang sedulor papat, kang momong Ingsoen
——————————————————

Ingsoen nglebor dusane Ingsoen, marang sedulor Ingsoen kang papat: Djoborolo, Mokoholo, Hosoropolo, Hodjorolo, kang ndjogo Ingsoen rino klawan wengi. Kakang kawah adi Ingsoen si ari – ari, pusating kabeh sedulor Ingsoen, kang ndjogo Ingsoen ono ing djagate Gusti, kang gaib. Kang metu bebarengan sempurno, marang udjute Ingsoen kang pantjer, kang tinitah Gusti. Dungo: Gusti engkang welas asih lan moho pangaksumo, sirnakake bebayan, kang ono ing ragane Ingsoen, ugo sirnakake kabeh kesalahane Ingsoen, marang sedulor Ingsoen kang papat. Slamet soko kuwasane Gusti, ugo slamet marang kahanane Ingsoen, kang sedjati, kanggo sak lawase.

( 5 )
Wedjangan marang sabdhoning Gusti,
ngawenake sukmo lan ragane Ingsoen.
———————————————-

Gusti kang moho kuwoso, kang ngawenake sukmane Ingsoen, karo ragane Ingsoen, lan pengulune poro Midodari. Bandjor disaksekake, sedulor Ingsoen kang papat, kang asmone: Djoborolo, Mokoholo, Hosoropolo, lan Hodjorolo, kang mangku roso, ugo kang pareng tjahyo kahuripane Ingsoen. Bandjor Gusti maringi kuwasane, marang sedulor Ingsoen kang papat kang diutos Gusti, ndjogo, kahuripane Ingsoen ing bumi mulyo kene, supoyo Ingsoen biso nduweni kahuripan kang sempurno:

1. Djoborolo. kang maringi pangomongan marang Ingsoen.
2. Mokoholo. kang maringi roso marang Ingsoen.
3. Hosoropolo. kang maringi pangelingan marang Ingsoen.
4. Hodjorolo. kang maringi wisikhan marang Ingsoen.

Bandjor Ingsoen nebusi mas kawine Ingsoen, sukmo lan ragane Ingsoen marang Gusti, jo kuwi kasempurnan kang ono ing kuwasane Ingsoen kang sidji: Joho Gosoto. Joho Djoborolo. Joho Mokoholo. Joho Hosoropolo. Joho Hodjorolo. Joho Hongosono.

( 6 )
Wedjangane marang sabdhoning Gusti,
mbangon keratone Ingsoen, ing bumi mulyo
ugo ing bumi sentosane Gusti mengkone.
————————————————-

Ingsoen benih kang moho sutji, kang tinitah Gusti. Ingsoen biso, ndadegake sak widjine kedadian, ugo Ingsoen biso ngentekake, opo kang dadi kekarepane Ingsoen ono ing djagat iki. Sarto Ingsoen kang moho kuwoso, nyiptakake keratone Ingsoen kang agung, nganti kang moho mulyo kanggo sak lawase. Dungo: Ingsoen ngubengi kasempurnan marang keratone Ingsoen, ugo sedulor papat kang ngubengi ragane Ingsoen, kang ora ono entekhe. Keratone Ingsoen padang, lan mbukak marang opo kang dadi tjiptakhaning Ingsoen, lan teko kabeh kekarepane Ingsoen rino klawan wengi kang ara ono entekhe, soko kuwasane Gusti. ( Dungo kuwi diwotjo naliko arep masang djanur, ono ing nduwor pelawangan, ing tanggal 1 hosoro.)

( 7 )
Wedjangan marang sabdhoning Gusti,
supoyo Ingsoen biso mbalekake sengkalane rogo.
———————————————————–

Sengkolo kang ono ing bumi mulyo, Ingsoen kabeh kang nduweni ugo marang ukumane Gusti, yen Ingsoen uwes bali. 1. Rambot. 2. Geteh. 3. Kulet 4. Dageng. 5. Balong, lan sak isine ragane Ingsoen. Kang asale soko tjahyo, bali marang asale tjahyo kang moho sutji, kang ara ono entekhe. Dungo: Gusti kang moho sutji, ugi pandjenengan engkang moho pangaksumo, dumateng djalmo manungso kang sampon kondor wonten ing ngarso pandjenengan kagem sak lawase. Moho kuwoso Gusti, pandjenengan sirnakake sengkalane Ingsoen, supados anak lan putunipon mboten nandang kasengsaran. wonten ing bumi mulyo meniko. Gusti kang moho pangaksumo, kang nyirnakake udjute Ingsoen kang moho sutji, kagem sak lawase.

( 8 )
Wedjangan marang sabdhoning Gusti,
nyempurnakake Ingsoen, ugo sempurnane sedulor papat
kang diutos Gusti, ndjogo kahuripane Ingsoen.

——————————————————-

Ingsoen kang nduweni kadegdayan, kang tekane soko Gusti. Semono ugo, Ingsoen biso nggawe sak widjine kedadian, ono ing djagat iki, mergo witjaksonone Gusti kang moho kuwoso. Kang ngutos Ingsoen teko, ono ing bumi mulyo. Anangeng kuwasane Ingsoen, disuwon Gusti bali, ono ing panggenane Gusti kang moho sutji, kanggo sak lawase. Kuwasane Ingsoen bali sempurno marang udjute Ingsoen kang pantjer, ugo marang sempurnane sedulor, papat, kang pareng pangelingan marang Ingsoen. Dungo:

1. Hodjorolo. kang ngutjolake rasaning Ingsoen soko rogo.
2. Hosoropolo. kang ngutjolake sukmane Ingsoen soko rogo.
3. Mokoholo. kang ngutjolake pikirane Ingsoen soko rogo.
4. Budi lan pangomongane Ingsoen, kang ngutjolake sedulor Ingsoen, kang asmone Djoborolo.
Kang nerusake pangomongan marang Gusti, deneng sukmane Ingsoen disuwon Gusti bali.

( 9 )
Wedjangan marang sabdhoning Gusti,
ugo marang sengsarane keturunane Ingsoen.
—————————————————–

Keturunane Ingsoen kang iseh manggon ono ing bumi mulyo kene, bakal nemokake kasengsaran kang gede, yen Ingsoen uwes bali, ono ing ngarsane Gusti kang moho sutji. Awet wiwitane Ingsoen, ngidak bumi mulyo kene, Ingsoen ora tahu mangerteni marang kuwasane Ingsoen kang diparingi Gusti. Ugo Ingsoen tansah nglalekake marang dawuhe Gusti, kang nyiptakake Ingsoen, ono ing bumi sutji. Ingsoen tansah nduweni pikiran kang olo marang dawuhe Gusti kang nyiptakake Ingsoen, nganti kahuripane, Ingsoen nandang kasengsaran. Sedjatine Ingsoen mangerteni, marang kahuripane Ingsoen, sak mbendinane. Kang sak mestine, Ingsoen biso ngutjapake sembah nuwon marang Gusti, kanggo sak mbendinane, sebab Gusti kang pareng sak kabehe, marang kahuripane Ingsoen. Anangeng Ingsoen, tansah tumindak olo nglakokake barang kang tjeloko, nganggo pikirane dewe, lan semono ugo, Ingsoen malah bali musuhi Gusti. Djoborolo pareng dawoh: Opo kuwi pantes kanggone Ingsoen tumindak tjitro marang Gusti, kang pareng kasempurnan marang Ingsoen. Ugo sengkolo kang manggon ono ing ragane Ingsoen, bakal nyengsarakake keturunane, Ingsoen, yen Gusti kuwi uwes misahake sukmane Ingsoen. Amergo kuwi kanggone Ingsoen, kang iseh nduweni pangelingan marang dawuhe Gusti, tumindakho kang betjek marang Gusti, sak durunge murkane Gusti kuwi teko.

( 10 )
Wedjangan marang sabdhoning Gusti,
kang disampekake marang Djoborolo, kanggone Ingsoen.
———————————————————————

Djoborolo pareng dawoh: Ingsoen, yen Gusti uwes misahake sukmo, lan ragane Ingsoen. Ingsoen bakal nduweni urusan kang gede, marang Gusti, yen Ingsoen kuwi ora nduweni kapertjayan marang Gusti, kang moho kuwoso. Awet naliko Ingsoen iseh manggon ing bumi mulyo, Ingsoen tansah nduweni wasongko kang olo marang kuwasane Gusti, kang nggawe urep lan matine Ingsoen. Lan wasongko kang olo kuwi, ndadegake kahuripane Ingsoen ing bebayan kang gede. Nganti akhire sekarating Ingsoen kuwi teko. Lan sekarat iki kang ndadegake kasengsaran kanggone ragane Ingsoen, kang ora ono entekhe. Ugo aku dewe kang diparingi kuwoso marang Gusti, ora biso nulungi opo kang dadi sengsarane Ingsoen. Sedjatine Gusti kuwi manggon ono ing rosone Ingsoen, amergo kuwi tjekelen asmone Gusti, lan dudohake niat Ingsoen, rino klawan wengi, ugo nenuwono marang Gusti. Supoyo sekarate Ingsoen kuwi ora teko, ing bathine Ingsoen.

( 11 )
Wedjangan marang sabdhoning Gusti,
kang disampekake marang Mokoholo, kanggone Ingsoen.
——————————————————————–

Ingsoen kudu biso nyaksekake, marang benihe Ingsoen kang moho sutji. Amergo kuwi, ora ono Gusti kang kuwoso ing djagat iki, kedjobo Ingsoen kang sidji. Lan Ingsoen nyaksekake sedulor papat Ingsoen kuwi, utusane Ingsoen, kang ndjogo Ingsoen rino klawan wengi. Ugo kang asmone Gusti kuwi, sedjatine ragane Ingsoen. Lan semono ugo Mokoholo kuwi, kang pareng roso ugo kang pareng tjahyo kanggoning kahuripane Ingsoen, tan keno, mati kanggo sak lawase. Dungo: Ingsoen kang tansah nduweni pangelingan, marang sedulor Ingsoen Mokoholo. Kang tansah maringi roso marang Ingsoen sak mbendinane, tan keno Ingsoen lalekake. Ingsoen kang tansah nduweni kasempurnan, marang sedulor Ingsoen Mokoholo, kang tansah ngadohake Ingsoen soko bebayan rino klawan wengi, tan keno Ingsoen lalekake. Ugo Ingsoen biso ngentekake kuwasane Ingsoen, kang diparengake Gusti, kang manggon ono ing ragane Ingsoen.

( 12 )
Wedjangan marang sabdhoning Gusti,
kang disampekake marang Hosoropolo, kanggone Ingsoen.
———————————————————————–

Sedulor Ingsoen kang bebarengan mreksani, ugo bebarengan mirengake opo kang dadi ngendikane Ingsoen. Ugo Hosoropolo tansah maringi pangelingan, marang kahuripane Ingsoen. Dungo: Sedulor Ingsoen kang papat, Djoborolo, Mokoholo, Hosoropolo, Hodjorolo, kang tansah mirengake opo kang dadi, pendjalukhe Ingsoen. Welas asiho siro kabeh marang Ingsoen, soko kuwasane Ingsoen kang diparengake Gusti kang moho sutji.

( 13 )
Wedjangane marang sabdhoning Gusti,
kang disampekake marang Hodjorolo, kanggone Ingsoen.
———————————————————————

Ingsoen biso ngutjolake sukmane Ingsoen, soko ragane Ingsoen tanpo kasengsaran. Sukmane Ingsoen bali marang bumi sentosane Gusti, kang ditunggu sedulor Ingsoen Hodjorolo, kang nunggu, djagate rosoning Ingsoen. Bandjor teko djagate sukmo, lan djagate sukmo Ingsoen terusake marang djagate pikiran. Bandjor djagate pikiran, Ingsoen terusake marang djagate pangomongan, jo kuwi mati. Dungo: Ingsoen benih kang moho sutji, kang dadi tjiptakhaning Gusti kang moho kuwoso. Gusti kang moho kuwoso kang kuwoso, ngutjolake sukmane Ingsoen soko ragane Ingsoen tanpo kasengsaran. Lan Ingsoen kang kuwoso ngumpolake, sedulor papat marang udjute Ingsoen kang moho sutji soko Gusti.

( 1 )
Wedjangan marang sabdhoning Gusti,
diwotjo ing tanggal 1 hosoro,
karo semedi ono ing pingger segoro.
——————————————-

Jo Gusti kang moho sutji.
Jo Gusti kang moho pangaksumo.
Jo Gusti kang moho sentoso.( diwotjo kapeng 33.)

Bandjor sakteruse, motjo dungo kanggo nyuwon pandjang umor marang Gusti kang moho witjaksono, supoyo opo kang dadi pendjalukhe Ingsoen, biso kaleksanan, amergo welas asihe Gusti.

Wojo dothogoboso.
Wojo bosoto.( diwotjo kapeng 100.)

( 2 )
Wedjangan marang sabdhoning Gusti,
kanggo mbuwak sengkalane djalmo manungso,
ing tanggal 1 hosoro, kanggone kang ora biso mahos.
—————————————————————

Gusti engkang welas asih lan moho witjaksono, ugi Gusti engkang moho kuwoso, pareng pangaksumo dumateng djalmo manungso.Sirno bebayan soko raganing. ****** (sebuten djenenge.)

Ugo sirno kesalahaning. ****** (sebuten djenenge.)
Marang sedulure. ****** kang papat.
Slamet marang kuwasaning. ****** (sebuten djenenge.)
Budi sempurno marang udjute. ****** (sebuten djenenge.)
kang moho, sutji. Soko kuwasaning Gusti. (diwotjo kapeng 7.)

( 3 )
Wedjangan marang sabdhoning Gusti,
mahos dungo keslametan ing tanggal 1 hosoro.
——————————————————-

Gusti engkang welas asih lan moho witjaksono, engkang kuwoso pareng gesang lan sedoh, dumateng djalmo manungso, wonten ing djagat meniko. Ugi pandjenengan Gusti, engkang kuwoso pareng ukuman, lan pangaksumo, dumateng djalmo manungso engkang mboten mirengake menopo sabdhonipon pandjenengan. Gusti engkang welas asih, lan moho witjaksono. Engkang kawulo sembah rino klawan wengi. Moho kuwoso Gusti, kawulo atoraken dumateng pandjenengan, bileh ing dinten hosoro sak muniko, kito sedoyo saget sesarengan mudji asmonipon pandjenengan. Moho kuwoso Gusti, bileh pandjenengan tansah maringi wiludjeng, ugi keslametan, kagem kito sedoyo, ngantos sak meniko. Gusti engkang welas asih lan moho kuwoso, ugi pandjenengan kang moho mreksani, dumateng kaperluan kito sedoyo, ing dinten sak meniko. Pandjenengan djagi kawulo sedoyo Gusti, supados kito sedoyo saget mlampah slamet, sangkeng kuwoso pandjenengan: Nuwon.

( 4 )
Wedjangan marang sabdhoning Gusti, kanggone Ingsoen.
Diwotjo ing wayah tanggal 1 hosoro, karo mbuwak
kembang werno limo ing pingger segoro.
————————————————

Gusti engkang welas asih lan moho witjaksono. Sirno bebayan sangking raganing Ingsoen, ugi sirno kesalahaning Ingsoen, marang sedulor Ingsoen kang papat. Slamet marang kuwasaning Ingsoen, budi sempurno marang kahananing Ingsoen, kang moho sutji. Soko kuwasaning Gusti.

( 1 )
Wedjangan marang sabdhoning Gusti, kanggone Ingsoen.
Kanggo mangerteni marang ananeng sesadjen.
——————————————————

Ingsoen kang tansah nduweni pangelingan marang asal – usule Ingsoen. Ugo marang asal – usule sedulor papat, kang tansah momong Ingsoen ono ing bumi mulyo kene. Ingsoen sumpah marang benihe Ingsoen kang moho sutji, ugo marang sedulor Ingsoen kang papat. Kang metu bebarengan soko dalan kang sempit soko kuwasane Gusti. Bandjor sedulor Ingsoen kang papat, kang metu bebarengan sempurno, utjol soko ragane Ingsoen. Naliko umure Ingsoen ngantjek selapan ndino. Amergo kuwi Ingsoen kudu nduweni pangelingan marang udjute Ingsoen, welas asih, lan angkoro murko, ugo marang sedulor Ingsoen kang papat.

( 2 )
Wedjangan marang sabdhoning Gusti, kanggone Ingsoen.
Diwotjo yen Ingsoen arep sesadjen.
—————————————–

Niat Ingsoen sesadjen, kanggo ngaweruhi sedulor Ingsoen, kang momong Ingsoen ono ing bumi mulyo. Kakang kawah adi Ingsoen si ari – ari, sedulor papat limo pantjer jo Ingsoen iki. Siro kang diutos Gusti ndjogo kahuripane Ingsoen, rino klawan wengi, tekoho ing dino iki. Slamet marang opo kang dadi pendjalukhe Ingsoen, soko kersane Gusti kang moho sutji. (Bandjor terusake mahos dungo: Gusti engkang welas asih, lan moho witjaksono. 250.)

( 3 )
Wedjangan marang sabdhoning Gusti, kanggone Ingsoen.
Diwotjo yen Ingsoen arep sesadjen.
—————————————–

Ingsoen kang nyaksekake marang asal – usule Ingsoen kang moho sutji. Kakang kawah adi Ingsoen si ari – ari, pusating kabeh sedulor Ingsoen, kang ndjogo Ingsoen ono ing djagate Gusti kang moho sentoso. Siro: Djoborolo, Mokoholo, Hosoropolo, Hodjorolo, kang mangku rasane Ingsoen. Ugo siro kabeh kang mangku, tjahyo kahuripane Ingsoen kang moho sutji kanggo sak mbendinane. Turutono marang opo kang dadi pendjalukhe Ingsoen, supoyo tjahyo kahuripane Ingsoen, biso bali sempurno, marang udjute Ingsoen kang moho sutji. Gusti engkang welas asih lan moho witjaksono, ugi pandjenengan engkang moho kuwoso, pareng kasempurnan marang udjute Ingsoen, ugi marang udjute sedulor papat kang momong Ingsoen. Slametake Ingsoen sangkeng bebayan menopo kemawon, supados Ingsoen saget mlampah slamet, mboten wonten alangan setunggal menopo, sangkeng kuwoso pandjenengan. Gusti engkang moho pangaksumo.

( 4 )
Wedjangan marang sabdhoning Gusti, kanggone Ingsoen.
Kanggone nyuwon pangaksumo marang Gusti, diwotjo yen
Ingsoen arep mangkat turu.
——————————-

Gusti engkang welas asih lan moho witjaksono, ugi pandjenengan, engkang moho pangaksumo. Gusti dalem nyuwon pangaksumo pandjenengan, bileh dalem kagungan kalepatan. Slametaken dalem, sangkeng bebayan setan, supados dalem saget mlampah sahe sangkeng dalan pandjenengan. Paringono keslametan dumateng bopo lan ibu kawulo. Ugi paringono keslametan dumateng sederek, kawulo. Ugi dumateng kawulo engkang kagungan kalepatan. Gusti engkang moho sutji, ugi pandjenengan engkang moho mulyo, engkang pareng kanugrahan dumateng kawulo.

( 5 )
Wedjangan marang dungane Gusti, kang disampekake
marang Djoborolo, kanggone bongoso Djowo.
——————————————————

Djoborolo pareng dawoh: Siro bongoso Djowo, yen nduweni kahuripan kang tansah nyengsarakake, kahuripane siro. Angkaten tangan siro, bandjor wenehake ono ing widjar siro. Lan watjanen dungo iki, kasengsaran kang ono ing ragane siro bakal sirno: Gusti kang moho kuwoso, kang ngutjolake kasengsarane Ingsoen rino klawan wengi. Ugi pandjenengan Gusti, kang mbikak dalanipon redjeki, kagem kahuripan Ingsoen.

( 1 )
Wedjangan marang dungane Gusti, kang disampekake
marang Djoborolo, kanggone bongoso Djowo.
——————————————————-

Djoborolo pareng dawoh: Siro bongoso Djowo, yen nduweni kahuripan kang tansah nyengsarakake, bathineng siro, ugo pikirane siro ora karu – karuan. Watjanen dungo iki, pikiran lan roso siro kang ora karu – karuan, bakal sirno: Gusti kang moho gesang, kang pareng tjahyo kahuripanipon Ingsoen. Ugi pandjenengan Gusti, kang pareng kekuatan dumateng sedoyo isinipon ragane Ingsoen.

( 2 )
Wedjangan marang dungane Gusti, kang disempekake
marang Djoborolo, kanggone bongoso Djowo.
——————————————————–

Djoborolo pareng dawoh: Siro bongoso Djowo, yen nduweni kahuripan ing bebayan. Watjanen dungo iki, lan bebayan opo wahe kang katon, utowo kang ora katon, bakal sirno: Gusti kang moho mreksani marang kedadian kang moho nyoto, ugi Gusti kang pareng keslametan dumateng kahuripanipon Ingsoen.

( 3 )
Wedjangan marang dungane Gusti, kang disampekake
marang Mokoholo, kanggone bongoso Djowo.
——————————————————–

Mokoholo pareng dawoh: Siro bongoso Djowo, yen nduweni kahuripan, kang ora tentrem. Ugo ati siro tansah nduweni roso angkoro murko. Semono ugo ati siro tansah bingung, ora mangerteni marang opo kang dadi kekarepane siro. Watjanen dungo iki karo semedi ono ing panggenan kang sepi. Opo wahe kang dadi kasengsarane siro, bakal sirno: Gusti engkang moho sutji, engkang pareng kasutjian dumateng kahuripane Ingsoen. Ugi pandjenengan Gusti, engkang tansah maringi kamulyan dumateng kahuripane Ingsoen, engkang dados kaperluan Ingsoen, sak mbendinane.

( 1 )
Wedjangan marang dungane Gusti, kang disampekake
marang Mokoholo, kanggone bongoso Djowo.
——————————————————–

Mokoholo pareng dawoh: Siro bongoso Djowo, yen bubar sesadjen ing dino minggu mbengi,lan dino kemis mbengi. Ugo siro kapengen mreksani marang kahuripan, kang manggon ingatine djalmo manungso. Watjanen dungo iki sak okehe, ono ing panggenan kang sepi: Gustikang moho kuwoso, kang pareng kamulyan ono ing mripate Ingsoen.

( 2 )
Wedjangan marang dungane Gusti, kang disampekake
marang Mokoholo, kanggone bongoso Djowo.
——————————————————–

Mokoholo pareng dawoh: Siro bongoso Djowo, yen kapengen nduweni, katentreman kanggone kahuripane siro. Ugo siro pengendi djogo sedulor papat kang asmone. Djoborolo, Mokoholo, Hosoropolo, Hodjorolo, rino klawan wengi. Watjanen dungo iki ono ing mburi palawangan ngarep omah, ing wayah djam rolas mbengi: Gusti engkang welas asih, kang moho kuwoso pareng kasempurnane, Djoborolo, Mokoholo, Hosoropolo, Hodjorolo. Kang ndjogo ragane Ingsoen, rino klawan wengi.( diwotjo kapeng 7.)

( 1 )
Wedjangan marang dungane Gusti, kang disampekake
marang Hosoropolo, kanggone bongoso Djowo.
———————————————————-

Hosoropolo pareng dawoh: Siro bongoso Djowo, yen nduweni pendjalok marang Gusti. Utowo djalmo manungso kuwi nggawe susahing siro. Watjanen dungo iki sak okehe, pitong mbengi lawase ing wayah djam wolu mbengi. Siro bakal nerimo opo kang dadi, pendjalukhe siro: Gusti kang moho kuwoso, kang ngabulake kekarepane Ingsoen. Ugi pandjenengan Gusti, kang pareng menopo, kang Ingsoen suwon.

( 2 )
Wedjangan marang dungane Gusti, kang disampekake
marang Hosoropolo, kanggone bongoso Djowo.
———————————————————-

Hosoropolo pareng dawoh: Siro bongoso Djowo, yen nduweni anak kang pikirane rodo kethol, siro odjo bingong. Ndjukokho banyu sak gelas, lan dunganono bandjor diombekake. Anangeng yen botjah kuwi uwes biso motjo, kongkonen botjah kuwi motjo dungo iki, botjah kuwi bakal bali sempurno: Gusti engkang moho kuwoso wonten ing djagat meniko. Ugi pandjenengan Gusti, kang kuwoso nyirnakake bebayan, engkang manggen wonten ing raganipon, anak kawulo. Sirno bebayan sangkeng kuwoso pandjenengan.

( 3 )
Wedjangan marang dungane Gusti, kang disampekake
marang Hosoropolo, kanggone bongoso Djowo.
———————————————————

Hosoropolo pareng dawoh: Siro bongoso Djowo, yen siro nduweni panyuwon marang Gusti. Opo wahe kang siro suwon, Gusti bakal maringi, lan mirengake opo kang dadi panyuwune siro. Angger siro kuwi pertjoyo marang Gusti kang moho sutji, ugo kang moho witjaksono. Lan siro bakal diparingi umor kang pandjang yen siro, mahos dungo iki: Gusti kang moho sentoso, kang pareng, Ingsoen yuswo kang pandjang.

( 1 )
Wedjangan marang dungane Gusti, kang disampekake
marang Hodjorolo, kanggone bongoso Djowo.
——————————————————–

Hodjorolo pareng dawoh: Siro bongoso Djowo, yen ing kesusahan opo wahe. Siro odjo nduweni ati kang bingong, kanggo ngadepi, opo kang dadi, susahing siro. Watjanen dungo iki, lan nenuwon marang Gusti, bebayan kuwi bakal sirno: Gusti engkang welas asih, lan moho pangaksumo.

( 2 )
Wedjangan marang dungane Gusti, kang disampekake
marang Hodjorolo, kanggone bongoso Djowo.
——————————————————–

Hodjorolo pareng dawoh: Siro bongoso Djowo, yen djalmo manungso, nggawe olo marang siro. Siro ora perlu wedi, senadjan kuwi olone manungso, utowo olone setan. Mahoso dungo iki, bebayan opo wahe bakal bali marang uwong kang nggawe olone siro: Gusti kang moho kuwoso, ugi pandjenengan engkang nyempitake sedanten urusan engkang ndamel sengsarane Ingsoen.

( 3 )
Wedjangan marang dungane Gusti, kang disampekake
marang Djoborolo, kanggone bongoso Djowo.
——————————————————-

Hodjorolo pareng dawoh: Siro bongoso Djowo, yen kelangan opo wahe, siro odjo bingong. Watjanen dungo iki sak okehe, barang siro kang ilang bakal bali: Gusti kang moho sutji, ugi pandjenengan Gusti, kang mbalekake menopo kang Ingsoen suwon.

( 1 )
Wedjangan marang dungane Gusti, kanggo ngedusi
djalmo manungso kang uwes sedoh.
——————————————

Gusti engkang welas asih lan moho witjaksono, engkang nyiptakake langet lan bumi, sarto isinipon. Ugi pandjenengan Gusti, engkang kuwoso pareng gesang lan sedoh, dumateng djalmo, manungso, engkang wonten ing djagat meniko. Gusti engkang moho kuwoso. Sangkeng ngarso pandjenengan, Ingsoen sutjekake rogo, engkang sampon pandjenengan pisah deneng sukmo. Kang bali wonten ing ngarsanipon pandjenengan, kagem kang moho sutji. Gusti engkang welas asih lan moho kuwoso. Pandjenengan sirnakake bebayane rogo, sangkeng kuwoso pandjenengan ing dinten sak meniko. Slamet sentoso sangkeng kuwoso pandjenengan. ( dungo iki diwotjo, kapeng 3. bandjor. djasate diadusi nganggo kembang werno limo.)

( 2 )
Wedjangan marang dungane Gusti, kanggo mendem
djasate djalmo manungso kang uwes sedoh.
—————————————————

Gusti engkang welas asih lan moho witjaksono, engkang kuwoso wonten ing djagat meniko. Gusti engkang welas asih lan moho pangaksumo. Ing dinten sak meniko, kawulo nyaksekake dumateng udjuting rogo kang sampon pandjenengan pisahake deneng sukmo, bali sempurno marang kahananipon pandjenengan kang moho sentoso. Sedulor papat engkang manggen, wonten ing ngadjeng, ugi engkang manggen wonten ing wingkeng. Sarto engkang wonten, kiwo lan tengenipon rogo kang sampon kapisah deneng sukmo, bali sempurno ngiringi udjuting sukmo, wonten ing ngarso pandjenengan kagem sak lawase. Gusti engkang moho pangaksumo. Kawulo nyuwon, pangaksumo dumateng pandjenengan, ing dinten sak meniko. Kagem sukmo kang moho sutji kang kondor wonten ing ngarso pandjenengan kagem sak lawase. Pandjenengan paringi pangaksumo, ugi panggenan engkang sahe wonten ngarso pandjenengan. Paringono katentreman dumateng keluarginipon engkang dipon tinggalaken, engkang sak meniko taseh gesang. Supados piyambakipon meniko, saget mirengaken, menopo engkang dados panyuwon pandjenengan. Gusti engkang moho kuwoso, ugi pandjenengan engkang moho pangaksumo. Among pandjenengan panutanipon kawulo, kang mekso ukom kagem djalmo manungso, kondor wonten ing kahananipon pandjenengan kang moho sentoso. Moho kuwoso Gusti, engkang pareng sedantenipon: Nuwon.

Wedjangan marang sabdhoning Gusti mahos dungo.
Keslametan kanggo kaperluane kawulo.
———————————————–

Dothogoboso kodjodolohodjodo, ngokopohogo hogosoto.
Pohodjo dhojotojo ngosobowohologojodjojo. Dothogoboso
kodjodolohodjodo, ngokopohogo hogosoto. Pohodjo dhojotojo
nyoho djodohologothodhojo. 3x

Gusti engkang welas asih, lan moho witjaksono. Gusti engkang welas asih lan moho pangaksumo. Moho kuwoso Gusti, kawulo atoraken dumateng pandjenengan. Bileh ing dinten sak muniko, pandjenengan saget mreksani lan nyaksekaken, menopo engkang dados kaperluan kito sedoyo. Moho kuwoso Gusti, kawulo atoraken dumateng pandjenengan. Bileh ngantos sak muniko, pandjenengan tansah maringi redjeki. Lan keslametan dumateng kawulo sedoyo, ngantos sak muniko. Gusti engkang moho kuwoso. Engkang kawulo sembah rino klawan wengi. Pandjenengan djagi kahuripan kawulo sedoyo, engkang wonten ing mriki. Supados bebayan engkang tansah anggudo kawulo, rino klawan wengi, sageto sirno sangkeng kuwoso pandjenengan, kagem sak lawasipon. Gusti engkang welas asih lan moho kuwoso, wonten ing djagat muniko. Sembah nuwon sanget, kawulo atoraken dumateng pandjenengan ing dinten sak muniko. Pandjenengan tebehaken sedoyo bebayan, engkang katon ugi bebayan, engkang mboten katingal. Engkang tansah ndamel susahipon kahuripan kito sedoyo. Moho kuwoso Gusti kawulo atoraken dumateng pandjenengan, ugi dumateng Djoborolo, Mokoholo, Hosoropolo, Hodjorolo. Engkang pandjenengan utos ndjagi kahuripan kito sedoyo, wonten ing bumi mulyo muniko. Sembah nuwon kawulo atoraken dumateng pandjenengan, Gusti. Moho kuwoso kawulo atoraken dumateng pandjenengan: Nuwon.

Wedjangan dungo kanggoning Ingsoen, kang uwes sedoh.
Bali marang kahananing Gusti, kang moho sutji.
———————————————————

Gusti engkang welas asih lan moho witjaksono. Gusti engkang welas asih lan moho pangaksumo. Gusti engkang welas lan moho sentoso. Ingsoen engkang sampon kondor wonten ing ngarso pandjenengan, ugi dumateng Ingsoen engkang taseh kagungan kalepatan dumateng pandjenengan. Ingsoen engkang tansah nglalekaken dumateng asal lan usolipon Ingsoen, ugi dumateng kadegdajanipon Ingsoen engkang sampon pandjenengan parengaken. Gusti engkang welas asih lan moho witjaksono wonten ing djagat meniko. Ingsoen nyuwon pangaksumo pandjenengan, kagem nebusi sengkalane Ingsoen engkang sampon kondor wonten ing bumi sentosanipon pandjenengan, supados sukmanipon Ingsoen meniko saget angsal panggenan engkang sahe ing ngarso pandjenengan. Ugi dumateng keluarginipon engkang taseh gesang mboten nandang kasengsaran amergi dusanipon Ingsoen. Ingsoen engkang tansah mbantah menopo engkang dados ngendikan pandjenengan, ugo dumateng sedulor Ingsoen engkang sekawan, engkang pandjenengan utos ndjagi Ingsoen wonten ing bumi mulyo wahunipon. Dothogoboso kodjodolohodjodo moho lothongojogojo, jo, dothogoboso kodjodolohodjodo njokomongpotho rosogokodhonohoto. Gusti engkang moho kuwoso, jo Gusti engkang perlu disembah rino lan wengi. Pandjenengan sirnakake sengkalane Ingsoen engkang sampon sedoh, supados mboten dados susahipon keturunane Ingsoen engkang sak meniko taseh gesang. Sirno bebayan sangkeng kuwoso pandjenengan Gusti, ugi sirno kesalahanipon Ingsoen, dumateng pandjenengan. Gusti engkang moho pangaksumo. 3x.

Ingsoen sempurnakaken udjute Ingsoen kang moho sutji, kondor sempurno wonten ing ngarsonipon pandjenengan, sentoso kagem sak lawase, sangkeng kuwoso pandjenengan. Gusti engkang welas asih lan moho witjaksono, sembah nuwon sanget Ingsoen atoraken dumateng pandjenengan, engkang kuwoso pareng pangaksumo ugi ukuman dumateng djalmo manungso, engkang mboten mirengake menopo engkang dados ngendikan nipon pandjenengan, amergi djalmo manungso meniko kesupen dumateng pandjenengan. Bileh pandjenengan meniko engkang kuwoso, wonten ing djagat meniko, ugi engkang kuwoso pareng pangaksumo sarto ukuman, dumateng djalmo manungso engkang mboten, mirengake menopo dawohipon pandjenengan. Moho kuwoso Gusti, Ingsoen atoraken dumateng pandjenengan. Ing dinten sak muniko: Nuwon.

Wedjangan marang sabdhoning Gusti,
mahos dungo pangaksumo ono ing keramatan.
Kanggoning djalmo manungso kang uwes sedoh.
———————————————————–

Gusti engkang welas asih, lan moho kuwoso wonten ing djagat meniko. 7x. Gusti engkang welas asih, lan moho kuwoso pareng pangaksumo wonten ing djagat meniko. 7x. Pandjenengan Gusti, engkang moho kuwoso pareng pangaksumo dumateng sukmanipon. ****** engkang sampon kondor wonten ing ngarsonipon pandjenengan. Paringono pangaksumo ugi panggenan engkang sahe kagem sukmo engkang moho sutji, engkang sampon kondor wonten ing ngarso pandjenengan. Gusti engkang welas asih, lan moho kuwoso mreksani menopo engkang dados kaperluanipon kawulo. Moho kuwoso Gusti, kawulo atoraken dumateng pandjenengan, engkang pareng pangaksumo.

Wedjangan marang sabdhoning Gusti, kanggone Ingsoen.
Diwotjo yen Ingsoen arep ados kramas.
———————————————–

Niat Ingsoen ados kramas, kanggo ngresikhi ragane Ingsoen soko, bebayan setan. Kang tansah nggudo kahuripane Ingsoen rino klawan wengi. Sirno bebayan kang ono ing ragane Ingsoen, ugo sirno sengkalane Ingsoen. Kang tansah nutupi tjahyoning Ingsoen kang moho sutji. Slamet marang kahuripane Ingsoen, soko kuwasane Gusti, kang mbalekake sengkolone rogo.

Wedjangan marang sabdhoning Gusti, kanggone Ingsoen.
Diwotjo yen Ingsoen arep nglakoni poso.
————————————————-

Niat Ingsoen poso kanggo ngresikhi isine rogo, amergo sengkalane Ingsoen kang tekane soko gudane setan. Slamet marang lakune posone Ingsoen, ugo slamet marang sak isine ragane Ingsoen. Soko kuwasane Gusti, kang moho waspodo.

Wedjangan marang sabdhoning Gusti, mahos dungo.
Kanggo ngruwat sengkalaning djalmo manungso.
———————————————————–

Dothogoboso, kodjodolohodjodo, dhojotojo lothongojogojo. 3x
Gohodhonyojodjo nyohodjorowokodjokodjodohodjo bosopohomong, lohotothomongsonyohodjosonyojodjo
rowohopodhojo dhohodjothodjodogojo dhokodjosolojo.
Hodhokomongdoso rothogohodjosonyojodjo nyojomongjo pokopothotothomongko. Dothogoboso, kodjodolohodjodo, dhojotojo lothongojogojo.3x
Nyohodjorowokodjokodjodohodjo nyohomongsodjodoso, lohogokodhonyothomongdjohodjo,
rothodhohobokodjodo lohotothomongsonyohodjosonyojodjo rowohopodhojo dhohodjothodjodogojo dhokodjosolojo, gohodjodolokodjodo lothongojogojo nyohodjorowokodjokodjodohodjo. Dhojotojo lothongojogojo Dothogoboso, lohongothopojo hobojomongholokodjo rothodhohobokodjodo nyohodjorowokodjokodjodohodjo, thodoso rothodhohobokodjodo rowohopodhojo dhohodjothodjodogojo
dhokodjosolojo. Kodjodolohodjodo nyohodjorowokodjokodjodohodjo nyohomongsodjodoso
lohogokodho nyothomongdjohodjo. Dothogoboso, kodjodolohodjodo, dhojotojo lothongojogojo.3x
Kodjodolohodjodo djodohonothopoholokodjo dhokodjojonyojo, kodjodolohodjodo rohorojogo nyohodjowothongojodjo lohongothopojo: Djothongojodjo.

Wedjangan marang sabdhoning Gusti, mahos dungo.
Kanggo ngruwat sengkalaning djalmo manungso.
———————————————————–

Gusti engkang moho kuwoso.3x
Sampon pandjenengan tilar, kahuripanipon djalmo manungso meniko amergi dusanipon poro leluhure. Gusti engkang moho kuwoso.3x
Pandjenengan paringi kasempurnan, dumateng kahuripanipon djalmo manungso meniko, sangkeng kuwoso pandjenengan. Moho kuwoso Gusti, kawulo atoraken dumateng pandjenengan, ugi dumateng djalmo manungso meniko. Engkang pandjenengan paringi kasempurnan. Gusti engkang moho kuwoso.3x
Engkang ngabulaken menopo engkang dados panyuwon kawulo: Nuwon.

Wedjangan kanggo nggunakake dungo, kanggo wong wadon.
Kang mbobot pitong sasi. Kang perlu diadusi.
Nganggo kembang werno pitu.
————————————-

Gusti engkang welas asih, lan moho witjaksono. Gusti engkang welas asih lan moho kuwoso. Moho kuwoso Gusti, kawulo atoraken dumateng pandjenengan, ing dinten sak muniko. Bileh udjuting djabang bayi, engkang taseh manggen wonten ing bumi sutjinipon ibu muniko. Sampon sempurno, amergi kuwoso pandjenengan. Sirno bebayan, engkang manggen wonten ing raganipon bopo lan ibuning djabang bayi. Ugi dumateng djabang bayi engkang taseh sutji. Sirno bebayan. Sirno bebayan. Sirno bebayan. Soko sengkalane setan kang olo. Slamet sempurno marang udjuting djabang bayi. Sangkeng kuwoso pandjenengan Gusti, kagem sak lawase.

Wedjangan marang sabdhoning Gusti, mahos dungo.
Kanggo ngusir sengkalaning djalmo manungso, kang perlu diadusi.
Nganggo kembang miturot neptu dino lan pasarane kelahiran.
————————————————————————-

Gusti engkang welas asih, lan moho witjaksono. Engkang nyiptakake langet lan bumi sarto isinipon. Ugi pandjenengan Gusti, engkang moho kuwoso wonten ing djagat meniko. Moho kuwoso Gusti, kawulo atoraken dumateng pandjenengan. Engkang pareng pangaksumo dumateng djalmo manungso engkang kagungan sambikolo.

Sengkolo kang teko soko kidol, baliho mangidol.
Sengkolo kang teko soko lor, baliho mangalor.
Sengkolo kang teko soko kulon, baliho mangulon.
Sengkolo kang teko soko wetan, baliho mangetan.

Sengkolo kang teko soko ngisor, bali sempurno, ambles tengahing bumi. Sengkolo kang teko soko nduwor, bali sempurno manduwor, kang nembusi awang-awange Gusti, kang moho sutji, ugo kang moho sentoso. Nyuwon pangestu slamet Gusti, nyuwon sentoso slamet dumateng pandjenengan. Ugi dumateng raganipon. ****** (disebut djenenge kang diadusi.) kagem sak lawase sangkeng kuwoso pandjenengan.

( 1 )
Wedjangane Semedi, kanggone Ingsoen.
Kanggo netepake kapertjayane marang Gusti, kang moho kuwoso.
—————————————–

Dothogoboso kodjodolohodjodo djodohonothopoholoko
dhokodjojonyojo kodjodolohodjodo,
sodjodogojokodjogothongojodjo.

Bandjor mahos dungo:
Dothogoboso kodjodolohodjodo dhojotojo gothobowoso.

( 2 )
Wedjangane Semedi, kanggone Ingsoen.
Kanggo mangerteni, marang udjute sedulur papat,
kang momong Ingsoen. Ugo kang pareng keslametan
marang Ingsoen, rino klawan wengi.
——————————————-

Dothogoboso kodjodolohodjodo nyohomongkodjodo
lokogopohodhokobohodjo, dhohomonghodjodo thorowothoboko
sodjodogojokodjo. Thodojo dhohomonghodjodo thorowothoboko
gokorothopojomong nyohonyohobo, kodjodolohodjodo
dhojodhojodjodo sodjodogojokodjo.

Bandjor mahos dungo:
Dothogoboso kodjodolohodjodo djokobokonyoholoko tholojodho.

( 3 )
Wedjangane Semedi kanggone Ingsoen.
Kanggo nyempurnakake udjute Ingsoen,
naliko Ingsoen, iseh manggon ing bumi Sutji.
Bebarengan karo sedulur papat, kang diutus Gusti.
————————————————————

Dothogoboso kodjodolohodjodo nyohomongkodjodo
lohogokodhonyothomongdjohodjo, dhohomonghodjodo
thorowothobosodjodo sodjodogojokodjo.
Kodjodolohodjodo dhojotojo gothobowoso.

Bandjor mahos dungo:
Joho Dothogoboso, Joho Djoborolo, Joho Mokoholo, Joho
Hosoropolo, Joho Hodjorolo, Joho sodjodogojokodjo.
Gokorowohobosodjoko dhohodjothodjodogojo.

( 4 )
Wedjangane Semedi kanggone Ingsoen.
Kanggo mangerteni marang udjute kahuripan,
kang tekane soko Gusti ugo marang kuwasane
sedulor papat kang diutus Gusti, kang pareng
warto kanggoning kahuripane Ingsoen.
———————————————

Dothogoboso kodjodolohodjodo dhojotojo gokodjobojogojo.
Thodoso Dothogoboso kodjodolohodjodo dhonojobokodjo
lohobosodjodohopo thorowothobosonyojodjo.
Wedjangan mahos dungo kanggo nyuwon keslametan,
marang Gusti, kang moho kuwoso. Supoyo opo kang
dadi pendjalukhe Ingsoen, biso kaleksanan.
—————————————————

Dothogoboso kodjodolohodjodo, djodohonothopoholoko dhokodjojonyojo kodjodolohodjodo sodjodogojokodjo gothongojodjo. Dothogoboso kodjodolohodjodo dhojotojo gothobowoso.
Dothogoboso kodjodolohodjodo nyohomongkodjodolohogokodhonyothomongdjohodjo, rothodhohobokodjodothorowothobosodjodo sodjodogojokodjo.
Thodoso rothodhohobokodjodo thorowothobosodjodo gokorothopojomong nyohonyohobo, kodjodolohodjodo dhojodhojodjodo sodjodogojokodjo. Dothogoboso kodjodolohodjodo nyohomongkodjodo lokogopohodhokobohodjo, rothodhohobokodjodo dokogohodjodo sonyojodjo sodjodogojokodjo, kodjodolohodjodo dhojotojo gothobowoso.
Joho Djoborolo. Joho Mokoholo. Joho Hosoropolo. Joho Hodjorolo. Joho sodjodogojokodjo. Gokorowohobosodjoko dhohodjothodjodogojo. Dothogoboso kodjodolohodjodo dhojotojo
gokodjobojogojo, thodoso Dothogoboso kodjodolohodjodo dhonojobokodjo lohobosodjodohopo thorowothobosonyojodjo.

Wedjangan marang sabdhoning Gusti, mahos dungo.
Kanggo nyukor rambuting djabang bayi,
kang umure ngantjek selapan ndino.
——————————————

Dothogoboso kodjodolohodjodo dhojotojo lothongojogojo.3x
Gosomongdjojo gokodjodolohopohodjosodjodo mongjodojo.
Lohodjodo jodjojo sodjodo monghodohodjosodjodo
rowohonohodjodo nohowoso. Gopohodhokobo
gokodhonyothomongdjojo, gohodjodolokodjodo
lothongohogohodjosodjodo Dothogoboso.

Wedjangan kanggo mangerteni marang dununge tanggal 1 hosoro,
kanggoning bongoso Djowo. Kang iseh durong mangerteni marang
sumpahing Mokoholo, kang diutos Gusti.
————————————————-

Poro bopo soho ibu, sarto sederek sekalian engkang minulyo. Sembah nuwon sanget kawulo atorake dumateng Gusti, engkang moho kuwoso. Bileh ing dinten sak muniko, kito sedoyo saget numindakaken. Menopo engkang Gusti, sampon atoraken dumateng bongoso Djowo. Engkang sampon kaserat wonten ing layang Djojobojo, miturot ukomipon Mokoholo, engkang sampon kaserat wonten ing bab: 17. Puniko sumpahing Gusti, kagem bongoso Djowo. Engkang dipon sampekaken Gusti, dumateng Mokoholo. Ugi engkang dipon sebot hosoro muniko: artinipon dinten pangleburing duso, miturot bohoso ngawi gaib. engkang dipon ngendikakaken Gusti, dumateng Mokoholo. Supados bongoso Djowo, engkang taseh mangertos dumateng mungguhing dinten hosoro muniko. Sageto nyuwon pangaksumo dumateng Gusti, engkang moho kuwoso. Ngagem bohoso ngawi. engkang sampon kaserat wonten ukomipon Mokoholo, bab: 10. Awet muniko, kito bongoso Djowo, engkang taseh mangertos, dumateng sumpahing Gusti, engkang dipon ngendikakaken Gusti, dumateng Mokoholo. Sumonggo kito sekalian nglebor duso kito, dumateng Gusti engkang moho pangaksumo mungguhing bongoso Djowo. Supados kito sekalian, saget mlampah slamet sangkeng kuwasanipon Gusti, wonten ing bumi mulyo muniko. Ugi wonten ing bumi sentosanipon Gusti, mangkenipon. Awet muniko, sumonggo kito sedoyo ngatoraken sembah nuwon dumateng Gusti. Supados menopo engkang kito suwon, sageto dados kasunyatan. Amergi witjaksonoipon Gusti engkang moho kuwoso. Dungo: Gusti engkang moho sutji, engkang kawulo sembah rino klawan wengi. Ugi pandjenengan Gusti, engkang moho pangaksumo. Nebusi dusanipon kawulo bongoso Djowo. Engkang taseh mirengaken menopo dawohipon pandjenengan. Moho kuwoso Gusti, kawulo atoraken dumateng pandjenengan, engkang moho basuki: Nuwon.

Wedjangan marang sabdhoning Gusti, kang pareng hokosoro
Djowo bohoso ngawi. Kanggoning bongoso Djowo.
————————————————————-

Wedjangan marang sabdhoning Gusti, kang pareng hokosoro
djowo ngawi gaib. Kanggoning Djoborolo, Mokoholo, Hosoropolo,
Hodjorolo. Kanggo ngendikan, marang Gusti.
——————————————————

( 1 )
Wedjanganing Djoborolo kanggo nyuwon pangestuning Gusti.
Yen Ingsoen arep lelungan.
——————————–

Gusti engkang welas asih. Gusti engkang moho waspodo.
Nyaksekake lelampahing Ingsoen. Ugi Gusti engkang moho
waspodo, pareng keslametan dumateng Ingsoen.
Gosoto hongokongo woloso hosoho. Gosoto hongokongo moho
wosopodo. Nyokosokoko lolomopohongo hongosono. Hogo
Gosoto hongokongo moho wosopodo, porongo kosolomotono
domotongo hongosono.

( 2 )
Wedjanganing Djoborolo kanggo nyuwon pangestuning Gusti.
Yen Ingsoen metukhi uwong kang lagi loro.
—————————————————-

Gusti engkang welas asih. Ugi Gusti engkang pareng keslametan.
Dothogoboso kodjodolohodjodo ngokopohogo hogosoto.
Thodoso Dothogoboso kodjodolohodjodo nyohomongkodjodo
lokogopohodhokobohodjo.

( 3 )
Wedjangan marang sabdhoning Gusti.
Mahos dungo, kanggoning djalmo manungso
kang uwes sedoh, bali marang kahananing Gusti.
Kang moho kuwoso kanggo sak lawase.
————————————————

Gusti engkang moho kuwoso, mreksani kedadian
kang moho nyoto. Soko kuwasaning Gusti, siro teko.
Soko kuwasaning Gusti, siro bali.3x.

( 4 )
Wedjanganing Djoborolo kanggo nyuwon pangestuning Gusti.
Yen Ingsoen ing bebayan.
——————————

Dothogoboso kodjodolohodjodo dhojotojo lothongojogojo.
Kodjodolohodjodo lothongojogojo dhonohopokoloholoko.
Dhokodjojonyojo kodjodolohodjodo rohorojogo
nyohodjowothongojodjo sodjodogojokodjo.
Gusti engkang moho kuwoso. Engkang kuwoso mbalekake
menopo engkang dados panyuwon Ingsoen.

( 5 )
Wedjanganing Djoborolo kanggo nyuwon pangestuning Gusti.
Diwotjo ing mburi pelawangan ngarep omah.
Supoyo Ingsoen biso oleh wisikhaning Gusti.
—————————————————–

( 6 )
Wedjanganing Mokoholo kanggo nyuwon pangestuning Gusti.
Mahos dungo, supoyo Ingsoen biso bebarengan marang sedulor
papat. Kang asmone Djoborolo, Mokoholo, Hosoropolo, Hodjorolo.
———————————————————————————

Dothogoboso kodjodolohodjodo, djodohonothopoholoko, dhokodjojonyojo, kodjodolohodjodo, sodjodogojokodjo gothongojodjo. Dothogoboso kodjodolohodjodo, dhojotojo lothongojogojo. Kodjodolohodjodo, nyohomongkodjodo, lokogopohodhokobohodjo, rothodhohobokodjodo thorowothobosodjodo, sodjodogojokodjo. Thodoso rothodhohobokodjodo, gokorothopojomong nyohonyohobo, kodjodolohodjodo, dhojodhojodjodo sodjodogojokodjo. Gusti engkang ngabulake, menopo engkang Ingsoen suwon. Gusti engkang moho kuwoso. Engkang pareng keslametan dumateng udjuting Ingsoen. Ugi dumateng sedulor papat, engkang momong Ingsoen.
Gusti engkang pareng keslametan, dumateng udjuting Ingsoen, engkang moho sutji:

Joho Dothogoboso
Joho Djoborolo
Joho Mokoholo
Joho Hosoropolo
Joho Hodjorolo
Joho Sodjodogojokodjo, sedjatining manungso.
Gusti engkang moho sentoso, ugi Gusti engkang mboten katingal udjutipon.

( 7 )
Wedjanganing kanggo nyuwon pangestuning Gusti.
Bohoso ngawi iki biso digunakake kanggo keperluan opo wahe.
Ditulis ono ing kertas putih.
——————————–

( 8 )
Wedjanganing kanggo nyuwon pangestuning Gusti.
Bohoso ngawi iki biso digunakake kanggo keperluan opo wahe.
Ugo kanggo nulak bebayan opo wahe,
kang katon utowo, kang ora katon.
—————————————–

Wedjangan marang sabdhoning Gusti.
Kanggo nglebor marang kesalahaning Ingsoen.
——————————————————–

Gusti engkang moho pangaksumo.3x Engkang kuwoso pareng kasempurnan, marang udjuting Ingsoen, kang moho sutji.

Gusti engkang moho mreksani.3x Ingsoen nglebur marang kesalahaning Ingsoen. Ugo marang dusaning Ingsoen, kang tansah anggawe sengsaraning kahuripaning Ingsoen, rino klawan wengi. Gusti engkang moho pangaksumo. Pandjenengan sirnakake bebayan kahuripanipon Ingsoen. Supados kahuripan Ingsoen meniko, saget sempurno. Amergi kuwasanipon pandjenengan, kagem sak lawase.

Gusti engkang welas asih, lan moho witjaksono.3x

Pandjenengan djagi kahuripan kawulo meniko. Supados kawulo saget mlampah slamet, wonten ing dalanipon pandjenengan, kagem sak lawasipon. Duh, Gusti, engkang moho kuwoso. Among dumateng pandjenengan, kawulo pasrahaken gesang lan sedoh kawulo. Sangkeng gudanipon setan engkang tjeloko. Moho kuwoso Gusti, kawulo atoraken dumateng pandjenengan. Engkang pareng kasempurnan dumateng kahuripanipon Ingsoen, wonten ing bumi mulyo meniko, ugi ing bumi sentoso mangkenipon.

Wedjangan marang sabdhoning Gusti, kanggoning Ingsoen.
Mahos dungo pangaksumo, yen Ingsoen durong biso nglakokake
sesadjen, utowo Ingsoen lagi ono ing paran.
—————————————————-

Gusti engkang welas asih, lan moho pangaksumo. Sirnakake bebayan, kang ono ing raganing Ingsoen. Ugo sirnakake kabeh kesalahaning Ingsoen, marang sedulor Ingsoen kang papat. Slamet sangkeng kuwasanipon pandjenengan Gusti, ugi slamet dumateng kahananipon Ingsoen, engkang sedjati, kagem sak lawase.7x.

Jo Gusti kang moho sutji.
Jo Gusti kang moho pangaksumo.
Jo Gusti kang moho sentoso. 33x.

Ngokorowohodjodohodjosodjodo Hodjorolo, lohodjododojo
djorokopokodjodo bokolohodjosodjodo nokonohowohodjo.
———————————————————————–

Ngokorowohodjodohodjosodjodo Hodjorolo, lohodjododojo
djowothongojodjo lothongohogohodjosodjodo Dothogoboso.
————————————————————————

Ngokorowohodjodohodjosodjodo Hodjorolo, lohodjododojo
djodopohongohodjo nokonohowohodjo jonyojo ngohotoko.
———————————————————————–

Ngokorowohodjodohodjosodjodo Hodjorolo, lohodjododojo
rowohopodhojo dhohodjothodjodogojo lohodjodo
bothodhosodjoroholo jopojo, dhohomonghodjodo
lohotothomongsonyohodjoko sodjodogojokodjo.
———————————————————-

Rothodjodojo lokogopohodhokobohodjo.
Rosongojobowojo, wokodjo sodjodogojokodjo njosodjothorowotho
njojogojo rosodjojo ngokobojodjohodjo.
———————————————–

Rothodjodojo lohodjododojo djowothobowokoloholoko,
mongjogojodjoko sodjodogojokodjo lohodjodo dhojotojo
gothobowoso.
—————–

Dungo keslametane Djoborolo, Mokoholo, Hosoropolo, Hodjorolo,
kanggone bongoso Djowo.
Yen arep nyuwon pangaksumo marang Gusti.
——————————–

Gusti engkang welas asih, lan moho witjaksono. Among Gusti, engkang kuwoso nyiptakake langet lan bumi, sarto isinipon. Supoyo bongoso Djowo biso maringi pangerten, marang bongoso Djowo, kang ono ing djagat iki. Lan nenuwon marang Gusti, kang moho kuwoso, nganggo bohoso ngawi. Gusti uwes maringi sumpah, marang bongoso Djowo. Sarto djalmo manungso kang ono ing djagat iki. Supoyo djalmo manungso biso mangerteni marang kuwasane Gusti. Gusti bakal masang tali marang gulune bongoso Djowo, sarto djalmo manungso liyane kang nglalekake marang peparingane Gusti. Tali kahuripane bongoso Djowo, kang manggon ono ing ngarep lan mburine bongoso Djowo, ora bakal biso sirno. Amergo kuwi uripeng bongoso Djowo, kang ora pertjoyo marang Gusti. Bakal nemokake tjeloko kang gede. Lan bohoso djowo kang dadi peparingane Gusti, bakal disuwon Gusti, bali. Bongoso djowo kang ngrungokake, opo kang dadi pendjalukhe Gusti. Opo wahe kang disuwon, Gusti bakal maringi. Awet Gusti kuwi kang ora katon udjute. Anangeng yen bongoso Djowo pertjoyo marang Gusti, bakal ndeleng pangutjapane. Gusti engkang pareng pangaksumo, dumateng djalmo manungso. Lan Gusti sedjatine arep maringi kahuripan maneh, kanggone djalmo manungso, kang uwes sedoh. Gusti ngutos Djoborolo, kanggo maringi warto marang bongoso Djowo, kang iseh durong biso nyebot asmone, Gusti kang moho kuwoso. Bongoso djowo kang mbantah marang peparingane Gusti, bakal ora biso nemokake asal – usule kang sedjati. Yen bongoso Djowo ora mangerteni marang asmone Gusti.

Wekasan kang uwes tak omongake marang Djoborolo, kang nules ukume bongoso Djowo, ono ing layang Djojobojo. Supoyo bongoso Djowo biso melu marang dalane Gusti. Lan nyebut: moho kuwoso Gusti, engkang pareng sedantenipon, dumateng kahuripan kawulo. Gusti engkang moho kuwoso. Engkang pareng kasempurnan dumateng udjuting kawulo bongoso Djowo. Gusti engkang moho kuwoso. Tjahyonipon rino pandjenengan sampon sirno. Bali dumateng udjutipon wengi sangkeng kuwoso pandjenengan. Slametake kawulo ing dalu meniko, sirnakake bebayan engkang tansah anggudo kawulo. Slamet sangkeng kuwoso pandjenengan. Gusti engkang welas asih, lan moho witjaksono. Kawulo nyebot asmonipon pandjenengan, engkang tansah ngabulake. Menopo engkang dados panyuwon kawulo. Gusti engkang moho sutji, ugi pandjenengan engkang moho kuwoso. Pareng gesang lan sedohnipon kawulo. Kawulo sumpah dumateng Djoborolo, engkang dados utusanipon pandjenengan, engkang pareng warto dumateng bongoso Djowo. Moho kuwoso Gusti, engkang nyiptakake langet lan bumi sarto isinipon. Ugi pandjenengan engkang moho kuwoso, maringi kahuripan dumateng kawulo. Gusti engkang moho kuwoso. Sampon pandjenengan wedalaken sikso pandjenengan, dumateng kawulo bongoso Djowo. Kawulo engkang tansah kagungan pangelingan dumateng sumpahipon, Djoborolo, Mokoholo, Hosoropolo, Hodjorolo, sampon pandjenengan tilar kahuripan kawulo. Gusti engkang pareng witjaksono, engkang tansah maringi warto engkang sahe, dumateng kawulo bongoso Djowo. Gusti engkang kagungan witjaksono, engkang ageng. Engkang pandjenengan parengaken dumateng kawulo bongoso Djowo, engkang mangertos dumateng kuwasanipon pandjenengan. pangomongan engkang dipon parengaken Gusti, dumateng bongoso Djowo, engkang dereng mangertos dumateng kuwasanipon Gusti. Bongoso djowo engkang tansah mbantah dumateng kuwasanipon Gusti, bakal keno siksane Gusti.

Ora ono sidjiho pangomongan kang bener, soko djalmo manungso kang ono ing djagat iki. Kedjobo pangomongane Djoborolo kang dadi utusaning Gusti. Gusti engkang moho mreksani, engkang sedjatosipon sumpah pandjenengan meniko, sampon katules wonten ing Kitab Djojobojo. Gusti engkang welas asih, lan moho witjaksono. Djalmo opo wahe, kang ono ing djagat iki. Kang katon utowo kang ora katon tansah tundok marang Gusti, kang moho kuwoso. Bongoso djowo sedjatine uwes mangerteni marang kuwasane Gusti. Kang ngutos Mokoholo, nggowo warto kanggone bongoso Djowo. Anangeng bongoso Djowo, malah ninggalake Gusti. Ugo lali marang wekasanku. Bongoso Djowo ditjiptakake Gusti, soko lemah, geni, banyu, lan angin, bandjor teko udjute bongoso Djowo, kang moho sutji, ono ing bumi mulyo. Awet bongoso Djowo, bongoso kang wiwitan, kang teko nggowo kuwasaning Gusti. Anangeng bongoso Djowo ora tahu mangerteni, marang peparingane Gusti, kang uwes kathoto ono ing layang Djojobojo. Gusti engkang moho kuwoso. Yen Gusti mreksani marang kahuripane bongoso Djowo. Gusti tansah nelongso. Bongoso djowo, uwes nduweni pendjalok dewe, marang kahuripane. Sak untoro kuwi dudnu ukume Gusti, kanggone bongoso Djowo. Gusti engkang moho kuwoso, lan moho witjaksono. Pandjenengan djagi kahuripan kawulo, rino klawan wengi, sangkeng bebayan setan engkang tjeloko. Gusti engkang nyaksekake dumateng kasengsarane kahuripanipon bongoso Djowo. Lan bongoso Djowo kang uwes biso nyebot asmone Gusti, kudu biso ninggalake barang kang tjeloko, kang manggon ono ing uripe. Duh Gusti. Ora ono pangomongan kang kasep, kanggone siro bongoso Djowo, kanggone nenuwon marang Gusti. Gusti kang pareng pangaksumo. Bongoso djowo lahir udho tanpo opo – opo, kedjobo nggowo kuwasane Gusti kang papat. Anangeng bongoso Djowo, tansah nggawe olo marang ukumane Gusti.

Wojo Dothogoboso, Wojo Djoborolo, Wojo Mokoholo, Wojo Hosoropolo, Wojo Hodjorolo. Odjo nglalekake marang utusane Gusti, kang uwes nules ukum kahuripane bongoso Djowo, ono ing layang Djojobojo. Yen bongoso Djowo nglakekake, kasengsaran kang teko, kang nyonggo katurunane bongoso Djowo. Gusti engkang moho kuwoso. Opo wahe kang dadi pendjalukhe bongoso Djowo, Gusti bakal maringi. Gusti engkang moho kuwoso, engkang ngabulake panyuwone bongoso Djowo. Gusti engkang moho witjaksono engkang kuwoso pareng pangomongan dumateng djalmo manungso. Supoyo djalmo manungso kang ono ing djagat iki, biso nenuwon marang Gusti, nganggo bohose dewe kang tekane soko Gusti. Gusti engkang moho kuwoso, engkang kuwoso pareng ukuman dumateng bongoso Djowo, ugi djalmo setan kang mboten mirengake dawuhipon Gusti. Duh Gusti: engkang moho kuwoso. Engkang kuwoso pareng sedantenipon, dumateng kawulo bongoso Djowo. Amergi witjaksono pandjenengan Gusti. Kawulo saget ngraosaken menopo engkang dados peparinganipon pandjenengan. Kagem gesang lan sedohnipon kawulo. Gusti engkang welas asih, lan moho kuwoso, wonten ing djagat meniko. Ugi pandjenengan engkang kawulo sembah, rino klawan wengi. Tanpo kuwoso pandjenengan Gusti, kados menopo gesang kawulo meniko. Gusti, pandjenengan djagi keturunan kawulo bongoso Djowo. Sampon pandjenengan sirnakake ukom pandjenengan, engkang sampon kaserat wonten ukomipon Hodjorolo. Among amergi dusanipon poro leluhure bongoso Djowo, engkang mboten mirengake sumpah pandjenengan. Duh Gusti. Pandjenengan datengaken tjahyo kahuripanipon bongoso Djowo, Supados kawulo saget mlampah slamet wonten ing ukom pandjenengan. Gusti engkang welas asih, lan moho kuwoso. Engkang kuwoso mekso ukum wonten ing djagat meniko. Gusti engkang moho kuwoso. Pandjenengan utjolake tali kasengsarane bongoso Djowo. Supados kawulo bongoso Djowo mboten nandang kasengsaran, amergi dusanipon leluhure kawulo bongoso Djowo.

Ngokorowohodjodohodjoko Dothogoboso. Djowosonyoboholoholoko
Nyohogohodjodohodjo. Pohodjohodjodo pohodjo ngohorojodjo.
Lohodjododojo djosolohotoholoko thorowothobosodjodo
mongjogojo. Lohodjodo gothobowoso.
———————————————-

Wedjanganing dungo, kanggo sumpah marang
tjahyo kang moho sutji. Marang Gusti.
———————————————-

Djoborolo: 1. Gusti engkang welas asih, lan moho witjaksono. Engkang nyiptakake langet lan bumi sarto isinipon. Djoborolo: 13. Duh Gusti. Dalem sumpah dumateng tjahyonipon roso, engkang moho sutji. Engkang djumeneng wonten ing rogo kawulo. Engkang tansah tinunggu deneng: Djoborolo, Mokoholo, Hosoropolo, Hodjorolo. Engkang dados utusan pandjenengan, ndjagi kahuripan kawulo, rino klawan wengi. Hodjorolo: 11. Gusti engkang moho mreksani. Dalem sumpah dumateng pandjenengan. Engkang pareng tjahyo, kahuripan, wonten ing lebetipon roso. Tan keno kawulo regetake. Djoborolo: 15 Gusti engkang moho kuwoso, wonten ing djagat meniko. Djalmo manungso sopo wahe kang tumindhak olo, marang wedjanganing Gusti. Bakal keno sekso, kang ora ono pangaksumone. Moho kuwoso Gusti, engkang pareng sedantenipon, dumateng kawulo.

Ngokorowohodjodohodjosodjodo rothodjodojo,
lohodjododojo gothodhonyohoto dhohomonghodjodo
bowohotowojo lohodjodo dhojotojo gothobowoso,
dhohomonghodjodo Dothogoboso.
—————————————–

Dothogoboso, kodjodolohodjodo, ngokopohogo, hogosoto. Pohodjo, dhojotojo, ngosobowohologojodjojo. Kodjodolohodjodo, djowosonyoboholoholoko, pohodjodokobo, pohodjo nothodhoso, gohomongbojo sogosodjosonyojodjo. Rothoto Dothogoboso: Rohopokodho, gothodhonyohoto, rothodhohobokodjodo, bowohotowojo, djosonyojodjo mongjogojo, kodjodolohodjodo, dhojotojo gothobowoso. Kodjodolohodjodo rowothodhokodjokodjodo ngojodjobokodjo sodjodo mongjodojo lohongothopojo kodjodolohodjodo bohodjogohoto, bosodjothodjododotho, rokodjokodjodo: Djoborolo, Mokoholo, Hosoropolo, Hodjorolo, kodjodolohodjodo rohorojogo thobothogohodjo nyohodjorowokodjokodjodohodjo, djorowohodoso lohotohomongsonyohodjo lohongothopojo. Dothogoboso, kodjodolohodjodo, dhojotojo dhomongkologohodjoso. Rohopokodho Gothodhonyohoto, rothodhohobokodjodo nyohodjo rowoko djokodjodohodjo. Kodjodolohodjodo, nyohomongkodjodo, bowohotowojo lohotothomongsonyohodjo, ngojodjobokodjo sodjodo pokonokobosonyojodjo mongjogojo, bohodjo lokodjojo lohongothopojo mongkodokoboholoko. Dothogoboso, kodjodolohodjodo, dhojotojo lothongojogojo, ngojodjobokodjo sodjodo rowohodohobo dhokodjosolojo. Rowohopodhojo dhohodjothodjodogojo gojonyojo, ngohotoko lohodjodo bothodhosodjorotoholo jopojo, dhohomonghodjodo ngokorowohodjodohodjoso, djodo Dothogoboso. Noholohopo lokodjodo gokologojo, lohodjodo jomongho jodjojo nyohodjodoholo, gothodhohodjoko. Dhojotojo lothongojogojo Dothogoboso. Kodjodolohodjodo, nyohomongkodjodo gokorohodjoboko, djosonyojodjo rothodhohobokodjodo lohongothopojo.

 
Tinggalkan komentar

Ditulis oleh pada Desember 20, 2011 in halaman

 

asal mula reog ponorogo

Dahulu kala ada seorang puteri yang cantik jelita bernama Dewi Sanggalangit. Ia puteri seorang raja yang terkenal di Kediri. Karena wajahnya yang cantik jelita dan sikapnya yang lemah lembut banyak para pangeran dan raja-raja yang ingin meminangnya untuk dijadikan sebagai istri.

Namun sayang Dewi Sanggalangit nampaknya belum berhasrat untuk berumah tangga. Sehingga membuat pusing kedua orang tuanya. Padahal kedua orang tuanya sudah sangat mendambakan hadirnya seorang cucu. “Anakku, sampai kapan kau akan menolak setiap pangeran yang datang melamarmu?” tanya Raja pada suatu hari.

“Ayahanda… sebenarnya hamba belum berhasrat untuk bersuami. Namun jika ayahanda sangat mengharapkan, baiklah. Namun hamba minta syarat, calon suami hamba harus bisa memenuhi keinginan hamba.”

“Lalu apa keinginanmu itu?”

“Hamba belum tahu…”

“Lho? Kok aneh…?” sahut Baginda.

“Hamba akan bersemedi minta petunjuk Dewa. Setelah itu hamba akan menghadap ayahanda untuk menyampaikan keinginan hamba.”

Demikianlah, tiga hari tiga malam Dewi Sanggalangit bersemedi. Pada hari keempat ia menghadap ayahandanya.

“Ayahanda, calon suami hamba harus mampu menghadirkan suatu tontonan yang menarik. Tontonan atau keramaian yang belum ada sebelumnya. Semacam tarian yang diiringi tabuhan dan gamelan. Dilengkapi dengan barisan kuda kembar sebanyak seratus empat puluh ekor. Nantinya akan dijadikan iringan pengantin. Terakhir harus dapat menghadirkan binatang berkepala dua.”

“Wah berat sekali syaratmu itu!” sahut Baginda.

Meski berat syaratnya itu tetap diumumkan kepada segenap khalayak ramai. Siapa saja boleh mengikuti sayembara itu. Tidak peduli para pangeran, putera bangsawan atau rakyat jelata.

Para pelamar yang tadinya menggebu-gebu untuk memperistri Dewi Sanggalangit jadi ciut nyalinya. Banyak dari mereka yang mengundurkan diri karena merasa tak sanggup memenuhi permintaan sang Dewi.

Akhirnya tinggal dua orang yang menyatakan sanggup memenuhi permintaan Dewi Sanggalangit. Mereka adalah Raja Singabarong dari Kerajaan Lodaya dan Raja Kelanaswandana dari Kerajaan Bandarangin.

Baginda Raja sangat terkejut mendengar kesanggupan kedua raja itu. Sebab Raja Singabarong adalah manusia yang aneh. Ia seorang manusia yang berkepala harimau. Wataknya buas dan kejam. Sedang Kelanaswandana adalah seorang raja yang berwajah tampan dan gagah, namun punya kebiasaan aneh, suka pada anak laki-laki. Anak laki-laki itu dianggapnya sebagai gadis-gadis cantik.

Namun semua sudah terlanjur, Dewi Sanggalangit tidak bisa menggagalkan persyaratan yang telah diumumkan.

Raja Singabarong dari Kerajaan Lodaya memerintah dengan bengis dan kejam. Semua kehendaknya harus dituruti. Siapa saja dari rakyatnya yang membangkang tentunya akan dibunuh. Raja Singabarong bertubuh tinggi besar. Dari bagian leher ke atas berwujud harimau yang mengerikan. Berbulu lebat dan penuh dengan kutu-kutu. Itulah sebabnya ia memelihara seekor burung merak yang rajin mematuki kutu-kutunya.

Ia sudah mempunyai selir yang jumlahnya banyak sekali. Namun belum mempunyai permaisuri. Menurutnya sampai detik ini belum ada wanita yang pantas menjadi permaisurinya, kecuali Dewi Sanggalangit dari Kediri. Karena itu ia sangat berharap dapat memenuhi syarat yang diajukan oleh Dewi Sanggalangit.

Raja Singabarong telah memerintahkan kepada para abdinya untuk mencarikan kuda-kuda kembar. Mengerahkan para seniman dan seniwatinya menciptakan tontonan yang menarik, dan mendapatkan seekor binatang berkepala dua. Namun pekerjaan itu ternyata tidak mudah. Kuda kembar sudah dapat dikumpulkan, namun tontonan dengan kreasi baru belum tercipta, demikian pula binatang berkepala dua belum didapatkannya.

Maka pada suatu hari ia memanggil patihnya yang bernama Iderkala.

“Hai Patih coba kamu selidiki sampai bagaimana si Kelanaswandana mempersiapkan permintaan Dewi Sanggalangit. Kita jangan sampai kalah cepat oleh Kelanaswandana.”

Patih Iderkala dengan beberapa prajurit pilihan segera berangkat menuju kerajaan Bandarangin dengan menyamar sebagai seorang pedagang. Mereka menyelidiki berbagai upaya yang dilakukan oleh Raja Kelanaswandana. Setelah melakukan penyelidikan dengan seksama selama lima hari mereka kembali ke Lodaya.

“Ampun Baginda. Kiranya si Kelanaswandana hampir berhasil mewujudkan permintaan Dewi Sanggalangit. Hamba lihat lebih dari seratus ekor kuda kembar telah dikumpulkan. Mereka juga telah menyiapkan tontonan yang menarik, yang sangat menakjubkan.” Patih Iderkala melaporkan.

“Wah celaka! Kalau begitu sebentar lagi dia dapat merebut Dewi Sanggalangit sebagai istrinya.” kata Raja Singabarong. “Lalu bagaimana dengan binatang berkepala dua, apa juga sudah mereka siapkan?”

“Hanya binatang itulah yang belum mereka siapkan. Tapi nampaknya sebentar lagi mereka dapat menemukannya.” sambung Patih Iderkala.

Raja Singabarong menjadi gusar sekali. Ia bangkit berdiri dari kursinya dan berkata keras.

“Patih Iderkala! Mulai hari ini siapkan prajurit pilihan dengan senjata yang lengkap. Setiap saat mereka harus siap diperintah menyerbu ke Bandarangin.”

Demikianlah, Raja Singabarong bermaksud merebut hasil usaha keras Raja Kelanaswandana. Setelah mengadakan persiapan yang matang, Raja Singabarong memerintahkan prajurit mata-mata untuk menyelidiki perjalanan yang akan ditempuh Raja Kelanaswandana dari Wengker menuju Kediri. Rencananya Raja Singabarong akan menyerbu mereka di perjalanan dan merampas hasil usaha Raja Kelanaswandana untuk diserahkan sendiri kepada Dewi Sanggalangit.

Raja Kelanaswandana yang memerintah kerajaan Wengker berwajah tampan dan bertubuh gagah. Ia memerintah dengan adil dan bijaksana. Namun ada wataknya yang tidak baik, ia suka mencumbui anak laki-laki. Ia menganggap anak laki-laki yang berwajah tampan dan bertubuh molek itu seperti gadis-gadis remaja. Hal ini sangat mencemaskan pejabat kerajaan dan para pendeta. Menimbulkan kesedihan bagi para rakyat yang harus kehilangan anak laki-lakinya sebagai pemuas nafsu Raja.

Patih Pujanggeleng dan pendeta istana sudah berusaha menasehati Raja agar meninggalkan kebiasaan buruknya itu namun saran mereka tiada gunanya. Raja tetap saja mengumpulkan puluhan anak laki-laki yang berwajah tampan.

Pada suatu hari Raja Kelanaswandana memanggil semua pejabat kerajaan dan para pendeta. Ia berkata bahwa ia akan menghentikan kebiasaannya jika dapat memperistri Dewi Sanggalangit dari Kediri. Sebab semalam ia mimpi bertemu dengan gadis cantik jelita itu dalam tidur. Menurut para Dewa gadis itulah yang akan menghentikan kebiasaan buruknya mencumbui anak laki-laki.

Seluruh pejabat dan pendeta menyetujui kehendak Raja yang ingin memperistri Dewi Sanggalangit. Maka ketika mereka mendengar persyaratan yang diajukan Dewi Sanggalagit, mereka tiada gentar, seluruh kawula kerajaan, baik para pejabat, seniman, rakyat biasa rela bekerja keras guna memenuhi permintaan Dewi Sanggalangit.

Karena mendapat dukungan seluruh rakyatnya maka dalam tempo yang tidak begitu lama Raja Kelanaswandana dapat menyiapkan permintaan Dewi Sanggalangit. Hanya binatang berkepala dua yang belum didapatnya. Patih Pujanggeleng yang bekerja mati-matian mencarikan binatang itu akhirnya angkat tangan, menyatakan ketidaksanggupannya kepada Raja.

“Tidak mengapa!” kata Raja Kelanaswandana. ”Soal binatang berkepala dua itu aku sendiri yang akan mencarinya. Sekarang tingkatkan kewaspadaan, aku mencium gelagat kurang baik dari kerajaan tetangga.”

“Maksud Baginda?” tanya Patih Pujanggeleng penasaran.

“Coba kau menyamar jadi rakyat biasa, berbaurlah dengan penduduk di pasar dan keramaian lainnya.”

Perintah itu dijalankan, maka Patih Pujanggeleng mengerti maksud Raja. Ternyata ada penyusup dari kerajaan Lodaya. Mereka adalah para prajurit pilihan yang menyamar sebagai pedagang keliling. Patih Pujanggeleng yang juga mengadakan penyamaran serupa akhirnya dapat mengorek keterangan secara halus apa maksud prajurit Lodoya itu datang ke Bandarangin.

Prajurit Lodaya merasa girang setelah mendapatkan keterangan yang diperlukan. Ia bermaksud kembali ke Lodoya. Namun sebelum melewati perbatasan, anak buah Patih Pujanggeleng sudah mengepungnya, karena prajurit itu melawan maka terpaksa para prajurit Bandarangin membunuhnya.

Patih Pujanggeleng menghadap Raja Kelanaswandana.

“Apa yang kau dapatkan?” tanya Raja Kelanaswandana.

“Ada penyusup dari kerajaan Lodaya yang ingin mengorek keterangan tentang usaha Baginda memenuhi persyaratan Dewi Sanggalangit. Raja Singabarong hendak merampas usaha Baginda dalam perjalanan menuju Kediri.”

“Kurang ajar!“ sahut Raja Kelanaswandana. “Jadi Raja Singabarong akan menggunakan cara licik untuk memperoleh Dewi Sanggalangit. Kalau begitu kita hancurkan kerajaan Lodaya. Siapkan bala tentara kita.”

Sementara itu Raja Singabarong yang menunggu laporan dari prajurit mata-mata yang dikirim ke Bandarangin nampak gelisah. Ia segera memerintahkan Patih Iderkala menyusul ke perbatasan. Sementara dia sendiri segera pergi ke tamansari untuk menemui si burung merak, karena pada saat itu kepalanya terasa gatal sekali.

“Hai burung merak! Cepat patukilah kutu-kutu di kepalaku!” teriak Raja Singabarong dengan gemetaran menahan gatal.

Burung merak yang biasa melakukan tugasnya segera hinggap di bahu Raja Singabarong lalu mematuki kutu-kutu di kepala Raja Singabarong.

Patukan-patukan si burung merak terasa nikmat, asyik, bagaikan buaian sehingga Raja Singabarong terlena dan akhirnya tertidur. Ia sama sekali tak mengetahui keadaan di luar istana. Karena tak ada prajurit yang berani melapor kepadanya. Memang sudah diperintahkan kepada prajurit bahwa jika ia sedang berada di tamansari siapapun tidak boleh menemui dan mengganggunya, jika perintah itu dilanggar maka pelakunya akan dihukum mati.

Karena tertidur ia sama sekali tak mengetahui jika di luar istana pasukan Bandarangin sudah datang menyerbu dan mengalahkan prajurit Lodaya. Bahkan Patih Iderkala yang dikirim ke perbatasan telah binasa lebih dahulu karena berpapasan dengan pasukan Bandarangin.

Ketika peperangan itu sudah merembet ke dalam istana dekat tamansari barulah Raja Singabarong terbangun karena mendengan suara ribut-ribut. Sementara si burung mereka masih terus bertengger mematuki kutu-kutu dikepalanya, jika dilihat sepintas dari depan Raja Singabarong seperti binatang berkepala dua yaitu berkepala harimau dan burung merak.

“Hai mengapa kalian ribut-ribut?” teriak Raja Singabarong.

Tak ada jawaban, kecuali berkelebatnya bayangan seseorang yang tak lain adalah Raja Kelanaswandana. Raja Bandarangin itu tahu-tahu sudah berada di hadapan Raja Singabarong.

Raja Singabarong terkejut sekali. “Hai Raja Kelanaswandana mau apa kau datang kemari?”

“Jangan pura-pura bodoh!” sahut Raja Kelanaswandana. “Bukankah kau hendak merampas usahaku dalam memenuhi persyaratan Dewi Sanggalangit!”

“Hem, jadi kau sudah tahu!” sahut Raja Singabarong dengan penuh rasa malu.

“Ya, maka untuk itu aku datang menghukummu!” berkata demikian Raja Kelanaswandana mengeluarkan kesaktiannya. Diarahkan ke bagian kepala Raja Singabarong. Seketika kepala Singabarong berubah. Burung merak yang bertengger di bahunya tiba-tiba melekat jadi satu dengan kepalanya sehingga Raja Singabarong berkepala dua.

Raja Singabarong marah bukan kepalang, ia mencabut kerisnya dan meloncat menyerang Raja Kelanaswandana. Namun Raja Kelanaswandana segera mengayunkan cambuk saktinya bernama Samandiman. Cambuk itu dapat mengeluarkan hawa panas dan suaranya seperti halilintar.

“Jhedhaaar…!” begitu terkena cambuk Samandiman, tubuh Raja Singabarong terpental, menggelepar-gelepar di atas tanah. Seketika tubuhnya terasa lemah dan anehnya tiba-tiba tubuhnya berubah menjadi binatang aneh, berkepala dua yaitu kepala harimau dan merak. Ia tidak dapat berbicara dan akalnya telah hilang. Raja Kelanaswandana segera memerintahkan prajurit Bandarangin untuk menangkap Singabarong dan membawanya ke negeri Bandarangin.

Beberapa hari kemudian Raja Kelanaswandana mengirim utusan yang memberitahukan Raja Kediri bahwa ia segera datang membawa persyaratan Dewi Sanggalangit. Raja Kediri langsung memanggil Dewi Sanggalangit.

“Anakku apa kau benar-benar bersedia menjadi istri Raja Kelanaswandana?”

“Ayahanda… apakah Raja Kelanaswandana sanggup memenuhi persyaratan hamba?”

“Tentu saja, dia akan datang dengan semua persyaratan yang kau ajukan. Masalahnya sekarang, tidakkah kau menyesal menjadi istri Raja Kelanaswandana?”

“Jika hal itu sudah jodoh hamba akan menerimanya. Siapa tahu kehadiran hamba disisinya akan merubah kebiasaan buruknya itu.” tutur Dewi Sanggalangit.

Demikianlah, pada hari yang ditentukan datanglah rombongan Raja Kelanaswandana dengan kesenian Reog sebagai pengiring. Raja Kelanaswandana datang dengan iringan seratus empat puluh empat ekor kuda kembar, dengan suara gamelan, gendang dan terompet aneh yang menimbulkan perpaduan suara aneh, merdu mendayu-dayu. Ditambah lagi dengan hadirnya seekor binatang berkepala dua yang menari-nari liar namun indah dan menarik hati. Semua orang yang menonton bersorak kegirangan, tanpa terasa mereka ikut menari-nari dan berjingkrak-jingkrak kegirangan mengikuti suara musik.

Demikianlah, pada akhirnya Dewi Sanggalangit menjadi permaisuri Raja Kelanaswandana dan diboyong ke Bandarangin di Wengker. Wengker adalah nama lain dari Ponorogo sehingga di kemudian hari kesenian Reog itu disebut Reog Ponorogo.

 
Tinggalkan komentar

Ditulis oleh pada Desember 20, 2011 in halaman

 

wirid hidayat jati ronggo warsito

Banyak orang yang tidak tahu apa sih ilmu sejati itu? Banyak para salik yang mencari suluk untuk mendapatkan ilmu sejati yakni ilmu kasampurnan (kesempurnaan) hidup. Tidak ada salahnya jika kita belajar ilmu kasampurnaan hidup itu dari Raden Ngabehi Ronggowarsito dari Serat Wirid Wirayat Jati yang ditulisnya. Bagaimana ilmu kasampurnan itu?

Anênggih punika pituduh ingkang sanyata, anggêlarakên dunung lan pangkating kawruh kasampurnan, winiwih saking pamêjangipun para wicaksana ing Nungsa Jawi, karsa ambuka pitêdah kasajatining kawruh kasampurnan, tutuladhan saking Kitab Tasawuf, panggêlaring wêjangan wau thukul saking kawêningan raosing panggalih, inggih cipta sasmitaning Pangeran, rinilan ambuka wêdharing pangandikaning Pangeran dhatêng Nabi. Musa, Kalamolah, ingkang suraosipun makatên: Ing sabênêr-bênêre manungsa iku kanyatahaning Pangeran, lan Pangeran iku mung sawiji.

(Inilah sebuah petunjuk benar yang menjelaskan ilmu sirr kesempurnaan hidup, yang berakar dari ajaran para ahli hikmah di tanah Jawa, yang hendak membuka hakikat kesempurnaan sejati, sebuah pelajaran kitab Tasawuf, ajaran ini terpancar dari kebersihan jiwa heningnya alam pikiran, yaitu tanggapnya rasa atas cipta Tuhan, dengan ikhlas mengawali pelajaran ini yakni dengan menukil Firman Allah pada Nabi Musa AS yang bermakna : Yang sebenar- benar manusia itu adalah kenyataan (adanya) Tuhan, dan Tuhan itu Maha Esa.)

Pangandikaning Pangeran ingkang makatên wau, inggih punika ingkang kawêdharakên dening para gurunadi dhatêng para ingkang sami katarimah puruitanipun. Dene wontên kawruh wau, lajêng kadhapuk 8 papangkatan, sarta pamêjanganipun sarana kawisikakên ing talingan kiwa. Mangêrtosipun asung pêpengêt bilih wêdharing kawruh kasampurnan, punika botên kenging kawêjangakên dhatêng sok tiyanga, dene kengingipun kawêjangakên, namung dhatêng tiyang ingkang sampun pinaringan ilhaming Pangeran, têgêsipun tiyang ingkang sampun tinarbuka papadhanging budi pangangên-angênipun (ciptanipun).

(Firman Allah yang demikian ini diajarkan para ahli (mursyid) kepada siapa yang diterima penghambaannya(salik). Dimana ajaran itu, kemudian teringkas menjadi 8 hal, penyampaiannya dengan cara membisikkan ke telinga murid sebelah kiri. Pemahaman semacam ini memberikan pengertian bahwa ilmu ‘kasampurnan’ ini tidak seyogyanya diajarkan kepada sembarang orang, kecuali kepada orang-orang yang telah mendapat hidayah dari Allah SWT, artinya orang yang telah tercerahkan dirinya (ciptanya).)

Awit saking punika, pramila ingkang sami kasdu maos sêrat punika sayuginipun sinêmbuha nunuwun ing Pangeran, murih tinarbuka ciptaning sagêd anampeni saha angêcupi suraosing wejangan punika, awit suraosipun pancen kapara nyata yen saklangkung gawat. Mila kasêmbadanipun sagêd angêcupi punapa suraosing wêjangan punika, inggih muhung dumunung ing ndalêm raosing cipta kemawon.

(Barang siapa membaca tulisan ini seyogyanya berlandaskan permohonan kepada Allah, agar kiranya dapat terbuka ciptanya hingga mampu menerima dan memahami maknanya, karena makna dari ajaran ini ternyata sangat rumit/berbahaya. Maka bisanya memahami ajaran ini tidak lain hanya berada di dalam cipta – rasa pribadi.)

Mila inggih botên kenging kangge wiraosan kaliyan tiyang ingkang dereng nunggil raos, inggih ingkang dereng kêparêng angsal ilhaming Pangeran. Hewa dene sanadyana kangge wiraosing kaliyan tiyang ingkang dereng nunggil raos, wêdaling pangandika ugi mawia dudugi lan pramayogi, mangêrtosipun kêdah angen mangsa lan êmpan papan saha sinamun ing lulungidaning basa.

(Maka tidak boleh kiranya untuk didiskusikan dengan orang yang belum sampai atau belum mengunggal rasanya dengan kita, yaitu orang yang belum menerima hidayah dari Allah SWT. Walau demikian seandainya harus disampaikan kepada orang yang belum sampai, hendaknya disampaikan dengan sangat hati-hati, melihat situasi- kondisi, waktu dan tempat yang tepat serta disampaikan dengan kiasan bahasa yang indah.)

Mênggah wontêning wêwêjangan 8 pangkat wau, kados ing ngandhap punika:

(Delapan wejangan tersebut di atas, sebagaimana di bawah ini:)

I.1. Wêwêjangan ingkang rumiyin, dipun wastani: pitêdahan wahananing Pangeran, sasadan pangandikanipun Pangeran dhatêng Nabi Mohammad s.a.w. Makatên pangandikanipun: Sajatine ora ana apa-apa, awit duk maksih awang-uwung durung ana sawiji-wiji, kang ana dhihin iku ingsun, ora ana Pangeran anging ingsun sajatine kang urip luwih suci, anartani warna aran lan pakartiningsun (dat, sipat, asma, afngal).

(I.1 Wejangan yang pertama, disebut pelajaran akan sifat-sifat Allah. Sebagaimana firman Allah kepada Nabi Muhammad SAW yang bermakna kurang lebih begini: Sesungguhnya tidak ada apa-apa tatkala sebelum masa penciptaan, yang ada (paling awal) itu hanya Aku, tidak ada Tuhan kecuali Aku yang Hidup dan Maha Suci baik asma maupun sifatKu (dzat, sifat, asma, af’al).)

I.2. Mênggah dunungipun makatên: kang binasakake angandika ora ana Pangeran anging ingsun, sajatine urip kang luwih suci, sajatosipun inggih gêsang kita punika rinasuk dening Pangeran kita, mênggahing warna nama lan pakarti kita, punika sadaya saking purbawisesaning Pangeran kita, inggih kang sinuksma, têtêp tintêtêpan, inggih kang misesa, inggih kang manuksma, umpami surya lan sunaripun, mabên lan manisipun, sayêkti botên sagêd den pisaha.

(I.2. Yang dimaksud begini: Yang digambarkan tiada tuhan kecuali aku, hakekat hidup yang suci, sesungguhnya hidup kita ini adalah melambangkan citra Allah, sedang nama dan perbuatan kita itu semua berasal dari Kemahakuasaaan Allah, yang ‘menyatu’ ibarat matahari dan sinarnya, madu dengan manisnya, sungguh tiada terpisahkan.)

II.1. Wêwêjangan ingkang kaping kalih, dipun wastani: Pambuka kahananing Pangeran, pamêjangipun amarahakên papangkatan adêging gêsang kita dumunung ing dalêm 7 kahanan, sasadan pangandikanipun Pangeran dhatêng Nabi Mohammad s.a.w. Makatên pangandikanipun: Satuhune ingsun Pangeran sajati, lan kawasan anitahakên sawiji-wiji, dadi padha sanalika saka karsa lan pêpêsteningsun, ing kono kanyatahane gumêlaring karsa lan pakartiningsun, kang dadi pratandha.

(II.1 Wejangan yang kedua adalah : Pengertian adanya Allah., Wejangan ini mengajarkan bahwa elemen hidup kita ini berada pada 7 keadaan, sebagaimana firman Allah kepada Muhammad SAW yang maknanya begini: Sesungguhnya Aku adalah Allah, yang berkuasa menciptakan segala sesuatu dengan kun fa yakun dari qodrat dan iradatKu, yang demikian ini menjadi pertanda bahwa Allah Maha Kuasa atas segala sesuatu.)

II, 2. Kang dhihin, ingsun gumana ing dalêm awang-uwung kang tanpa wiwitan tanpa wêkasan, iya iku alam ingsun kang maksih piningit.

(II.2. Yang pertama, Aku ada dalam ketiadaan yang tanpa awal serta tanpa akhir, itulah alamKu yang Maha Gaib.)

II, 3. Kapindho, ingsun anganakake cahya minangka panuksmaningsun dumunung ana ing alam pasênêdaningsun.

(II, 3. Kedua, Aku mengadakan cahaya sebagai manifestasiKu, berada dalam kehendakKu.)

II, 4. Kaping têlu, ingsun anganakake wawayangan minangka panuksma lan dadi rahsaningsun, dumunung ana ing alam pambabaraning wiji.

(II, 4. Ketiga, Aku menciptakan bayang-bayang sebagai pertanda citraKu, yang berada pada alam kejadian/penciptaan (mula-jadi).)

II, 5. Kaping pat, ingsun anganakake suksma minangka dadi pratandha kauripaningsun, dumunung ana ing alaming gêtih.

(II. 5. Keempat, Aku mengadakan ruh sebagai pertanda hidupku, yang berada pada darah.)

II, 6. Kaping lima, ingsun anganakake angên-angên kang uga dadi warnaningsun, ana ing dalêm alam kang lagi kêna kaumpamaake bae.

(II, 6. Kelima, Aku mengadakan angan-angan yang juga menjadi sifatku, yang berada pada alam yang baru boleh diumpamakan saja.)

II, 7. Kaping ênêm, ingsun anganakake budi, kang minangka kanyatahan pêncaring angên-angên kang dumunung ana ing dalêm alaming badan alus.

(II, 7. Keenam, Aku mengadakan budi, yang merupakan kenyataan penjabaran angan- angan yang berada pada alam ruhani.)

II, 8. Kaping pitu, ingsun anggêlar warana kang minangka kakandhangan sakabehing paserenaningsun. Kasêbut nêm prakara ing dhuwur mau tumitah ana ing donya iya iku sajatining manungsa.

(II, 8. Ketujuh, aku menggelar akal sebagai sentral/wadah atas semua ciptaanku. Enam perkara tersebut di atas tercipta di dunia yang merupakan hakikat manusia.)

 
Tinggalkan komentar

Ditulis oleh pada Desember 16, 2011 in halaman